[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΟΚΤΟΝΟΥΣ, οι οποίοι αφού διέπραξαν προμελετημένα και εν ψυχρώ το
έγκλημά τους ζητούν τώρα επιείκεια γιατί… είναι ορφανοί, θυμίζουν οι
συνδικαλιστικές ηγεσίες διαπιστώνοντας τη ραγδαία πτώση της αξιοπιστίας τους
(34% μείωση των συνδικαλισμένων σε μια δεκαετία).

Όμως και μόνο το γεγονός ότι μόνο ένας στους τέσσερις εργαζόμενους αισθάνεται
την ανάγκη να είναι συνδικαλισμένος σ’ αυτό που εξακολουθεί να προσαγορεύεται
ως «συνδικαλιστικό κίνημα» θα έπρεπε να αποτελεί σήμα κινδύνου όχι γιατί
χάνουν πελατεία οι συνδικαλιστικοί σφραγιδοφύλακες αλλά γιατί αποδεικνύεται
μια μαζική απαρέσκεια στη συλλογική δράση και δραστηριότητα. Γιατί από τη
στιγμή που έχει καταστεί κοινή πεποίθηση ότι η κατάληψη και παραμονή για ένα
εύλογο χρονικό διάστημα σε κορυφαίους συνδικαλιστικούς θώκους αποτελεί
«επένδυση» για το μέλλον και εφαλτήριο για προώθηση στην πολιτική (ή τις
κρατικές επιχειρήσεις) είναι αναπόφευκτη η κατάπτωση της στοιχειώδους
αξιοπιστίας των συνδικάτων. Όταν μάλιστα η προσέγγιση των (υπαρκτών και
σοβαρών) κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων των εργαζομένων γίνεται με
αποκλειστικό σχεδόν κριτήριο την εξυπηρέτηση των κομματικών προϊσταμένων των
συνδικαλιστών και τη στήριξη (ή μη) της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής, τότε
τα προβλήματα για τη συνοχή και την προοπτική του συνδικαλιστικού κινήματος
αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Αυτό άλλωστε έχει αποδειχθεί από την πενιχρή
συμμετοχή στα συνδικάτα και τη μαζικότητα των κατ’ όνομα μόνο «γενικών»
απεργιών, αφού τα φυσικά μέλη διαθέτουν στοιχειώδη κρίση και αποφεύγουν να
στηρίξουν κομματικές, προσωπικές ή καιροσκοπικές επιλογές «ηγεσιών».

Γιατί όταν η τράπουλα είναι σημαδεμένη από την αρχή και δεν τηρούνται ούτε τα
προσχήματα για τη συνδιαλλαγή (και τη συναλλαγή) στην κορυφή και όταν οι
συνδικαλιστικές «ευαισθησίες» αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση ματαιοδοξιών και
σκοπιμοτήτων, τότε είναι μάλλον άκομψος παραλογισμός να ζητούνται εξηγήσεις ή
να διατυπώνονται παράπονα για την αρνητική στάση των εργαζομένων απέναντι στα
συνδικάτα. Πρόκειται για μια εξέλιξη που οδηγεί σε αποδυνάμωση των εργαζομένων
σε μια χρονική φάση που οι επιθέσεις κατά των δικαιωμάτων τους εντείνονται.
Και είναι εξεταστέο αν η στάση των «ηγεσιών» αποτελεί συνειδητή επιλογή ώστε
να μειωθούν ή να εξαφανισθούν οι αντιδράσεις σε σοσιαλθατσερικές πολιτικές και πρακτικές.