[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τι είναι ένα «τηλεοπτικό σκουπίδι»; Ο ορισμός του μπορεί να είναι δύσκολος,
υποκειμενικός και αυθαίρετος. Όλοι όμως μπορούμε να το αναγνωρίσουμε μόλις το
δούμε ­ ή έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε. Έχουμε δίκιο; Τα ριάλιτι σόου ­ για
παράδειγμα ­ κατατάσσονται κατά γενική ομολογία στην κατηγορία των
«τηλεοπτικών σκουπιδιών». Ήταν όμως μια τέτοια εκπομπή ­ από τις πιο
επιτυχημένες του είδους αν κρίνουμε από τη θεαματικότητα ­ που συνετέλεσε
αποφασιστικά στο να κινητοποιηθεί η Αστυνομία και να αποκαλυφθεί ότι η
εξαφάνιση Νικολαΐδη έκρυβε μια στυγερή δολοφονία. Και μπορεί μια επιτυχία να
μη δικαιώνει αναδρομικά τα όσα έχει κάνει μια εκπομπή, το γεγονός όμως
παραμένει ότι μια τέτοια ακριβώς εκπομπή, ασχολούμενη με θέματα που η «υψηλή»
δημοσιογραφία συνήθως περιφρονεί, κατάφερε πολύ πιο αποτελεσματικά να
υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον. Δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Πριν από
λίγες εβδομάδες, ο γράφων είχε μια παράξενη εμπειρία: Μια εντελώς άγνωστη
κυρία έπεσε πάνω μου για να με ευχαριστήσει που την είχα βοηθήσει να μπει η
μητέρα της στη Εντατική. Επρόκειτο φυσικά για παρεξήγηση. Με είχε μπερδέψει με
άλλον δημοσιογράφο, που είχε βγάλει την περίπτωσή της στο ραδιόφωνο,
καταγγέλλοντας την κατάσταση των νοσοκομείων. «Λαϊκισμός»; Ενδεχομένως. Αλλά
πολύ αποτελεσματικός. «Λαϊκισμός» άλλωστε δεν είναι και η προβολή εγκλημάτων
στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων ­ το κάνουν για να πουλήσουνε, είναι η
συνήθης κριτική των περί τα Μέσα ασχολουμένων. Ποια άλλη μεγαλύτερη υπηρεσία
όμως μπορούσε να προσφέρει ο Τύπος από την κινητοποίηση των αρμοδίων για την
αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, ακριβώς με την προβολή των αλλεπάλληλων
εγκλημάτων στις πρώτες σελίδες. Οι δημοσιογράφοι βέβαια που καλύπτουν τα
εγκλήματα, αντιμετωπίζουν την εχθρότητα και τη δυσπιστία της κοινής γνώμης,
καθώς τολμούν και «εμπορευματοποιούν» ­ κατά την τρέχουσα κριτική ­ τον
ανθρώπινο πόνο. Εχθρότητα φυσιολογική ως ένα βαθμό ­ στον πόνο του ο καθένας
αποζητεί τον σεβασμό της ιδιωτικής του ζωής. Αλλά και εχθρότητα τεχνητή και
παράλογη. Η δημοσιογραφική κάλυψη των εγκλημάτων στις πραγματικές τους
διαστάσεις ­ δηλαδή με τον ανθρώπινο πόνο που προκαλούν και όχι απλώς ως
στατιστικά στοιχεία ­ είναι υπόθεση δημοσίου συμφέροντος. Και ο ανθρώπινος
πόνος ­ με όσο σεβασμό και αν τον μεταφέρει κανείς ­ πάντοτε θα μας σοκάρει.