[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΣΕ κάποιος να κάνει έναν απολογισμό των συνεργασιών ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ
στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εύκολα θα διαπίστωνε περίσσια λόγων.

Λόγων αλλά και «όρκων» στην αναγκαιότητα προγραμματικών συγκλίσεων και
συναινέσεων μακριά, όπως έλεγαν, από κομματικές «ταυτότητες» και δεσμεύσεις.

Λόγων και «όρκων», όπου η κάθε πλευρά πλειοδοτούσε σε παροχή εγγυήσεων για την
τήρησή τους.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα ­ και ενώ οι κομματικές προθεσμίες για τον ορισμό
των υποψηφίων πλησίαζαν ­ η Χαριλάου Τρικούπη ζήτησε, διά του κ. Κ.
Σκανδαλίδη, να μείνει ανοιχτό το μέτωπο της συσπείρωσης των προοδευτικών
δυνάμεων. Εν όψει κυρίως του δεύτερου γύρου. Για να… πλειοδοτήσει, όπως θα
μπορούσε να το δει κάποιος, η Κουμουνδούρου, η οποία, αμέσως μετά, διά
στόματος του κ. Δ. Παπαδημούλη, θύμιζε ότι υπάρχει και ο πρώτος γύρος.

Με ένα τέτοιο κλίμα θα περίμενε κανείς ότι αφ’ ενός μεν οι μέχρι τότε
συνεργασίες θα είχαν προχωρήσει αρκετά, αφ’ ετέρου δε τυχόν εμπλοκές θα είχαν
επιλυθεί. Βεβαίως, τα πράγματα θα ήταν έτσι (ή περίπου έτσι) αν και τα δύο
κόμματα ­ αλλά και τα υπόλοιπα του προοδευτικού χώρου ­ είχαν ως πρώτο μέλημα
την ίδια την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την προοπτική της.

Έναν χώρο για τον οποίο εξ ορισμού απαιτούνται οι συνεργασίες, τα κοινά
προγράμματα και οι συγκλίσεις. Άλλωστε, με αυτά δεν ντύνουν όμορφα τις όποιες
προθέσεις τους τα κόμματα;

Όμως για άλλη μία φορά η λογική που φαίνεται ότι επικράτησε στις επαφές των
δύο κομμάτων ήταν αυτή του παζαριού και του στενά κομματικού συμφέροντος.
«Τόσους σού δίνω ­ πόσους μου δίνεις;». Η πρόσφατη συζήτηση για το Λεκανοπέδιο
είναι ενδεικτική: «Εδώ ο δικός μου, εκεί ο δικός σου»… Μια λογική
εκφυλιστική για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την ανάπτυξή της, ανεξάρτητα από
τον τελικό αριθμό νομών και δήμων στους οποίους θα συμφωνηθούν συνεργασίες.
Γιατί περιθώρια υπάρχουν ακόμα. Και για προγραμματικές συγκλίσεις…