ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιος θα δώσει τα Ελληνόπουλα στις μητέρες τους;

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ της ευρωπαϊκής έρευνας ότι οι γυναίκες με πτυχίο στην Ελλάδα
είναι κατά 30% περισσότερες από τους άνδρες, δεν με ξάφνιασε καθόλου. Δεν με
ξάφνιασε επίσης καθόλου αυτό που μου έλεγε πρότινος γνωστός καθηγητής
Χειρουργικής, ότι οι γυναίκες χειρουργοί είναι στο νυστέρι καλύτερες από τους
συναδέλφους τους. Όπως δεν θα με ξάφνιαζε αν μάθαινα ότι μια άλλη έρευνα
έδειξε πως οι γυναίκες εργαζόμενες έχουν μεγαλύτερη παραγωγικότητα ή πιο
πρωτότυπες ιδέες.

Εκείνο που πραγματικά θα με ξάφνιαζε ­ και θα περιόριζε την πλήξη μου για μια
ακόμα ανούσια «Ημέρα της Γυναίκας» ­ θα ήταν να μάθαινα ότι κάποια κρατική
αρχή, επιτροπή ή υπουργείο (τι κάνει άραγε εκείνη η Γραμματεία Ισότητας, εκτός
από ημερίδες αερολογίας;), ασχολιόταν επιτέλους με το θέμα που καίει όλες τις
εργαζόμενες, με πτυχίο ή όχι: μπορεί μια μητέρα να σταθεί δίπλα στο παιδί της
τα δυο τρία πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής του; Μπορεί, δηλαδή, να πάρει μια
άδεια άνευ αποδοχών, ξέροντας ότι θα βρει τη θέση της όταν γυρίσει πίσω, όπως
συμβαίνει στις πολιτισμένες χώρες, λόγου χάρη, στη Γερμανία;

Μη μου πείτε «και η δεκαπενταετία;». Τι να την κάνουμε την «άδεια» τότε, όταν
τα παιδιά μας θα έχουν μεγαλώσει και ίσως να έχουν ανοίξει κιόλας τα φτερά
τους ­ καθώς με τους θεάρεστους νόμους Μητσοτάκη, την πρόωρη σύνταξη μπορούμε
να την πάρουμε στα 45 μας και βάλε; Μια πολύτεκνη επιστημόνισσα, που πέρασε
διά πυρός και σιδήρου, για να πετύχει αυτό το άπιαστο για τις πολλές «νταμπλ»
της καριέρας και της οικογένειας, μου έλεγε με πάθος: «Μας δίνουν σύνταξη
τότε, που όχι μόνο θα χρειαζόμαστε τη δουλειά ως ενδιαφέρον, αλλά και θα
έχουμε πια τη δυνατότητα να δώσουμε ολόκληρο τον εαυτό μας σ’ αυτήν!»

Ποιος, λοιπόν, θα διορθώσει αυτή την ασυμμετρία, ποιος θα δώσει στα
Ελληνόπουλα τις μητέρες τους; Και, επ’ ευκαιρία, κ.κ. πολιτικοί, μήπως έχετε
κατά τύχη ακουστά κάτι που λέγεται «δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας»;