ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γυναίκα, μόνη στο σπίτι, φοβάται

ΑΛΥΣΙΔΑΚΙΑ, σύρτες, κλειδαριές ασφαλείας, συναγερμούς, ακόμα και
αναποδογυρισμένες καρέκλες, σφηνωμένες πίσω από την εξώπορτα έβαλα, για να
κατευνάσω τη φοβία μου για ενδεχόμενη διάρρηξη.

Τον τελευταίο καιρό, με τη ραγδαία αύξηση των ληστειών, ζω καθημερινά έναν εφιάλτη.

Έκανα το σπίτι μου φρούριο και στέγασα σ’ αυτό ασφαλώς τον φόβο μου.

Ακούω θόρυβο στο ασανσέρ κι αρχίζω να σχηματίζω το νούμερο τηλεφώνου του
αστυνομικού τμήματος της περιοχής μου, που βέβαια φρόντισα να απομνημονεύσω.

Δίπλα σε κάθε πόρτα έχω τοποθετήσει, με απροκάλυπτη κακογουστιά, βαριά αντικείμενα.

Απέκτησα και σκύλο, ο οποίος όμως γαβγίζει διαρκώς, ενεργοποιώντας άνευ λόγου
την ταραχή μου.

Αντί να κάνω αερόμπικ στο γυμναστήριο, όπως κάθε γυναίκα που σέβεται τη
σιλουέτα της, ασχολούμαι μανιωδώς με την αυτοάμυνα, σπαταλώντας πολλές ώρες
στις πολεμικές τέχνες.

Πρόσφατα, ανακάλυψα το μπουτόν πανικού. Είναι ένα μικρό, κομψό κουτάκι μ’ ένα
κορδόνι στην άκρη. Το τραβάς και ο συναγερμός ουρλιάζει.

Αυτό ήταν!

Ο πλήρης και δημόσιος εξευτελισμός μου. Σαν τον αθλητή που αυτοτραυματίζεται.
Με το παραμικρό, έβαλα σ’ ενέργεια τη σειρήνα.

Οι γείτονες στην αρχή χαμογελούσαν με κατανόηση. Μετά, αγανάκτησαν.

Έκλεισα κι εγώ τις σειρήνες πανικού κι έκρυψα το μυστικό μου, εξαφανίζοντας
τους μάρτυρες.

Θεέ και Κύριε! Σκοτείνιασε πάλι.

Απ’ όλα μπορείς να σωθείς, εκτός από τους φόβους σου.

Ησυχία!

Ο διαρρήκτης έρχεται…