ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αχ, και να ‘ταν ανοιχτό

ΕΙΝΑΙ μικρό και λευκό. Έχει και μια χαριτωμένη καμάρα μ’ ένα σταυρό στο
υψηλότερο σημείο της καμπύλης. Όπως τα εκκλησάκια που συναντά κανείς να
εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά του παντού στις Κυκλάδες σπαρμένα από τον Θεό. Με
μια διαφορά: αυτό είναι κτισμένο στην είσοδο του μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου
που βρίσκεται στην οδό Κηφισίας.

Απέναντί του ένα μοντέρνο γυάλινο κτίριο γίνεται καθρέφτης του νοσοκομείου,
μπορεί κανείς να δει καθαρά τη φίρμα στα τζάμια τις νύχτες. Δίπλα του ο
θόρυβος της Κηφισίας που μικραίνει και μεγαλώνει σα να είναι η σκιά των
ανθρώπων που μοιάζουν μικροί μαραθωνοδρόμοι στην κεντρική λεωφόρο. Ένα
παράφωνο βουητό τα πρωινά, ένα ήσυχο μουρμουρητό στις τρεις τα ξημερώματα της
Αθήνας που άδειασε για το Πάσχα. Καμιά φορά ένα μαρσάρισμα κακομαθημένου GTi
επιτείνει τη μοναξιά της λεωφόρου.

Το εκκλησάκι-μπιμπλό μου θυμίζει την απίστευτη μανία μιας θείας: να συλλέγει
ασημικά, τασάκια, μπολάκια και οτιδήποτε άλλο γυαλίζει και να φορτώνει μ’ αυτά
κάθε σπιθαμή χώρου στα τραπέζια, τις εταζέρες, τα σύνθετα ακόμα και πάνω στην
τηλεόραση. Ένα πανέμορφο

μπιμπλό, καλόγουστα τοποθετημένο για να μην περνάει απαρητήρητο, αλλά
θρησκευτικά σιωπηλό.

Καθισμένη στα σκαλοπάτια της εισόδου του νοσοκομείου το βλέπω τις ατέλειωτες
νύχτες της αναμονής για τα νεώτερα της υγείας του πρώην Προέδρου να παραμένει
σιωπηλό. Έτσι σιωπηλό ήταν τη Μεγάλη Δευτέρα, τη Μεγάλη Τρίτη, τη Μεγάλη
Τετάρτη, τη Μεγάλη Πέμπτη… «Αχ να ήταν ανοιχτό το εκκλησάκι, να μπορούσαμε
τουλάχιστον να καταλάβουμε ότι είναι Μεγάλη Εβδομάδα», μου είπε η ηλικιωμένη
κυρία με τις πατερίτσες που ξενυχτάει κι αυτή στον πέμπτο όροφο, περιμένοντας
κάποιο σημάδι ζωής από τον άντρα της που κοιμάται στην εντατική…