ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζήλεια με δείκτη προστασίας

ΩΡΑΙΑ, λοιπόν. Αν αυτό θέλατε να ακούσετε, τους ζηλέυω. Όσο κι αν προσπαθώ να
δείχνω πως μου κανει το ίδιο, πως δεν με νοιάζει καθόλου, τους ζηλεύω. Με το
που έκανε ο καιρός να βγάλει λίγο πιο σοβαρά ήλιο, βγήκαν σαν από το πουθενά
(πουθενά… λέμε τα γυμναστήρια τώρα) να κατακτήσουν τις παραλίες, αμμουδερές
τοποθεσίες, οργανωμένες πλαζ και όχι μόνο. Όπου γυρίσεις το βλέμμα σου, τους
βλέπεις. Ηλιοκαμένους. Βαθιά μαυρισμένους. Σημαδεμένους από τον ήλιο. Και να
μην αναφέρω τις αρμονικές αναλογίες που πλαισιώνουν αυτό το βαθύ χρώμα
καλοκαιριού. Γιατί το καλοκαίρι γι’ αυτούς έχει προ πολλού αρχίσει. Πότε
ακριβώς, θα σας γελάσω… Μετράνε είκοσι, τριάντα βουτιές σε κρυστάλλινα,
αλμυρά νερά, ενώ για άλλους το υγρό στοιχείο, έτσι συγκεκριμένα, δεν έχει μπει
ούτε στον χάρτη της φαντασίας τους. Σαν να άνοιξαν ξαφνικά οι πύλες των
αιθουσών της αεροβικής και να όρμησαν οι «γενναίοι» έξω να κατακτήσουν
οτιδήποτε στέκεται ανάμεσα σ’ αυτούς και το καλοκαίρι. Αν ήταν μόνο γι’ αυτό,
θα τους ζήλευα μόνο λίγο. Είναι όμως που αυτό ειδικά το λουκ παραλίας αφήνει
να φανούν οργανωμένοι χαρακτήρες, πειθαρχημένοι άνθρωποι και ιδιαίτερα
αποτελεσματικοί. Είναι αυτοί που πετυχαίνουν τον σκοπό τους ­ αφού
προηγουμένως βάλουν ένα σκοπό. Είναι οι αποφασιμένοι, που διαχειρίζονται τον
χρόνο τους έτσι που να τους περισσεύει, ή αν δεν τους περισσεύει να τον
χρησιμοποιούν προς όφελός τους. Μια επιτυχημένη ιστορία αρχίζει από ένα καλό
μαύρισμα. Υποθέτω, δηλαδή. Υποθέτω πως θα τους ζηλεύατε και εσείς την ώρα που
διαλέγετε το αντηλιακό με δείκτη προστασίας διψήφιο αριθμό και η πετυχημένη
φυλή των Μπεϊγουότσερς γιορτάζει την άνοιξη με βουτιές. Αλλά και η άνεση έχει
τα όριά της. Τους φαντάζομαι εκεί στη μέση του καλοκαιριού να έχουν βαρεθεί
κιόλας την κατανάλωση αλμύρας και φιλοσοφίας παραλιακής. Αν και τέτοιοι
χαρακτήρες που είναι, να δείτε θα βρουν τρόπο να το ξεπεράσουν.