[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΝ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ είναι, εν τέλει, το σύμβολο της ηλεκτρονικής εποχής στην
καθημερινότητά μας, δεν είναι τυχαίο πως εκείνη σπεύδει να δειγματίσει και
κάθε κακή συνήθεια της κοινωνίας «της».

Δεν είναι τυχαίο πως πρώτη αφαίρεσε από το θέαμα-ακρόαμα τη λειτουργία της
ψυχαγωγίας και απέσπασε, βάρβαρα, από την είδηση κοινωνικού ενδιαφέροντος το
θεαματικό στοιχείο. Τώρα δειγματίζει και την τεχνική τής ασυνέπειας. Όχι μόνον
ως προς την ουσία και τον στόχο των εκπομπών της, αλλά και ως προς το τυπικό
μέρος: την ώρα έναρξης.

Η έννοια του «ραντεβού με τον καταναλωτή» της είδησης ή του θεάματος (όπως το
«ραντεβού με τον αναγνώστη», που αποτελούσε και αποτελεί θεμελιώδη αρχή της
έντυπης δημοσιογραφίας) καταλύεται στο όνομα ενός διαφημιστικού βομβαρδισμού,
που τελικά ­ και οι ίδιοι οι διαφημιζόμενοι το έχουν εξακριβώσει με έρευνες ­
γίνεται μπούμερανγκ και κορεσμός. Ή στο όνομα ενός «αθέμιτου» ανταγωνισμού
μεταξύ καναλιών, που προσπαθούν να κόψουν ένα αόρατο νήμα σε μία κούρσα
χρόνου, που κανείς, και κυρίως ο καταναλωτής, δεν πριμοδότησε ποτέ (τα ποσοστά
τηλεθέασης δεν φαίνεται να ενισχύουν το δελτίο που αρχίζει πιο νωρίς).

Τα προγράμματα, τα «μενού» που συγκροτούν τα ίδια τα κανάλια για τους
καταναλωτές τους, αναιρούνται. Και μένει μόνον ο εκνευρισμός του πελάτη, που
δεν μπορεί πια να εκτιμήσει το γεύμα, γιατί ο σερβιτόρος άργησε τόσο πολύ…

Η δυνατότητα (και η ποιότητα) επιλογής υπονομεύεται. Το ζάπινγκ από σπορ
γίνεται ανάγκη, διέξοδος. Και, εν τέλει, μένει ανεπίδοτο γράμμα και ο
διαφημιστικός βομβαρδισμός και ο ανταγωνισμός.

Ιδού ο προάγγελος της νέας μας κακής συνήθειας. Της νέας μας πάθησης, που
λέγεται πρόβλημα συντονισμού. Ξεχνάνε, όμως, τα κανάλια, που φέρνουν το νέο
ήθος, πως σε οξεία μορφή η πάθηση μπορεί να αποφέρει και πλήρη… αποσυντονισμό.