[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ των Άγγλων κομμουνιστών εξηγούσε το δίλημμα που αντιμετώπιζε το
κόμμα του σ’ ένα συνέδριο της 3ης Διεθνούς πριν από τον πόλεμο. Πρέπει να
ακολουθήσουμε αυτή την πολιτική ­ έλεγε ­, ο κόσμος μας όμως ζητεί την
αντίθετη. Ένας πιο ψημένος σύνεδρος ανέλαβε να του εξηγήσει το αυτονόητο: Θα
λέτε αυτό που θέλει ο κόσμος, στην πράξη όμως θα εφαρμόζετε αυτό που θέλετε
εσείς. «Μα αυτό θα ήταν ψέμα» αντέδρασε έκπληκτος ο Άγγλος σύνεδρος. Ένα
τρανταχτό γέλιο ­ γράφει ο Ιταλός κομμουνιστής Ιγνάτιο Σιλόνε, που αφηγείται
το περιστατικό ­ συγκλόνισε τότε την αίθουσα του συνεδρίου.

Πολλοί ασφαλώς θα γελάνε και σήμερα. Όλοι εκείνοι για παράδειγμα που δεν
πίστεψαν τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης πόνταραν στην υποτίμηση και
κέρδισαν. Και πολλοί άλλοι θα νιώθουν παγιδευμένοι από την αφέλειά τους
ακριβώς όπως ο δυστυχής Άγγλος σύνεδρος. Πίστεψαν και έχασαν. Η υποτίμηση,
είναι αλήθεια, ποτέ δεν προαναγγέλλεται. Και είναι ­ ίσως ­ επίσης αλήθεια ότι
η αναπροσαρμογή της ισοτιμίας της δραχμής ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την
ένταξή της στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Ούτε το ένα ούτε το άλλο όμως
απαλλάσσουν την κυβέρνηση από τις ευθύνες της για τη συνειδητή και κατ’
εξακολούθηση παραπλάνηση των πολιτών.

Στις εξισώσεις των πολιτικών αναλυτών αυτό περιγράφεται ως πλήγμα στην
αξιοπιστία της. Έχουμε και λέμε: κέρδη στην ανταγωνιστικότητα συν πολιτικά
οφέλη από την ένταξη στο ευρώ μείον κόστος από τα σκληρά μέτρα μείον έλλειμμα
αξιοπιστίας. Το ισοζύγιο μακροπρόθεσμα μπορεί να αποδειχθεί θετικό ­
σκέφτονται ασφαλώς τα κυβερνητικά στελέχη. Εκείνο που δυστυχώς δεν δείχνουν οι
υψηλές αναλύσεις είναι το προσωπικό δράμα που ζουν χιλιάδες πολίτες. Εκείνοι
που πήραν στεγαστικό δάνειο σε γιεν και μπορεί τώρα να χάσουν το σπίτι τους. Ή
εκείνοι οι επιχειρηματίες που πήραν δάνειο σε συνάλλαγμα και βρίσκονται τώρα
σε αδιέξοδο. Στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» βέβαια δεν είναι ευθύνη του
κράτους να προστατεύει τους πολίτες από τις ιδιοτροπίες της αγοράς.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, όπως λεπτομερώς μας εξήγησε ο ίδιος ο
Πρωθυπουργός, δεν βρεθήκαμε προ απροόπτου. Αντιθέτως ακολουθήσαμε ένα πολύ
συγκεκριμένο σχέδιο. Ένα σχέδιο που δεν πήρε υπόψη του έναν μόνο παράγοντα:
τον πολίτη. Τον πολίτη που θα παρακολουθεί τις όλο αλαζονεία θριαμβολογίες και
θα αναρωτιέται αν έστω και εκ των υστέρων θα του ζητήσει κανείς συγγνώμη…