3η ΚΑΡΤΑ Η σιωπή των προέδρων

ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ δεκαετίες η ΑΕΚ είχε συχνά διοικητικά προβλήματα και συνήθως
εγκλωβιζόταν σε κλίμα οξύτητας, έριδες και αντιπαραθέσεις, με δυσάρεστες
αγωνιστικές συνέπειες. Επί εποχής Λουκά Μπάρλου η ΑΕΚ απέκτησε διοικητική
δύναμη και κατάφερε να παρουσιάσει ομάδα αξιώσεων, η οποία πήρε στα χέρια της
τα ηνία του ποδοσφαίρου μας.

Προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, η ΑΕΚ θεμελίωσε ένα λαμπρό μέλλον,
στηριγμένο στη σπουδαία φυσιογνωμία του Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Οι πρόεδροι στην
ΠΑΕ άλλαζαν συχνά (Γενεράκης, Γιδόπουλος, Μελισσανίδης, Καρράς), αλλά όλοι
στήριξαν υποδειγματικά τον Μπάγιεβιτς. Αυτή η ομάδα-μοντέλο υπέστη πλήγματα
από τον Μιχάλη Τροχανά, όχι από πρόθεση, αλλά από λανθασμένους χειρισμούς. Η
υπερτροφική τάση αυτοπροβολής του κ. Τροχανά δημιούργησε ρήγματα στις σχέσεις
με τον Μπάγιεβιτς. Ό, τι σοβαρό οικοδομήθηκε επί οκτώ χρόνια άρχισε να
γκρεμίζεται. Ο Μπάγιεβιτς υποχρεώθηκε από τις εξελίξεις να κάνει οριακή
επιλογή στην καριέρα του και να φύγει από την ΑΕΚ. Ασφαλώς ο κ. Τροχανάς δεν
ήθελε να καταστρέψει την ΑΕΚ. Προσπάθησε να την ισχυροποιήσει. Ωστόσο, η
φιλοσοφία του δεν ήταν εναρμονισμένη με εκείνη του Μπάγιεβιτς. Δεν ήταν
δυνατόν να συνυπάρξουν. Ο πρόεδρος δεν είχε πιστέψει ότι η υποδειγματική ομάδα
της ΑΕΚ ήταν βασικά έργο του Μπάγιεβιτς. Θεωρούσε ότι και χωρίς τον «πρίγκιπα
του Νερέτβα» η ΑΕΚ μπορούσε να συνεχίσει την υψηλή πτήση. Τα γεγονότα τον
διέψευσαν. Η μετά τον Ντούσαν εποχή σημαδεύτηκε από την απομάκρυνση σε μικρό
χρόνο του Πέτρου Ραβούση και την πώληση του πακέτου των μετοχών στην ENIC.

Η πρόσληψη του Ρουμάνου Ντουμίτρου Ντουμιτρίου δεν ήταν η καλύτερη. Και τώρα η
ΑΕΚ έχει μπει στο κανάλι μιας νέας περιπέτειας.

Αυτές τις ώρες ας σιωπήσουν οι πρόεδροι. Αυτές τις ώρες χρειάζεται καθαρή
σκέψη και επαφή με το μέλλον. Υπάρχουν περιθώρια ανάκαμψης για την

ΑΕΚ.