Καλός εστιάτορας ίσον καλός πολιτικός

Ίσως μετά φορτικότητος επιμένω στις επιτυχίες των συμπατριωτών μας στο
εξωτερικό. Αλλά, να! Πώς να σιωπήσεις όταν για πρώτη φορά, στο λίκνο της
γαστρονομίας (όπως λένε για τη χώρα μας «λίκνο της δημοκρατίας»), στη Γαλλία
δηλαδή, παίρνει το χρυσό μετάλλιο, από την Ομοσπονδία Saveurs de France
(Γεύσεις της Γαλλίας), το ελληνικό εστιατόριο των «Αφών Μαυρομμάτη» (Ανδρέας,
Ευαγόρας και ο Βενιαμίν);

ΤΟ γεγονός έλαβε χώρα στο Σαλόνι της Γεωργο-Κτηνοτροφίας, στη θύρα των
Βερσαλλιών. Το ίδιο πρωί, ο πρόεδρος Σιράκ, συνοδευόμενος από τον Γάλλο
Τζουμάκα, πέρασε τρεις ολόκληρες ώρες συνδιαλεγόμενος με τους αγρότες και τους
κτηνοτρόφους του Εξαγώνου. Και το μεσημέρι, σε μια αίθουσα γειτονική, αφού ο
Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο υπουργός Γεωργίας είχαν πάει ο ένας στα Ηλύσια
παλάτια και ο άλλος στο υπουργείο του, οι «μετρ» της γαλλικής κουζίνας
τιμώντας, τούτη τη χρονιά την περιοχή της Αλσατίας, αποφάσισαν για πρώτη φορά
στη μακραίωνη ιστορία τους, να επεκτείνουν το βραβείο και σε μια ξένη χώρα.
Την Ελλάδα. (Του χρόνου είναι η σειρά της Ιταλίας). Κι επέλεξαν σαν το πιο
αντιπροσωπευτικό ελληνικό εστιατόριο το «MavroMatis».

Έβλεπα τους τρεις Κύπριους αδελφούς μας και τους χαιρόμουνα. Τον Ανδρέα, για
το επιχειρηματικό του πνεύμα, τον Ευαγόρα για την εξυπνάδα του στις δημόσιες
σχέσεις και τον νεώτερο, τον Βενιαμίν, για την επιστημονική του κατάρτιση. (Ο
πατέρας Μαυτομμάτης δεν πρόλαβε να δει τους τρεις γιους του καταξιωμένους από
το κλειστό επάγγελμα των Γάλλων σεφ. Είχε πεθάνει μόλις προ τριμήνου).

«Κώστα», λέω του Γαβρά που παραβρισκόταν στη σεμνή αυτή τελετή: «Το άρθρο μου
της επόμενης Τρίτης θα είναι αφιερωμένο στην οδό Μαυρομματαίων. Τι λες;». «Το
αξίζουν», μου απαντά. «Και όχι μόνο για την επίδοσή τους στην επιδιαίτηση.
Αλλά και για τον πατριωτισμό τους». Και μου εξήγησε πως δεν έγινε εκδήλωση,
συναυλία, κινητοποίηση για την Κύπρο τα τελευταία χρόνια στην γαλλική
πρωτεύουσα χωρίς τα τρία αδέλφια να είναι στην πρώτη γραμμή.

Υπάρχουν και άλλα πολύ καλά ελληνικά εστιατόρια στο Παρίσι. Του
«Diamantaires», της «Τούλας», το «Ακρόπολις» και άλλα. Δεν είναι πως μόνο του
«Μαυρομμάτη» είναι και κανένα άλλο. Αλλά η στήλη σήμερα τιμά τους τιμηθέντες,
κι αυτό ελπίζω να μη δημιουργήσει καμιά παρεξήγηση.

Η Γαλλία επιζεί χάριν της κουζίνας της. Και των κρασιών της. Αλλά κουζίνα δεν
σημαίνει τίποτα χωρίς την ενδοχώρα της αγροτιάς. Και αυτήν θαυμάζει κανείς στο
«Σαλόνι της Γεωργίας». Επιδείξεις προβάτων, αγελάδων, γουρουνιών, τυριών,
συκωταριών και δεν συμμαζεύεται. Ενώ οι Γάλλοι είναι ανοιχτοί στις γεύσεις της
ξένης κουλτούρας, τη «γεύση του ουρανίσκου», δηλαδή το φαγητό και το κρασί, το
κρατούν αποκλειστικά για τον εαυτό τους. Ίσως μπρος στο κλίμα της ξενοφοβίας
που ενσπείρει το ακροδεξιό κόμμα του Λεπέν, ­ δραματικά ανερχόμενο και στις
εκλογές του άλλου μήνα ­ ίσως, λέω, αποφάσισαν, για πρώτη φορά στη μακραίωνη
παράδοσή τους, να ανοιχτούν και σε μια ξένη χώρα. Κι επέλεξαν την Ελλάδα. Σαν πρωτιά.

Συγκινημένα πρόσωπα πέρασαν από τη σκηνή για να δεχτούν τα βραβεία. Η καλύτερη
«σουκρούτ» της Αλσατίας βραβεύτηκε στο πρόσωπο του κυρίου Τσατ. Ο καλύτερος
τυροκόμος του «munster» υπήρξε ο κύριος Εμίλ Γιουγκ. Καλύτεροι σεφ και
εστιάτορες της επαρχίας Aube (διακόσια χιλιόμετρα από το Παρίσι) ήταν οι Bruno
Caironi, Gerard και Martine Martin, Michel Gremaud κ.ά. Και στην πόλη του
Παρισιού, εκτός από τους Αφούς Μαυρομμάτη, βραβεύθηκαν το Bistrot Hubert και ο
Gilles Ajuelos (La Bastide Odeon).

Όμως δύο πρόσωπα κυριάρχησαν στην εκδήλωση, η οποία συνοδευόταν από άφθονες
ποικιλίες φαγητών και κρασιών: ο ιδιοκτήτης του ακριβότερου και πιο «In» τα
τελευταία πενήντα χρόνια εστιατορίου του Παρισιού, του «Tour d’ Argent»
(μίνιμουμ πενήντα χιλιάδες το άτομο), κύριος Κλοντ Τεράιγ και ο πιο
«τηλεοπτικός σεφ», ο Πολ Μποκίζ, δηλαδή αυτός που έκανε τη μαγειρική μόδα μέσω
τηλεοράσεως. Οι σεφ γενικά έχουν ευχάριστες φάτσες. Αναψοκοκκινισμένοι από το
καλό κρασί και το εκλεκτό φαγητό, διαθέτουν φάτσες που θα τις νόμιζες
«αγαθιάρικες», αν πίσω από τις αιματωμένες ίνες του προσώπου τους δεν
διακρινόταν η αγάπη για τη γη και τους καρπούς της. Προσγειωμένοι, ωστόσο,
έχουν απέραντη εκτίμηση στην «καλλιέργεια του πνεύματος», γιατί γνωρίζουν πολύ
καλά την «καλλιέργεια της γης». Καλός εστιάτορας σημαίνει καλός πολιτικός. Όχι
γιατί οι καλύτερες συμφωνίες, στη Γαλλία τουλάχιστον, κλείνονται πάνω σε ένα
γεύμα, αλλά γιατί καλός εστιάτορας σημαίνει πως όταν στείλει τη λυπητερή στον
πελάτη-πολίτη, σαν φορολογία, εκείνος, ο πελάτης-πολίτης την πληρώνει με
ευχαρίστηση, γιατί έφαγε και ήπιε καλά.