ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η υποτίμηση κι η μελισσούλα

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ενός γεγονότος ως «ιστορικού» ασφαλώς χρησιμοποιείται με
συχνότητα καταχρηστική, ευθέως ανάλογη προς την υποκειμενικότητά μας.
«Ιστορική» η νίκη του ΠΑΣΟΚ το ’81, «ιστορική» κι η παράσταση της «Όπερας της
Πεντάρας» με τη Μελίνα, «ιστορικός» βέβαια κι ο καβγάς Καζαντζίδη –
Νικολόπουλου. Ευτυχώς, ο όρος δεν είναι καθόλου αμφιλεγόμενος όταν αφορά την
πορεία των βλαστών μας από τη γέννηση μέχρι την ενηλικίωση ­ και βάλε. Το
πρώτο χαμόγελο, το πρώτο δόντι, πότε περπάτησε ­ από τρία βήματα και πάνω
πιάνεται, το ένα και τα δυο δεν υπολογίζονται ­ η πρώτη λέξη με δύο συλλαβές
(συνήθως το εξαιρετικά πρωτότυπο «μαμά»), αργότερα υποθέτω ότι έρχονται κι
άλλα, το πρώτο «άριστα» στο σχολείο και το πρώτο φιλί από κάποιον συμμαθητή,
ορισμένοι σημειώνουν αυτά τα «ιστορικά» γεγονότα της ζωής σε ειδικά
ημερολόγια, τα προμηθεύτηκαν από το καλύτερο βιβλιοπωλείο, αγνοούν ότι κάτι
τέτοια οικογενειακά κειμήλια συνήθως καταλήγουν σε πατάρια, ο ιστορικός του
μέλλοντος χρησιμοποιεί CD-ROM. Παρ’ όλα αυτά, μεσάνυχτα που έφθασα πια στο
σπίτι, κουβαλώντας στη βαλίτσα τα συνήθη «παιχνίδια των τύψεων», με έπιασε
απελπισία: Εγώ, η ανόητη, η ελαττωματική μαμά, είχα χάσει ένα ιστορικό γεγονός
της βρεφικής ηλικίας της κόρης μου, την είχε τσιμπήσει μια ­ κακιά, δεν χωρά
αμφιβολία ­ μελισσούλα, πήγε στη γιατρό και το χεράκι της φούσκωσε, το κοίταζε
συνέχεια όλο απορία ­ κι εγώ δεν ήμουν εκεί, βρέθηκα από το Λονδίνο στην
υποτίμηση άνευ ανάσας, περιβάλλον αδρεναλίνης, συνάδελφοι και φίλοι σε ένα
φεστιβάλ ενέργειας, υποκατάστατο το πιθανότερο, αλλά τι σημασία έχει; Δεν
μπόρεσα να σκοτώσω εγώ τη μελισσούλα, να επιδείξω την έλλειψη «πολιτικής
ορθότητας» ­ και δεν μπορώ ακόμη να εξηγήσω στο μωρό μου γιατί ορισμένοι
τρελοί, που παρ’ όλα αυτά αγαπώ, θεωρούν την υποτίμηση πιο σημαντική από το
πρησμένο χεράκι της…