[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΘΛΙΨΗ, ντροπή και αηδία. Αυτά είναι τα συναισθήματα που νιώθουν οι φίλαθλοι σ’
όλη την Ελλάδα, από την Κυριακή που έληξε ο αγώνας (;) μπάσκετ Ολυμπιακού –
Παναθηναϊκού στο Στάδιο Ειρήνης (!) και Φιλίας (!).

Ανόητοι μικρόνοες θεώρησαν ότι έπρεπε να κατακτήσουν τη νίκη με κάθε τρόπο ­
θυσιάζοντας ακόμη και την (όποια) αξιοπιστία του αθλήματος. Η συνέχεια υπήρξε
… αυτονόητα εκρηκτική. «Μην έρθετε στο Μαρούσι, γιατί δεν μπορούμε να σας
εγγυηθούμε τίποτα». Αίσχος.

Το μπάσκετ μπήκε στη ζωή μας μετά το ποδόσφαιρο. Το αγαπήσαμε, γιατί στα πρώτα
του βήματα έδειξε ότι απέχει από το δύσοσμο παρασκήνιο του δημοφιλέστερου
αθλήματος.

Αυτός ήταν και ο λόγος που αγκαλιάστηκε από τις οικογένειες, έδωσε υψηλές
τηλεθεάσεις και έφερε δισεκατομμύρια από χορηγούς.

Υπάρχουν (και στο μπάσκετ) δύο κατηγορίες φιλάθλων – οπαδών. Αυτοί που αγαπάνε
το άθλημα και αυτοί που ζουν από το άθλημα.

Αυτοί που αγαπούν το άθλημα, απομακρύνονται σιγά-σιγά και το εγκαταλείπουν
στους αδίστακτους εμπόρους του εφήμερου κέρδους και του προκλητικού παρασκηνίου.

Όσοι κρατούν τις τύχες του αθλήματος στα χέρια τους, έχουν μία και μόνη
επιλογή. Να πάψουν να σκέφτονται μόνο με την τσέπη, για την τσέπη. Ξεθυμασμένο
φιλί αδιάφορων εραστών θυμίζει πια η σχέση φιλάθλων – αθλητών. Το 1987, η
Εθνική μας κατέκτησε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και αυτομάτως έγινε η «επίσημη
αγαπημένη» όλων μας.

Τον πρώτο καιρό κάναμε τα στραβά μάτια. Η «επίσημη αγαπημένη» αλλοιθώριζε προς
τα εκατομμύρια των ισχυρών, παρήλασε στις ιλουστρασιόν σελίδες των περιοδικών
της μόδας και έγινε η «γλάστρα» στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Κλονίστηκε η σχέση, με ευθύνη των αθλητών. Και στην Ελλάδα όταν «ραγίσει το
γυαλί», δύσκολα κολλάει.

Γιατί ο φίλαθλος αγαπάει με το πάθος του ερωτευμένου και θυμάται με τη μνήμη
ελέφαντα. Αυτό, ας μην το ξεχνάει κανένας…