30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Όπως μπορώ.

ΠΑΘΙΑΖΕΤΑΙ: Με ομαδική δουλειά.

ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ: Με την ανοησία.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ: Τον κυνισμό.

ΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Από το παιδικό χιούμορ.

ΜΕΡΟΛΗΠΤΕΙ: Φοβάμαι, πολύ συχνά.

ΥΠΟΚΥΠΤΕΙ: Στις αδυναμίες και ενοχές μου.

ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ: Εκεί που δεν το περιμένω.

«Η διεθνής κοινότητα επιλέγει τη μειωμένη παρέμβαση στις κρίσεις με την
ανόητη ελπίδα πως έτσι θα της καταλογιστεί μειωμένη ευθύνη»… Είναι ο Κώστας
Παπαϊωάννου, Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία
γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του
Ανθρώπου, με τη σύνταξη και κυκλοφορία μιας «Χάρτας», η οποία αναμένεται να
συγκεντρώσει, «εκατομμύρια υπογραφές προσωπικοτήτων που συνειδητά θα επιλέξουν
να μας στηρίξουν».

ΕΡ.: Η σύνταξη και υπογραφή ­ καταρχήν από Προέδρους Δημοκρατίας,
Πρωθυπουργούς και πολιτικούς αρχηγούς ­ της Χάρτας, σε τι στοχεύει;

ΑΠ.: Κυρίως στη συμβολική δέσμευσή τους πως τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι
ζήτημα πρωταρχικής σημασίας.

ΕΡ.: Στα «κατ’ επίφαση δημοκρατικά» κράτη, ποια θα συγκαταλέγατε;

ΑΠ.: Όσα επικαλούνται τη «δημοκρατικότητά» τους για να δικαιολογήσουν
βαναυσότητες και βία.

ΕΡ.: Αδιαφορία για καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεθνώς, ή και
συνηγορία, ενίοτε;

ΑΠ.: Στην Κίνα, την Ινδονησία, την Τουρκία, το Μεξικό, οι λαοί δεν υφίστανται
μόνον τη βία των κυβερνήσεων, αλλά και τη στήριξη τρίτων χωρών σ’ αυτές τις κυβερνήσεις.

ΕΡ.: Επουσιώδους σημασίας, η παντελής απουσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της
πορείας εκδημοκρατισμού, του Κυπριακού, και της προσφυγής στη Χάγη, από την
έκθεση της Κομισιόν;

ΑΠ.: Ποτέ η απουσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας από μία
διακρατική συμφωνία με χώρα ελλειμματική σε αυτά τα θέματα δεν είναι επουσιώδης.

ΕΡ.: Δεκεμβριανό τεύχος του «FOREIGN AFFAIRS», αναφέρει πως, «το ζητούμενο
πλέον, είναι η ποιότητα δημοκρατίας που υπάρχει, και, όχι, απλά, η εγκαθίδρυση
δημοκρατίας». Συμφωνείτε;

ΑΠ.: Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, εδώ και στις περισσότερες χώρες της
Ευρώπης, θα σας διαφώτιζαν καλύτερα για την απόσταση λέξεων και πραγματικότητας.

ΕΡ.: Υπάρχουν «Δυτικές» χώρες, όπου η ποιότητα του δημοκρατικού καθεστώτος,
αναιρεί, στην καθημερινή ζωή, κάθε έννοια δημοκρατίας;

ΑΠ.: Οι εκθέσεις μας γι’ αυτές τις χώρες και τη συμπεριφορά των Αμερικανών
αστυνομικών και των Ευρωπαίων συναδέλφων τους δίνουν την απάντηση.

ΕΡ.: Τι αποτέλεσμα θα έχει η έκκληση της Διεθνούς Αμνηστίας για αμερόληπτη
έρευνα και απόδοση ευθυνών στο Κοσσυφοπέδιο;

ΑΠ.: Η ατιμωρησία των υπευθύνων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως στη
Βοσνία, ενθαρρύνει όσους ονειρεύονται νέες εθνοκαθάρσεις στα Βαλκάνια.

ΕΡ.: Το κλειδί της κρίσης στα Βαλκάνια, όντως βρίσκεται στα χέρια του Μιλόσεβιτς;

ΑΠ.: Τα παιχνίδια εξουσιών, και οι τακτικοί ελιγμοί δεν μπορούν να επηρεάζουν
τις θέσεις και τη δράση μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

ΕΡ.: Ρεαλιστική η απαίτηση της ΕΕ, για την εφαρμογή της Μορφωτικής Συμφωνίας
στο Κοσσυφοπέδιο, για «μεγαλύτερη εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών»;

ΑΠ.: Ως ελάχιστη προϋπόθεση, ναι.

ΕΡ.: Πώς θα μπορούσε η Διεθνής Αμνηστία να βάλει τέλος, στο προσφιλές, στους
«ισχυρούς», ρατσισμό των «ενοχλητικών»;

ΑΠ.: Καταγράφοντας τις παραβιάσεις δικαιωμάτων, επιμερίζοντας τις ευθύνες, και
δημοσιοποιώντας τα στοιχεία.

ΕΡ.: Αποτελεσματική διαφύλαξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μπορεί να υπάρξει σε μία
μη-δημοκρατική χώρα;

ΑΠ.: Όχι. Η δράση μας μπορεί απλώς να περιορίσει την έκταση της αυθαιρεσίας.

ΕΡ.: Η Συνθήκη του Σέγκεν περιορίζει το πρωταρχικό ανθρώπινο δικαίωμα στον
ιδιωτικό βίο;

ΑΠ.: Ναι. Εκτός αυτού, είναι φανερή η χρήση της Συνθήκης για να κλείσουν τα
ευρωπαϊκά σύνορα στους πρόσφυγες.

ΕΡ.: Η παρατηρούμενη στροφή της Ευρώπης προς «αριστερές» κυβερνήσεις και
συμμαχίες, θα συμβάλει στη μεγαλύτερη περιφρούρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

ΑΠ.: Μόνον η συνεπής, συστηματική, και ανεξάρτητη παρέμβαση των πολιτών μπορεί
να εγγυηθεί την περιφρούρηση των δικαιωμάτων.

ΕΡ.: Σε μία εποχή όπου η ανεργία και η φτώχεια ορίζουν de facto καταστάσεις,
πόσο αποτελεσματικά μπορούν να περιφρουρηθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα;

ΑΠ.: Η ανεργία και η φτώχεια γεννούν περιθωριοποίηση, κοινωνικό αποκλεισμό,
και ρατσισμό. Προφανές, το αποτέλεσμα σε επίπεδο δικαιωμάτων.