ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην υγειά σου, Χρήστο

ΠΙΝΩ νερό στο όνομα του Χρηστάκη. Όταν πρωτοήρθε ­ έχουν περάσει και κάποια
χρόνια ­ ήταν ένα λιγνό παλικαρόπουλο, συνεσταλμένο ­ έβλεπες από μέτρα μακριά
την ανασφάλεια στο περπάτημα, στη στάση του, ακόμη και στο χαμόγελό του.
Δούλευε ­ και δουλεύει ­ πιστά στον εργοδότη του, έφερε και συγγενάκια του που
βοηθούν στα ελαιοπερίβολα, στις οικοδομές και όπου είναι χρειαζούμενοι.

Τα καλοκαίρια στη Ραχούλα ­ όπως και την Πασχαλιά και κάποια «κλεμμένα»
Σαββατοκύριακα που κατεβαίνω ­ ο Χρήστος είναι πρόθυμος στη σχόλη του να δώσει
χέρι, χρυσό χέρι, δουλευτάρικο και επιδέξιο, να καθαρίσουμε τ’ αγριόχορτα, να
αραιώσουμε τα σκίνα, να νοικοκυρέψουμε το μέρος γύρω από το σπίτι. Για μένα,
την αδελφή μου, τα παιδιά, τη Βασιλικούλα μας ­ που στην αρχή φοβόταν ­ είναι
πια «ο Χρηστάκης» ­ γύρω στα 25 τώρα, με παιδί στην Αλβανία και το μεγάλο
ατύχημα να χάσει τη νεαρή γυναίκα του, δεν τον ρωτήσαμε πώς, γιατί το βλέπαμε
πόσο πόνο τον γέμιζε η κουβέντα.

Δεν είναι όλοι σαν τον Χρήστο στην περιοχή. Σύμφωνοι. Αλλά δεν είμαι και
καθόλου βέβαιη πως για όσα «χτυπήματα» έχουν γίνει σε εξοχικά «αυτοί φταίνε».
Το σπίτι του Δημήτρη, άλλωστε, είχε «χτυπηθεί» πολλές φορές, πριν καν πατήσει
Αλβανός στην Εύβοια. Όμως, και ο Αναστάς και ο Μινέλα και άλλοι που πέρασαν
από εμάς, παιδιά της ανέχειας, και ωστόσο καλοσυνάτα, ήταν. Και τον καλό λόγο
τον εκτιμούσαν και τίμια έβγαζαν ­ όπως και τόσοι ­ το μεροκάματο.

Τι μας έχει πιάσει, τώρα δα, και βάζουμε όλον αυτόν τον κόσμο στο ίδιο
τσουβάλι; «Δικοί μας», Έλληνες, δεν είναι τάχα οι «σοδειές» που ομολογούν
σωρεία κλοπών και ληστειών, όταν κάποτε συλλαμβάνονται; Γιατί ως τότε τα
φορτώνουμε όλα στους ξένους;