ΑΥΤΟΙ

… σοσιαλδημοκράτες απογοητεύθηκαν από τους Πράσινους. Πάνω που είχαν
αναθαρρήσει, με την οριστική πλέον υποψηφιότητα του Γκέρχαρτ Σραίντερ ­ και
πολλοί τον έβλεπαν κιόλας καγκελάριο τον Σεπτέμβρη ­ το κόμμα του Γιόσκα
Φίσερ, ο θεωρούμενος πιθανότερος εταίρος τους σε κυβέρνηση συνασπισμού, έκανε
ό,τι ήταν δυνατόν για να τους σπάσει τα νεύρα. Στο Εθνικό Συνέδριό τους στο
Μαγδεβούργο (στην πρώην Αν. Γερμανία), οι Πράσινοι επιδόθηκαν σ’ ένα είδος
πολιτικό χαρακίρι. «Ο Μαξ Βέμπερ θα το έλεγε “πόθο της ήττας”», γράφει ένας
σχολιαστής. Δύο σύντομες ψηφοφορίες στάθηκαν αρκετές για να καταρρεύσει
παταγωδώς η υποτιθέμενη συμπαράταξη Πράσινων-SPD. Η μία ψηφοφορία ήταν για τα
εξωτερικά, η άλλη για την ενέργεια.

… τάχθηκαν με πάθος κατά της συμμετοχής της χώρας τους σε στρατιωτικές
αποστολές στο εξωτερικό, ακόμα και αν πρόκειται για ειρηνευτικές, όπως στη
Βοσνία. Ζήτησαν επίσης κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης, έξοδο της χώρας
από το ΝΑΤΟ και διάλυση μάλιστα και αυτού του ΝΑΤΟ, σε σύντομο χρονικό
διάστημα. Ο Φίσερ, τον οποίο ο Σραίντερ είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα
μπορούσε να κάνει υπουργό Εξωτερικών, δεν ενθουσιάστηκε από την απόφαση αλλά
απέφυγε και να την κρίνει. Ειπε μόνο: «Όλα αυτά τα θέματα της εξωτερικής
πολιτικής μάς δυσκολεύουν τη ζωή». Στους σοσιαλδημοκράτες, ο πρόεδρος της
Κ.Ο., Ρούντολφ Σάρπινγκ, έγινε έξω φρενών: «Οι θέσεις τους είναι γελοίες.
Τελείως ασυμβίβαστες με την πολιτική μίας κυβέρνησης υπό το SPD».

… όμως σε κάθε προοπτική σύμπραξης με το SPD ήταν η απόφαση του Μαγδεβούργου
για τη βενζίνη: Να επιβληθεί αμέσως «οικολογικός» φόρος και ν’ αυξάνεται
συνεχώς επί μία δεκαετία ως τα 5 μάρκα ανά λίτρο. Κάθε γέμισμα, έτσι, για ένα
μεσαίο Ι.Χ. θα στοιχίζει πάνω από 50.000 δραχμές. Ο Σραίντερ, που τυγχάνει και
μέλος του ΔΣ της Φολκσβάγκεν, δεν συγκρατήθηκε: «Εμείς δεν σκοπεύουμε να
κηρύξουμε πόλεμο στο αυτοκίνητο. Το Ι.Χ. δεν είναι υπόθεση των προνομιούχων.
Ελπίζω οι Πράσινοι να το ξανασκεφτούν». Αλλά η επικράτηση της «χομεϊνικής»
πτέρυγας στο κίνημα της μακαρίτισσας Πέτρας Κέλλυ έδωσε χαρά, τουλάχιστον, σε
ένα λυπημένο: Οι ελπίδες του Χέλμουτ Κολ, λόγου χάρη, αναπτερώθηκαν.

… από τους κορυφαίους του ευρωπαϊκού Τύπου, ο Ιταλός Εουτζένιο Σκάλφαρι,
ιδρυτής του «Εσπρέσσο» το ’55 και της «Ρεπούμπλικα» το ’76, δοκιμάζει τις
δυνάμεις του και στο μυθιστόρημα. Ο «Λαβύρινθος», που κυκλοφόρησε χθες στη
Ρώμη, έχει και τη φιλοσοφική του πλευρά. Σε δεύτερο πλάνο, μεσ’ από τα λόγια ή
τα αισθήματα των ηρώων, ξετυλίγεται η σκέψη του Φρήντριχ Νίτσε. Ο ιδαλγός του
«Ζαρατούστρα», με το έργο του απαλλαγμένο σήμερα από παλαιότερες, ακροδεξιές
ερμηνείες, είναι κατά τον Σ. επικαιρότατος. Η ιδέα να χρησιμοποιήσει στοιχεία
φιλοσοφικής σκέψης σε μυθιστόρημα είχε γοητεύσει τον 73χρονο δημοσιογράφο.
Αλλά ο «Labirinto» (εκδ. Rizzoli) δεν ανήκει ακριβώς στον τύπο του φιλοσοφικού
αφηγήματος, του τόσο γνωστού από τη γαλλική ιδίως λογοτεχνία, λέει ο Σ. στο
«Εσπρέσσο». «Ο “Αγαθούλης” του Βολταίρου ή ο “Ιάκωβος ο μοιρολάτρης” του
Ντιντερό, από τα εξοχώτερα έργα του είδους, δεν περιγράφουν την ψυχολογία των
ηρώων τους. Οι συγγραφείς αυτοί, όπως άλλωστε και ο Σουίφτ στον “Γκιούλιβερ”,
παρωδούν την πραγματικότητα χωρίς όμως να μας πληροφορούν τι σκέφτονται οι
ήρωές τους. Εμένα, αντίθετα, αυτό είναι που με κεντρίζει περισσότερο».