Το οργανωμένο έγκλημα διαβρώνει τα πάντα

Ο Jean Ziegler προκάλεσε αίσθηση στην Ευρώπη με τις αποκαλύψεις του για τη
διεθνή Μαφία στο νέο βιβλίο του «Οι άρχοντες του εγκλήματος». («Les seigneurs
du crime», Seuil, Παρίσι). Είναι καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο
της Γενεύης και βουλευτής στο Κοινοβούλιο της Ελβετικής Συνομοσπονδίας.

Το εξώφυλλο του νέου βιβλίου του Jean Ziegler «Οι άρχοντες του εγκλήματος»

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εύκολο να μιλήσεις για τη Μαφία. Ούτε και ακίνδυνο. Οι πρωταθλητές
του οργανωμένου εγκλήματος τηρούν δρακόντειους κανόνες ασφαλείας. Ο σωστός
μαφιόζος δεν θέλει δημοσιότητα. Δέν αποκαλύπτει ποτέ το πραγματικό του όνομα.
Ουδέποτε, επίσης, δείχνει το πρόσωπό του.

Ένας άλλος βασικός κανόνας είναι ότι δεν σκοτώνει ποτέ με τα ίδια του τα
χέρια. Δεν τα βάφει με αίμα ­ αυτό είναι δουλειά των εκτελεστικών του οργάνων.
Κινείται πάντοτε στη σκιά. Και φυσικά δεν δίνει συνεντεύξεις. Ένας Τούρκος
«Μπουγιούκ μπαμπά» (μεγάλος μπαμπάς), ένας Αφγανός του Χάιμπερ Πας, ένας Ρώσος
«Βορ β ζακόνε» (κλέφτης με τον νόμο), ποτέ δεν θα μιλήσει σε δημοσιογράφο.

Δεν χρειάζεται δόξα ο μαφιόζος, δεν έχει ανάγκη από κοινό. Δεν έχει αισθήματα.
Ισχύει γι’ αυτόν ο στίχος του Μπωντλαίρ: «Θα σε κομματιάσω χωρίς οργή και
χωρίς μίσος, σαν χασάπης».

Στο ερώτημα πώς ένα τέτοιο είδος ανθρώπων έχει καταφέρει να διαβρώσει μέσα σε
λίγα χρόνια όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, δίνει μια απάντηση ο Έκαρτ
Βέρτεμπαχ, πρώην αρχηγός της γερμανικής αντικατασκοπίας: «Το οργανωμένο
έγκλημα έχει εισχωρήσει στην οικονομική ζωή της κάθε χώρας και αποτελεί πλέον
δομικό στοιχείο της. Βαθμιαία, έχει γίνει θεσμικό συστατικό της οικονομίας,
έχει δεθεί με αυτή και δεν μπορεί πια να διαχωριστεί».

ΜΑΦΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

Τα παραδείγματα αφθονούν: ένας πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ έγινε
συνδιευθυντής μεγάλης τράπεζας που διαχειριζόταν τα κεφάλαια του τρομοκράτη
Αμπού Νιντάλ. Ο Τζούλιο Αντρεότι, 7 φορές πρωθυπουργός και 14 φορές υπουργός
της Ιταλίας, δικάζεται μήνες τώρα στο Παλέρμο για διασυνδέσεις με την Κόζα
Νόστρα. Ο πρόεδρος της Κολομβίας Ερνέστο Σαμπέρ κατηγορείται για συνεργασία με
το καρτέλ των ναρκωτικών ­ και οι ΗΠΑ του απαγόρευσαν την είσοδο.

Η επιτυχία της Μαφίας βρίσκεται στην ομοιότητα της δομής της με εκείνη των
μεγάλων εμπορικών επιχειρήσεων. Ισχύουν και σ’ αυτήν οι κανόνες της
καπιταλιστικής οικονομίας, της μεγιστοποίησης του κέρδους, του κάθετου ελέγχου
και της μάχης για υψηλές αποδόσεις.

Η Ρωσία είναι η χώρα όπου η Μαφία έχει σημειώσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες
της. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του ρωσικού υπουργείου Εσωτερικών, υπάρχουν
σήμερα στη χώρα 5.700 μαφιόζικες οργανώσεις που ελέγχουν ήδη το 70% του
τραπεζικού τομέα και το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών πετρελαίου, φυσικού
αερίου, στρατηγικών μεταλλευμάτων και υλοτομικών πρώτων υλών.

Ύστερα από δύο Παγκόσμιους Πόλεμους, τα άλλα εγκλήματα φαίνονταν ασήμαντα. Και
οι κοινωνίες μας έκαναν μεγάλα βήματα στην, περίπου, αποδοχή τους. Οι άνδρες
του Μιλόσεβιτς, του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς ισοπέδωσαν στις 13 Ιουλίου 1995
την κωμόπολη Σρεμπρένιτσα, στην Ανατολική Βοσνία, που ήταν μάλιστα «ζώνη
ασφαλείας» υπό την προστασία των στρατευμάτων του ΟΗΕ. Ο Γάλλος στρατηγός
Μπερνάρ Ζανβιέ, επικεφαλής της δύναμης του ΟΗΕ, αρνήθηκε να βομβαρδίσει τους
επιτεθέντες. Οι Ολλανδοί κυανόκρανοι αδιαφόρησαν. Αποτέλεσμα: 8.000 κάτοικοι
θανατώθηκαν με φριχτά βασανιστήρια στο γήπεδο της πόλης. «Μήπως πρέπει να
δικάσουμε τον Ζανβιέ;» έγραψε ο Ζακ Ζιλιάρ του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ».

ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ;

Την άνοιξη του 1994, στους λόφους της Ρουάντας, στην επαρχία των Μεγάλων
Λιμνών, οι άνδρες του στρατηγού Τεονέστ Μπαγκοσόρα πρωτοστάτησαν στη σφαγή ­
με τσεκούρια και φαλτσέτες ­ του πληθυσμού των Τούτσι και όσων Χούτου
θεωρήθηκαν αντικαθεστωτικοί. Σύνολο φόνων: 500.000-800.000. Οι Κυανόκρανοι
ήταν εκεί, αλλά δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις
έκαναν πως δεν κατάλαβαν.

Στην Καμπότζη το 1975-’79, στην Αιθιοπία το 1974-’89, στο βομβαρδιζόμενο από
τις ΗΠΑ Βιετνάμ το 1969-’74, στα ναζιστικά στρατόπεδα επί έξι χρόνια και στα
σιβηριανά γκούλαγκ επί τρεις γενιές, η ανθρωπότητα παρακολούθησε μυριάδες
θανατώσεις. Η βία, πολιτική και οικονομική, θεσμοποιήθηκε μέσα στη γενική
αδράνεια και αδιαφορία. Είναι παράξενο που θεσμοποιείται και η Μαφία;

Η πτώση του Τείχους ενίσχυσε τη Μαφία. Κατά έναν περίεργο τρόπο, το αίτημα των
Ανατολικών για περισσότερη δημοκρατία συνέβαλε στην εξάπλωση της ανομίας και
στην Ανατολή και στη Δύση.

Ο κομμουνισμός, όσο κυβερνούσε, λειτουργούσε, υποτίθεται, ως υπερασπιστής των
εργαζομένων και του δικαιώματός τους στη δουλειά και σε καλές συνθήκες ζωής
(άλλο αν τις προσέφερε ή όχι). Η Δύση αισθανόταν απειλούμενη από τον
κομμουνισμό και φρόντιζε να εξασφαλίζει και αυτή ένα μίνιμουμ κοινωνικής
προστασίας, συνδικαλιστικών ελευθεριών και δημοκρατικού ελέγχου της οικονομίας.

Τα Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα μάλιστα έκαναν τη σχετική «μεσολάβηση»:
λειτούργησαν όπως οι μεσαιωνικοί αλχημιστές ­ μετέτρεπαν σε κοινωνικά οφέλη
για τους εργαζόμενους τον φόβο που είχε η Δύση για τυχόν εξάπλωση του κομμουνισμού.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Η λήξη του παγκόσμιου δίπολου έφερε στην επιφάνεια αυτό που οι Γερμανοί
οικονομολόγοι ονόμασαν Killerkapitalismus, φονικό καπιταλισμό:

1 Τα κράτη του Τρίτου Κόσμου άρχισαν να διαγκωνίζονται ποιο θα κερδίσει
τις μεγαλύτερες επενδύσεις από τις πλούσιες χώρες. Μέσα στον αγώνα αυτόν
αδιαφόρησαν τελείως για τα κοινωνικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

2 Στην Ευρώπη και την Αμερική, μεγάλες βιομηχανίες άρχισαν να κλείνουν
για να μετακομίσουν στον Τρίτο Κόσμο. Και μόνη η απειλή της μετακόμισης, έκανε
συχνά κράτος και πολίτες να υποκύπτουν σε κάθε απαίτηση του κεφαλαίου.

3 Οι εργαζόμενοι όλων των χωρών, υπό τις συνθήκες αυτές, βρέθηκαν από
τη μια στιγμή στην άλλη να ανταγωνίζονται ακόμη και μεταξύ τους σ’ έναν
σκληρό, ανελέητο πόλεμο για επιβίωση ­ αντί να συντονίζουν τη στάση τους.

4 Οι εργαζόμενοι, φοβούμενοι διαρκώς μήπως χάσουν τη δουλειά τους,
βρέθηκαν ν’ αγωνίζονται εναντίον των ανέργων. Έπαψαν να τους κατανοούν, να
τους βοηθούν: η εργατική αλληλεγγύη έσπασε.

ΨΗΦΙΔΕΣ ΘΛΙΒΕΡΟΥ ΜΩΣΑΪΚΟΥ

Το αποτέλεσμα δεν είναι διόλου ευχάριστο. Ιδού μερικές ψηφίδες από το θλιβερό μωσαϊκό:

* Στην Αγγλία, το 1997, μόνον ένας στους έξι εργαζόμενους είχε πλήρη και
σταθερή απασχόληση. Οι άστεγοι μόνο στο Λονδίνο είναι 40.000.

* Στις ΗΠΑ, οι εργατοϋπάλληλοι, δηλαδή το 80% του ενεργού πληθυσμού, έχασαν
μέσα στην τελευταία 20ετία το 14% της αγοραστικής τους δύναμης. Οι Αμερικανοί
που δεν έχουν καμία ασφάλιση υγείας είναι 47.000.000.

* Στη Γαλλία, η ανεργία πλήττει το 13% του ενεργού πληθυσμού.

* Στη Γερμανία, οι άνεργοι είναι 4.500.000. Και το 30% των επιχειρήσεων
πληρώνει μισθούς κατώτερους από εκείνους των συλλογικών συμβάσεων.

* Στη Βραζιλία, το 1% των γαιοκτημόνων κατέχει το 43% της καλλιεργήσιμης γης.

Με τόση ανά τον κόσμο «δικαιοσύνη», η Μαφία μπορεί άνετα και αυτή να αλωνίζει.

Η συγγένεια που συχνά αναπτύσσεται ανάμεσα στις παραδοσιακές, «νόμιμες»
επιχειρήσεις και τη μαφιόζικη πρακτική φάνηκε καθαρά σ’ ένα πείραμα που έκανε
πρόσφατα ο υπεύθυνος των οικονομικών σελίδων της ελβετικής επιθεώρησης «Facts».

ΕΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

Νοίκιασε το δωμάτιο 309 στο ξενοδοχείο «Έντεν», στις όχθες της λίμνης της
Ζυρίχης, όπου και εγκαταστάθηκε με το πλαστό όνομα Αλεξέι Σολομίσκι. Δήλωσε
«Τσέχος επιχειρηματίας». Κατόπιν διάλεξε στην τύχη δέκα ονόματα μεγάλων
επιχειρηματιών από το «Χου ιζ Χου» και άρχισε τα τηλεφωνήματα.

Βρισκόταν εκτάκτως στην Ελβετία, τους είπε, όταν έμαθε ότι μια εταιρεία του
Τσελιάμπινσκ, στη Ρωσία, είχε αποφασίσει να πουλήσει ορισμένες ποσότητες
οσμίου, ενός άκρως τοξικού υλικού που δεν διατίθεται στην ελεύθερη αγορά αλλά
έχει μεγάλη οικονομική αξία.

«Σκοπεύουν να το πουλήσουν σε μια τσεχική εταιρεία της Οστράβας ­ είπε ­ αλλά
αν ενδιαφέρεστε μπορούμε να πάρουμε ορισμένες ποσότητες, εφόσον βέβαια είστε
διατεθειμένοι να πληρώσετε μια κάποια προμήθεια».

Οι εννέα από τους δέκα στους οποίους τηλεφώνησε ο «Αλεξέι» του έκλεισαν αμέσως
ραντεβού. Κανένας δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την εξακρίβωση της ταυτότητας του.

Λίγο αργότερα, ο δημοσιογράφος στράφηκε στους δικηγόρους. Η μεταφορά 1 κιλού
οσμίου, τους είπε, θα πληρωνόταν με το ποσό των 5 εκατομμυρίων δολαρίων. Πώς
όμως θα τα εισέπρατταν οι μεταφορείς; Δεν θα κινούσε υποψίες ένας τέτοιος
λογαριασμός σε τράπεζα;

Κάθε άλλο! του απάντησαν. Ήξεραν τρόπους αυτοί, που δεν τους βάζει ο νους σου:
Το καλύτερο, του είπαν, ήταν να συσταθεί μια εταιρεία off-shore στα νησιά των
Καϊμάνων, ως πρώτος σταθμός για το ξέπλυμα του χρήματος. Ένας δικηγόρος τού
είπε μάλιστα ότι αναλαμβάνει και τη διακίνηση πλουτωνίου, γιατί έχει έμπειρους
πράκτορες στο Ντουμπάι. Ένας άλλος του έδωσε διευθύνσεις στον Παναμά.

Ο «Αλεξέι» δεν άργησε να καταλάβει: αυτό που ο ίδιος θεωρούσε άκρως παράνομο,
οι ευυπόληπτοι επιχειρηματίες και νομικοί της Ζυρίχης το είχαν για ψωμοτύρι.
Εντάξει, του έλεγαν όλοι, μην κάνετε έτσι, δεν είναι δα και δύσκολο. Αρκεί να
πληρωθούν οι κατάλληλες προμήθειες.

ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ του 1997, η δικαιοσύνη του Παλέρμο εξάρθρωσε δίκτυο που ήλεγχε όλες
σχεδόν τις συμβάσεις για δημόσια έργα στο νησί. Επικεφαλής ήταν ο Τοτό Ριίνα,
που ήδη καταδικάστηκε σε ισόβια.

Η σικελική Μαφία ήλεγχε επίσης ­ όπως αποκαλύφθηκε ­ τους χώρους και τις
υπηρεσίες του ποδηλατοδρομίου, του νοσοκομείου Πετράλια, του κεντρικού σταθμού
αστικών μεταφορών, του πανεπιστήμιου και αυτού του Δικαστικού Μεγάρου του Παλέρμο!

Τεράστια οικονομική δύναμη, παρ’ όλες τις εκκαθαρίσεις, η Μαφία της Ιταλίας
έχει σήμερα τέσσερις μεγάλους κλάδους:

­ Την Κοζα Νόστρα της Σικελίας, με 180 «οικογένειες», 5.500 «εντιμοτάτους» και
3.500 «στρατιώτες».

­ Την Καμόρα, που ελέγχει την Καμπανία, γύρω από τη Νάπολι, με 7.000 μέλη
οργανωμένα σε 145 «οικογένειες».

­ Τη Σάκρα Κορόνα Ουνίτα, στην Πουλία της Αδριατικής, που αριθμεί περί τα
1.000 άτομα και αποτελεί παράρτημα της Κόζα Νόστρα.

­ Τη Ντραγκέτα, στην Καλαβρία, που αποτελεί ουσιαστικά μια πελώρια συμμορία
ληστών (με στόχους συχνά τους ταξιδιώτες), η οποία αριθμεί 80 «οικογένειες»
και 5.000 μάχιμα μέλη.

Η δράση της Μαφίας τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια
επέκτασης του ελέγχου της σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. Από την αρχή
της δεκαετίας του ’90, λόγου χάρη, η κεντρική Μαφία της Ιταλίας, η Κόζα
Νόστρα, είχε αποφασίσει να αναλάβει υπό τον έλεγχό της τη γαλλική επαρχία του Ντοφινέ.

Η πορνεία στα μέρη αυτά, οι εκβιασμοί στον τομέα των ασφαλειών, οι
κερματοδέκτες, το ράκετ των μικρομεσαίων, τα παράσιτα των εστιατορίων, όλα
αυτά ήταν γενικά στα χέρια κύκλων του οργανωμένου εγκλήματος της Γκρενόμπλ. Η
ζωή κυλούσε σχετικά ήρεμα, γιατί οι Γάλλοι εκβιαστές ήταν παραδοσιακά πιο ήπιοι.

Με την είσοδο της Κόζα Νόστρα άλλαξαν όλα. Οι ντόπιοι κακοποιοί που έδειξαν
απροθυμία να τα μαζέψουν και να φύγουν, εξολοθρεύθηκαν ο ένας μετά τον άλλο. Η
διαδικασία ήταν συνοπτικότατη: μια μοτοσυκλέτα με δύο κουκουλοφόρους επιβάτες
πλησίαζε ξαφνικά τον δύστροπο στον δρόμο.

Ο ένας οδηγούσε, ο άλλος πυροβολούσε. Ο φόνος ήταν πάντοτε σχεδόν εξ επαφής.
Το θύμα πέθαινε ακαριαία.

Από τον Δεκέμβριο του ’95 ως τον Μάιο του ’96, επτά δολοφονίες έγιναν με τον
στερεότυπο αυτό τρόπο στην περιοχή της Γκρενόμπλ, στους κύκλους των κακοποιών.
Στο ίδιο διάστημα σκοτώθηκαν και δύο τοπικοί άρχοντες.

Η Μαφία κέρδισε. Στα τέλη του Μαΐου του 1453, όταν οι στρατιές του Μωάμεθ
πολιορκούσαν τα τείχη της Πόλης, οι Βυζαντινοί θεολόγοι που ακολουθούσαν την
παράδοση του Ιουστινιανού και οι μαθητές του Νοταρά, αναλίσκονταν σε απίστευτα
στείρες έριδες περί του πρακτέου. Τελικά συνέστησαν στον αυτοκράτορα
Κωνσταντίνο τον 11ο, τον Παλαιολογο, να ξηλώσει κάμποσες ιερές εικόνες από τις
εκκλησιές και να τις ανεβάσει στα ήδη ρημαγμένα τείχη για να ξορκιστεί έτσι ο Αντίχριστος.

ΩΡΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ

Με τον ίδιο περίπου τρόπο, οι δυνάμεις του οργανωμένου εγκλήματος πολιορκούν
σήμερα τις δημοκρατικές κοινωνίες μας. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στις
ατέλειωτες συζητήσεις που έχουν γίνει για το πρόβλημα αυτό στον ΟΗΕ, στο
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε άλλα διεθνή όργανα, καθώς και στην απέραντη
διεθνή νομολογία για τη Μαφία και τα παρακλάδια της, θα σχηματίσει την
εντύπωση ότι η διεθνής κοινότητα αντιδρά όπως και ο Κωνσταντίνος του
Βυζαντίου. Στην κτηνώδη, ασυγκράτητη και απεριόριστη βία της Μαφίας αντιτάσσει
τη μαγγανεία των ωραίων λόγων και των ευσεβών πόθων. Γίνονται σεμινάρια,
συντάσσονται εκθέσεις, συγκαλούνται συνέδρια για την «καταπολέμηση του
φαινομένου» και η Μαφία γελά μαζί μας.

Ο Β. Ουγκό έλεγε: «Ο λόγος είναι παντοδύναμος. Έχει όλον τον κόσμο στα πόδια
του. Τον κρατάει σκλάβο». Φαίνεται ότι αυτό πιστεύουν και οι περισσότερες από
τις κυβερνήσεις μας. Οποίο λάθος!

Οι μεγιστάνες του εγκλήματος, δεν μιλούν, δεν κάνουν σεμινάρια.

Πυροβολούν, σκοτώνουν, και αυτό τους αρκεί.

Η ΕΝΝΟΙΑ της Μαφίας είναι σύνθετη. Και όχι αναγκαία κακή. Η λέξη είναι αραβική
και εμφανίζεται στη Σικελία στα τέλη του 16ου αιώνα. Σημαίνει «κουράγιο», «ανδρεία».

Η αγροτική δομή της σικελικής κοινωνίας, που αναγόταν στην εποχή των
Νορμανδών, διαταράχθηκε το 1812 από ένα διάταγμα του βασιλιά της Νάπολης. Ο
βασιλιάς ήθελε να περιορίσει τη δύναμη των τοπικών αρχόντων που συχνά σήκωναν
κεφάλι. Οι τελευταίοι, με μερικούς χωρικούς, σχημάτισαν αμέσως ομάδες κρούσης
για να αντισταθούν στη Νάπολι. Αυτό ήταν και το ξεκίνημα της Μαφίας.

Το 1865 όμως πραγματοποιείται η Ένωση της Ιταλίας υπό τον οίκο της Σαβοΐας. Το
βασίλειο της Νάπολι εξαφανίζεται. Οι υπήκοοι του βασιλιά αισθάνονται όπως
αρχικά οι Σικελοί, απειλούμενοι από τον ξένο, και ιδίως από τη Βόρεια Ιταλία.
Προσχωρούν και αυτοί λοιπόν σε ομάδες αντίστασης και η Μαφία μεγαλώνει.
Υπάρχει κάτι το ηρωικό σε όλα αυτά. Μαφιόζος τα χρόνια εκείνα σήμαινε βέβαια
ληστής, εκβιαστής, δολοφόνος αλλά και, πρωτίστως, πατριώτης. Η βασική ιδέα
ήταν ότι η Μαφία υπεράσπιζε τα συμφέροντα μίας τοπικής κοινωνίας: μιας πόλης,
ενός νησιού, μιας φατρίας.

Το 1893, πάνω από 100.000 χωρικοί της Σικελίας, ως Μαφία, επίσημα, ξεσηκώθηκαν
κατά της Ρωμης. Για αρκετά μεγάλο διάστημα όλη η Ιταλία συγκλονιζόταν από τις
αντάρτικες επιχειρήσεις της Μαφίας.

Από το ηρωικό στοιχείο, μετέπειτα, δεν απέμειναν και πολλά πράγματα. Η Μαφία
εξελίχθηκε σε καθαρά εγκληματική οργάνωση για την υπεράσπιση και την επέκταση
των ίδιων της των συμφερόντων. Με τη μετανάστευση των Ιταλών στις ΗΠΑ,
εμφανίστηκε και η «Νέα Μαφία», η αμερικανική.

Η «ηρωική» παράδοση ζωντάνεψε μόνο για λίγο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το
αμερικανικό Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), πρόγονος της CIA, είχε
αναλάβει τη διείσδυση στη Σικελία. Οι άντρες του ήρθαν σε επαφή με τον
αρχιμαφιόζο της Νέας Υόρκης Λάκι Λουτσιάνο.

Ο τελευταίος ήρθε με τη σειρά του σε επαφή με τον «Κάπο» της Μαφίας στο
Παλέρμο, τον Ντον Καλότζερο Βιτσίνι, που δέχτηκε πρόθυμα να βοηθήσει. Χάρη
στις πληροφορίες και τη συμπαράσταση της Μαφίας, η αμερικανική απόβαση στη
Σικελία και η απελευθέρωση του νησιού υπήρξε ένας από τους θριάμβους των
Συμμάχων. Λίγο αργότερα, ο «Ντον Καλό» πήρε και παράσημο εξαιρετικών υπηρεσιών.

Μετά τον πόλεμο η Μαφία, έντονα αντικομμουνιστική και τοπικιστική, έγινε το
αγαπημένο παιδί πολλών από τους πολιτικούς των δεξιών κυβερνήσεων της Ιταλίας.
Αν μη τι άλλο, έδινε ψήφους. Με την ανοχή, αν όχι και την εύνοια των τοπικών
αρχών, η Μαφία κατάφερε να απλωθεί σε κάθε είδους επιχειρήσεις στη Σικελία
αλλά και εκτός.