ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σιγά μη μεγαλώσω…

![]() |
Η ΠΡΩΤΗ που μου ευχήθηκε για τα γενέθλιά μου ήταν η αδελφή μου την έλεγε
«άσπρο σίφουνα» ο πατέρας, γιατί ήταν πάντα ορμητική, «δεν καταλάβαινε
Χριστό», όπως λέμε σήμερα για όσους θα κάνουν ό,τι έχουν στο μυαλό τους,
μακάρι και να χαλάσει ο κόσμος. Γι’ αυτήν ήμουν και δυστυχώς θα είμαι πάντα
με ό,τι αυτό συνεπάγεται… «η μικρή» που δεν θέλει να διορθώσει τα λάθη της
πόσο μάλλον ν’ αλλάξει… Στις ευχές της μπήκα στον πειρασμό να προσθέσω
κάτι περιπαικτικό, αυτοσαρκαστικό, για να σπάσω τη συγκίνηση της στιγμής
πάντα στο σπίτι μας τα γενέθλια μετράνε πολύ, ενώ οι ονομαστικές γιορτές
σχεδόν καθόλου. «Βρε μου λέει αδιόρθωτη είσαι, μου θυμίζεις πως “ό,τι
μικρομάθεις, δεν γερονταφήνεις”, που έλεγε ο πατεράκος μας». «Βρε της
απάντησα υπάρχει και το άλλο, το “πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι”, δε θυμάσαι;».
Πρωί πρωί, βρήκα και τα ευχετήρια σημειώματα των παιδιών. «Μανουλίνι, είσαι η
καλύτερη μανούλα (των καλύτερων παιδιών) του κόσμου!», έγραφε η μεγάλη, η
ζόρικη Ζωίτσα μου. «Μανουλιώ μου, σ’ αγαπάω πολύ πολύ», έγραφε το Βασιαννάκι
σ’ ένα χαρτί που το στόλιζαν ψαράκια. Η μια και η άλλη μαζί, κάνουν… εμένα.
Διαφορετικές, αλλά αναγνωρίσιμες και σαν αδελφές και σαν… παιδιά μου.
Καθημερινά στο γραφείο η ένταση για την επικαιρότητα, τα τηλέφωνα που χτυπούν,
ο εκνευρισμός για κάτι που δεν πάει καλά ή αλλάζει την τελευταία ώρα, κάποτε
και οι μικροκαβγάδες, δεν αφήνουν περιθώρια ν’ αφεθούμε σε αναφορές
προσωπικές, σε συναισθήματα, ανησυχίες, πικρίες.
Η ατμόσφαιρα, όμως, γλυκαίνει ξαφνικά, οι τόνοι χαμηλώνουν, τα λόγια βγαίνουν
με χρώματα ζεστά όταν κάποιος ή κάποια το τολμάει. Και στις γιορτές βγαίνουν
δίπλα στα κομπιούτερ και τις γραφομηχανές γλυκά, ξηροί καρποί, ποτά και
παγάκια. Η κρυμμένη ή και απωθημένη συντροφικότητα, η ευκαιρία της
συμφιλίωσης ή έστω της εκεχειρίας με ένα ποτήρι υψωμένο. Γενέθλια;
Ονομαστική γιορτή; Εγγραφή στο σωματείο; Μια επιτυχία; «Άντε και σ’ άλλα»,
όπως είπαν και σε μένα, που έχω τα γενέθλιά μου σιγά να μην πω πόσο έγινα…
περί πολλού.














