ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο «τρίτος δρόμος» δεν υπάρχει

Τόνυ Μπλαιρ. Την ώρα που μαγείρευε το Νέο Εργατικό Κόμμα, του προέκυψαν οι «νέοι σοσιαλδημοκράτες» (από το «Νιου Στέιτσμαν»)

Λέγονται «νέοι σοσιαλδημοκράτες». Και ζητούν από τον Τόνυ Μπλαιρ να πάψει να
αναζητεί κάποιον ανύπαρκτο «τρίτο δρόμο» και να δώσει νέα ώθηση στις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας.

Ο ΣΑΪΜΟΝ Μπάκμπι, 31 ετών, είναι συντάκτης κοινωνικών θεμάτων στη «Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς» και στην προεκλογική εκστρατεία του 1997 ήταν υπεύθυνος για τα
ραδιοτηλεοπτικά μηνύματα του Εργατικού Κόμματος. Ο Νηλ Λώσον, 34 ετών, είναι
ιδρυτής του δικτύου «Νέξους» και πέρυσι εργάστηκε στα κεντρικά γραφεία των
Εργατικών. Οι δύο αυτοί εκπρόσωποι της νέας γενιάς του κόμματος ανήκουν σε μια
ομάδα στελεχών που, αφού στήριξαν τις κεντρικές επιλογές του αρχηγού τους με
στόχο την εκλογική νίκη, αρχίζουν τώρα να θέτουν ερωτήματα και να ζητούν
μεταρρυθμίσεις. Σύμφωνα με το περιοδικό «Νιου Στέιτσμαν», πρόκειται για την
πρώτη σοβαρή ρήξη στο εσωτερικό των Νέων Εργατικών.

Οι «νέοι σοσιαλδημοκράτες» αναγνωρίζουν τα όρια των εθνικών κυβερνήσεων στη
σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Δεν είναι ρομαντικοί, πατούν γερά στα
πόδια τους. Γνωρίζουν καλά, για παράδειγμα, ότι πρώτιστο κίνητρο της
συλλογικής δράσης είναι το ατομικό συμφέρον. Αντί να έχουν όμως τυφλή
εμπιστοσύνη στους μηχανισμούς της αγοράς, υποστηρίζουν ότι η συνεργασία μεταξύ
όλων των στρωμάτων της κοινωνίας μπορεί να συμβάλει στην οικονομική και
κοινωνική ανάπτυξη του καθενός από τα μέλη της. Στρατηγικός στόχος της
κυβέρνησης, επισημαίνουν, είναι να επεκτείνει την ελευθερία μέσω της
μεγαλύτερης ισότητας. Αυτή είναι και η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της Αριστεράς
και της Δεξιάς.

Η καταδίκη των «μη προνομιούχων» στη μόνιμη φτώχεια, γράφουν οι Μπάκμπι και
Λώσον σε άρθρο τους στο αγγλικό περιοδικό, δεν είναι μόνο κάτι ανήθικο. Έχει
και σοβαρές επιπτώσεις στην κοινωνία, οδηγώντας για παράδειγμα στην αύξηση της
εγκληματικότητας. Ασφαλώς και χρειάζεται αναθεώρηση ενός κράτους προνοίας που
μοιράζει επιδόματα σε πλούσιους και φτωχούς αδιακρίτως, παρέχει αντικίνητρα
για την εργασία και παγιδεύει εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια. Η αναθεώρηση
αυτή, όμως, πρέπει να συνοδευτεί από μια ανακατανομή του πλούτου που θα
ενισχύσει εκείνους που είναι πραγματικά ανίκανοι να κοιτάξουν τον εαυτό τους.
Σε αντίθετη περίπτωση, η κυβέρνηση θα βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να πρέπει
να στέλνει κάθε τόσο την αστυνομία να διαλύει τις διαδηλώσεις των αναπήρων,
των συνταξιούχων ή των ανύπαντρων μητέρων έξω από τις πόρτες της.

Αυτό που χρειάζεται, μ’ άλλα λόγια, είναι ένα νέο, αξιόπιστο και ισορροπημένο
«κοινωνικό συμβόλαιο» της κυβέρνησης με τον λαό. Μόνον έτσι, τονίζουν οι
συντάκτες του άρθρου, θα προετοιμαστεί η κοινή γνώμη για το πιο δύσκολο μέτρο
απ’ όλα: την αύξηση της φορολογίας, ώστε να καταστεί δυνατό να επενδυθούν
περισσότερα χρήματα στην εκπαίδευση και την υγεία. Η στιγμή είναι ιστορική: το
Εργατικό Κόμμα, έχοντας να αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση σε πολιτική και
πνευματική αποσύνθεση, έχει μια μοναδική ευκαιρία να παρουσιάσει ένα όραμα για
μια καλύτερη κοινωνία. Και να ηγηθεί της αναβίωσης της Αριστεράς σ’ ολόκληρη
την Ευρώπη εν όψει της πρόκλησης του ενιαίου νομίσματος.