ΑΥΤΟΙ

… που δημοσιεύθηκε τις προάλλες στο Παρίσι άνοιξε πάλι το θέμα των
ναρκωτικών, και η Γαλλία αντηχεί από φραστικούς πυροβολισμούς. «Ακόμη και το
να συζητάς αν πρέπει ή όχι ν’ αποποινικοποιηθεί το χασίς είναι έγκλημα», λέει
το ένα στρατόπεδο. Το αποτελούν βουλευτές όλων των κομμάτων, δικαστικοί,
αστυνομικοί, «συντηρητικοί» πολίτες και κάποιοι πνευματικοί άνθρωποι.
«Έγκλημα, ίσα ίσα, είναι το να μη συζητάς», λέει η άλλη πλευρά. Και εδώ,
επίσης, υπάρχουν βουλευτές όλου του φάσματος, «προοδευτικοί» πολίτες και,
βέβαια, πολλοί καλλιτέχνες ­ αλλά λιγότεροι λειτουργοί του νόμου. Ενός νόμου
που είναι σαφής όσο και παλαιός: Ένα κείμενο του ’70 (δηλαδή λίγο μετά τον
μεθυσμένο Μάη του ’68), το οποίο επισείει 5ετή φυλάκιση όχι απλώς κατά του
εμπόρου ή του χρήστη αλλά και εναντίον όποιου «εκφράζεται θετικά» για
ναρκωτικές ουσίες.

… που πυροδότησε τη διαμάχη ήταν η ομολογία εξάρτησης των 350 προσώπων που
υπογράφουν τη διακήρυξη. Όλοι δηλώνουν χρήστες ποικίλων ναρκωτικών. Και ζητούν
να δικαστούν μαζί με τον Φιλίπ Μανζώ, πρόεδρο του «Act Up» (Δράσε), της
οργάνωσης που αγωνίζεται για την ηθική και υλική στήριξη των φορέων του AIDS.
Ο Μανζώ έχει παραπεμφθεί σε δίκη για μια ανακοίνωσή του με τίτλο «Αγαπώ το
Έκστασυ» και για τη συγκρότηση διαδήλωσης κατά του κλεισίματος πέντε
νυχτερινών κέντρων όπου διακινούνταν ναρκωτικά. «Κακή επιλογή το θέμα του
έκστασυ ­ δήλωσε ο υφυπουργός Υγείας Μπερνάρ Κουσνέρ (φωτ.). ­ Υπάρχει πολλή
σύγχυση σ’ αυτές τις κινήσεις. Φυσικά, δεν υποτιμώ την αξία της υπερβολής
προκειμένου να θέσει κανείς ένα γενικότερο θέμα. Είμαι κατά της
αποποινικοποίησης, αλλά υπέρ της ρύθμισης. Ο χρήστης, νόμιμος ή μη, είναι ένα
πάσχον άτομο και έτσι πρέπει να τον βλέπουμε. Αλλά προσοχή, στα θέματα
δημόσιας υγείας δεν χωρούν “ιδεολογικές” τοποθετήσεις».

… όμως τρυπώνει παντού. Γιατί όχι και εδώ; Εγκάρσια είναι η διατομή στα
κόμματα ως προς τις θέσεις τους για τα ναρκωτικά. Όλοι συνδέουν (σωστά ή
λάθος, δεν έχει και πολλή σημασία) τη στάση τους υπέρ ή κατά της
αποποινικοποίησης με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται και τον πολιτικό τους
προσανατολισμό. Κάπου κάπου, ακούγονται και κάποια επιχειρήματα. Ότι η
αποποινικοποίηση (όπως και η συζήτηση γι’ αυτήν): 1) Εξοικειώνει το κοινό με
την ιδέα των ναρκωτικών. 2) Ωραιοποιεί τους ήδη χρήστες. 3) «Βάζει ιδέες»
στους πιο αδύναμους, στους πιο φτωχούς, σ’ αυτούς που αναζητούν παρηγοριά.

… βεβαίως και τα αντεπιχειρήματα. Ότι ο κολασμός της χρήσης (το ίδιο και η
άρνηση της συζήτησης): 1) Διαιωνίζει το λαθρεμπόριο. 2) Συντηρεί την
εγκληματικότητα. 3) Κάνει τις «ουσίες» ­ ως απαγορευμένες ­ ελκυστικότερες.
Και επιτέλους, πού θα φτάσουμε; λέει το στρατόπεδο αυτό. Θα θέσουμε μήπως
εκποδών ακόμη και τον Μπωντλαίρ; Τον Σέρλοκ Χολμς, τον Ήζυ Ράιντερ, τον Τζώννυ
Χαλλιντέυ; Την Πυθία, που μασούσε φύλλα δάφνης; Γιατί όχι και τον Υβ
Σαιν-Λωράν, που παρασκεύασε το «Όπιουμ»; Οι σοσιαλιστές τελούν σε μετρία
σύγχυση. Η υπουργός Παιδείας Σεγκολέν Ρουαγιάλ τάχθηκε κατά των «συλλήβδην
απαγορεύσεων», αλλά όχι και υπέρ της ανοχής στο έκστασυ ή σε άλλα βαρειά
ναρκωτικά. Ο Ζακ Λανγκ μίλησε ως Πυθία, στρυφνά: «Απαράδεκτο να τιμωρείται η
επιθυμία για ναρκωτικά ­ είπε (κάνοντας πως ξέχασε ότι το θέμα δεν είναι η
επιθυμία αλλά η χρήση). ­ Απαιτείται ασφαλώς ευρεία συζήτηση. Γιατί οι ουσίες
αυτές είναι πολύ βλαβερές».