ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η οικογένειά μας

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ για την Αριστερά επέχει συχνά θέση υπέρτατης αρχής, το νόημα και
το περιεχόμενο της ύπαρξης, τον συνδετικό ιστό μέσα στον Χρόνο, θυμώνουμε και
γελούμε με την κατασπατάληση εργατοωρών κι ενέργειας, φαιάς ουσίας και λόγου,
ουδείς διανοείται, όμως, να στρέψει την πλάτη, κάτι σε ύβρι μάς φαίνεται.
Ευτυχώς, όμως, αυτή ακριβώς η άθλια ωριμότητα που μας λένε ότι κατακτήσαμε
επιτρέπει το ξεστράτισμα του νου την ώρα που η Διαδικασία ξεδιπλώνει την
αειθαλή εξουσία της.

Απαριθμώ τα κοινά της Αριστεράς ­ έστω, της δικής μου Αριστεράς ­ με την
Οικογένεια ­ έστω τη δική μου οικογένεια. Αυτή η αίσθηση πως «το αίμα νερό δεν
γίνεται», μαζί ξεκινήσαμε, αλλού καταλήξαμε, κι όμως, ξεχωρίζεις πάντα τους
«δικούς σου» μέσα στο πλήθος, «αγάπη μου, είναι πολιτισμικό το θέμα», ναι, η
κουλτούρα που λέγαμε παλιά, πριν γίνει κι αυτή μια καταραμένη, εξοβελισμένη
λέξη, κοινοί κώδικες και κοινά αστεία, επιβιώνουν τόσα χρόνια, μερικές φορές
κάνουμε το λάθος να προσπαθούμε να περιλάβουμε κάποιον «ξένο» στα καλαμπούρια
μας, χαμένος κόπος, δεν μπορεί να καταλάβει, «αγάπη μου, σταμάτα να δοκιμάζεις…».

Οι άντρες έκαναν καράφλα και κοιλίτσα, φοράνε και κουστούμια πια, εμείς
μετρούμε τις ρυτίδες και τις άσπρες τρίχες, λέμε ότι δεν φοβόμαστε πια τα ψηλά
τακούνια, έχουμε τσακιστεί τόσες φορές άλλωστε, δαγκωνόμαστε με τους χωρισμούς
των φίλων, πώς να συνηθίσεις τις νέες εικόνες, τώρα το θυμήθηκαν τα κωλόπαιδα,
δεν μας σκέφθηκαν καθόλου, όχι βέβαια, αυτό έλειπε, εμείς να υπολογίζουμε τη
σύμβαση, εσύ μήπως μας σκέφθηκες όταν εμφανίστηκες με το μωρό στην αγκαλιά,
πάρ’ το χαμπάρι, έτσι είναι οι οικογένειες, γι’ αυτό αγαπιόμαστε…

Η Διαδικασία συνεχίζεται, εγώ γλίτωσα, σκέφτομαι αυτάρεσκα, δεν σέρνω τίποτα,
κι όμως, κοίτα γύρω σου, «αγάπη μου, ποτέ δεν γλιτώνουμε ­ γιατί δεν θέλουμε»…