[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ της προηγούμενης εβδομάδας ανέδειξαν, πέραν όλων των άλλων, ένα
κρίσιμο πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή η κυβέρνηση: το σύνδρομο «Ιζνογκούντ»
ή, διαφορετικά, «γιατί αυτός κι όχι εγώ».

Υπάρχουν, βέβαια, πάντοτε διαφορετικοί τρόποι για να διαβάσει κανείς την
επικαιρότητα. Θα μπορούσε αίφνης κάποιος να ισχυριστεί ότι οι 29 ανησυχούντες,
φέροντας βαρέως τη συναίνεσή τους σε πλείστα όσα αντεργατικά νομοσχέδια ­ όρα:
άρθρο 4, καθορισμό εισοδηματικής πολιτικής με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου
κ.λπ. ­ αποφάσισαν τώρα να δώσουν τον αγώνα υπέρ των αναξιοπαθούντων
εργαζομένων της Ολυμπιακής. Αν αυτή η ερμηνεία δεν πείθει, τότε βέβαια το
κλειδί των εξελίξεων θα πρέπει να αναζητηθεί στον άλλον κορυφαίο πυλώνα της
πολιτικής μας ζωής, δηλαδή στις πολιτικές φιλοδοξίες. Ουδείς ψόγος φυσικά.
Άλλωστε, οι φιλοδοξίες αποτελούσαν ανέκαθεν κινητήριο μοχλό των εξελίξεων. Η
διαφορά σήμερα έγκειται ίσως στο γεγονός ότι οι πάντες μοιάζει να έχουν
«απελευθερωθεί» από καταναγκασμούς του παρελθόντος. Δημιουργείται έτσι η
αίσθηση ενός κατακερματισμένου πολιτικού συστήματος που στηρίζεται μόνο στο
παζάρι και τον συμβιβασμό, χωρίς να οδηγεί πουθενά. Αυτό δεν αφορά μόνο την
εσωκομματική αντιπολίτευση. Αφορά εξίσου την πτέρυγα των εκσυγχρονιστών.
Άλλωστε, την προηγούμενη εβδομάδα τα πιο δηλητηριώδη σχόλια για τον κ. Μαντέλη
προέρχονταν από κύκλους της κυβέρνησης. Αφορά φυσικά, και σε μεγαλύτερο ίσως
βαθμό, την αξιωματική αντιπολίτευση όπου στιγμές στιγμές μοιάζει να επικρατεί
το απόλυτο χάος. Δεν ήρθε βέβαια το τέλος του κόσμου: πολιτική σημαίνει εξ
ορισμού παζάρι και συμβιβασμός. Αν σήμερα μοιάζει να έχουν πάρει διαστάσεις
μεγαλύτερες απ’ ό,τι στο παρελθόν, αυτό ασφαλώς οφείλεται στο ότι βρισκόμαστε
ακόμη σε ένα μεταβατικό στάδιο από τους ιστορικούς – χαρισματικούς ηγέτες σε
πιο ανοικτά ­ όχι κατ’ ανάγκην και πιο δημοκρατικά ­ κόμματα. Πρόβλημα,
φυσικά, προκύπτει από τη στιγμή που αυτή η διαδικασία γενικευμένων
διαπραγματεύσεων ακυρώνει τη δυνατότητα εφαρμογής πολιτικής με συνέπεια και
συνέχεια. Ο κ. Σημίτης υποσχέθηκε ότι η κυβέρνησή του δεν θα τελεί υπό ομηρία
και θα προχωρήσει κανονικά στην υλοποίηση του προγράμματός της. Ο πειρασμός να
το αποδείξει και συμβολικά ­ ψαλλιδίζοντας για παράδειγμα κάποιους επώνυμους
διαφωνούντες ­ θα είναι μεγάλος μέσα στους επόμενους μήνες. Το μόνο που θα
πετύχει θα είναι να επιβαρύνει ένα ήδη κακό κλίμα. Και, ενδεχομένως, θα
επιτείνει αντί να κατευνάσει τις αντιπαραθέσεις των στελεχών.