[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ που το νέφος της Αθήνας δεν είναι ανίκητο. Η σοβαρή προσπάθεια που
γίνεται, εδώ και 15 χρόνια, φαίνεται ότι άρχισε να αποδίδει καρπούς και η
μείωση του νέφους είναι πλέον ορατή και διά γυμνού οφθαλμού.

Τα στοιχεία που παρέθεσε τις προάλλες ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, κ. Κ. Λαλιώτης, απλώς
επιβεβαίωσαν αυτό που οι κάτοικοι της πρωτεύουσας έχουν αντιληφθεί εδώ και
καιρό: το νέφος δεν αποτελεί πλέον τη σοβαρή απειλή που ήταν την περασμένη δεκαετία.

Μόνο που δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός και καμία χαλάρωση της
προσπάθειας που γίνεται.

Γιατί όσο δύσκολο ήταν να βελτιωθεί η κατάσταση, άλλο τόσο εύκολο είναι να
υπάρξει χειροτέρευση. Και το λέμε αυτό, γιατί ορισμένα βασικά μέτρα που
βοήθησαν στη μείωση του νέφους, όπως η Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων, οι έλεγχοι
των πηγών ρύπανσης και ειδικά των αυτοκινήτων, φαίνεται τελευταία ότι τείνουν
να εκφυλιστούν.

Ό, τι επιτεύχθηκε στην υπόθεση του νέφους της Αθήνας, είναι αποτέλεσμα μιας
συνεχούς προσπάθειας, όπως άλλωστε παραδέχθηκε και ο κ. Λαλιώτης, στην οποία
συμμετοχή είχαν πολλές κυβερνήσεις, πολλοί υπουργοί, καθώς και επιστήμονες,
στελέχη υπουργείων και υπηρεσιών, αλλά ακόμη και οι πολίτες που κλήθηκαν να
εφαρμόσουν τα μέτρα.

Και στην υπόθεση του νέφους έγινε κάτι που σπάνια συναντάται στη λεγόμενη
ελληνική πραγματικότητα: ό,τι καλό έγινε από τον προηγούμενο υπουργό δεν
καταργήθηκε από τον επόμενο, αλλά συμπληρώθηκε, βελτιώθηκε και εφαρμόστηκε.

Και μπορεί τη μερίδα του λέοντος να διεκδικεί ο σημερινός υπουργός ΠΕΧΩΔΕ
(λόγω του προγράμματος Αττική SOS), αλλά και η προσφορά των προκατόχων του δεν
είναι αμελητέα.

Και αυτή ακριβώς η συνέχεια που υπήρξε στην προσπάθεια να μειωθεί η ρύπανση,
είναι και ο αποφασιστικότερος παράγων χάρις στον οποίο σήμερα μπορούμε να
πανηγυρίζουμε για το θετικό αποτέλεσμά της.

Άραγε, τόσο δύσκολο είναι να υπάρχει η ίδια τακτική και σε όλα τα άλλα σοβαρά
θέματα και προβλήματα που μαστίζουν την ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια;