Η ιστορία μιας μπάλας

Κάθε παιδί κατασκευάζει δύο μπάλες την ημέρα

ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ κατασκευάζεται το 70% της συνολικής παραγωγής ποδοσφαιρικής
μπάλας σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Παιδιά ηλικίας από οκτώ μέχρι 14 χρόνων είναι
αυτά τα οποία τις δημιουργούν με δέρμα, πλαστικό, μια βελόνα κι ένα ξύλινο
«καλαπόδι», εργαζόμενα νύχτα μέρα για να κατασκευάσουν τη «μαγική θεά». Κάθε
παιδί κατασκευάζει ημερησίως δύο μπάλες. Για τη δουλειά αυτή το παιδί
κερδίζει… 150 δραχμές (24 ρουπίες).

Έστω κι όταν πρόκειται για «παιδική δουλεία» και τώρα κατηγορείται το
Πακιστάν, «στο παγκόσμιο κύπελλο της Γαλλίας οι οργανωτές θα χρησιμοποιήσουν
μπάλες που κατασκευάζονται στο Σιαλκότ, του Πακιστάν».

Πριν όμως αυτή η είδηση διαδοθεί κι αφού βέβαια είχε ήδη προκληθεί αναστάτωση
στους κόλπους των επιτροπών «ενάντια στην παιδική δουλεία», ο Μισέλ Πλατινί με
επίσημη ανακοίνωση διέψευσε το γεγονός και η FIFA, επίσης σ’ έντονο ύφος,
«καταδίκασε την πράξη, αλλά διαβεβαίωσε ότι οι μπάλες του επίσημου χορηγού του
«Μουντιάλ» της Γαλλίας θα προέρχονται από εργοστάσιά στην Ισπανία, την
Πορτογαλία, την Ιταλία και τη Γερμανία.

Η ιστορία με τις μπάλες, όμως, έχει προέλευση το βάθος του αιώνα, όταν ένας
Άγγλος αξιωματικός, παίζοντας τένις, σε ένα «κτύπημα» έσπασε τη ρακέτα του.
Τότε, έντρομη η οικονόμος έσπευσε να καθησυχάσει τον κύριό της, που είχε στο
μεταξύ εκνευριστεί, λέγοντάς του ότι «εκείνη γνωρίζει πού θα επισκεύαζε τη
ρακέτα για το παιχνίδι της επομένης ημέρας».

Έτσι, αποκαλύφθηκε ότι η τέχνη για τ’ αθλητικά όργανα βρήκε τον τόπο και τους
«επιστήμονές» της.

Μια καινούργια ρακέτα κατασκευάστηκε μέσα σε μία νύχτα. Το γεγονός γρήγορα
έκανε τον γύρο του Πακιστάν και φυσικά της Μ. Βρετανίας. Το 1906, ένας φίλος
του Άγγλου αξιωματικού ίδρυσε μια εταιρεία παραγωγής αθλητικών ειδών.

Νεαρός Πακιστανός σε ώρα εργασίας

Έναν σχεδόν αιώνα αργότερα, το Σιαλκότ κάνει «τζίρο» εργασιών περίπου 75 δισ.
δραχμών τον χρόνο. Στην περιοχή κατασκευάζεται το 70% της συνολικής παγκόσμιας
παραγωγής μπάλας. Όλες στο χέρι και μάλιστα από παιδιά που δεν ξεπερνούν τα 14
χρόνια. Περίπου 60.000.000 μπάλες εξάγονται κάθε χρόνο σ’ όλες τις χώρες του
κόσμου. Και ταυτόχρονα 75.000 οικογένειες ζουν με μοναδική τους απασχόληση την
παραγωγή αθλητικών ειδών, που δεν περιορίζεται μόνο στις μπάλες ποδοσφαίρου,
αλλά και stiwμπάλες για τένις, γκολφ, κ.λπ.

Όταν αποκαλύφθηκε η πλήρης εκμετάλλευση των «μικρών σκλάβων», η Γιούνισεφ σε
συνεργασία με τη FIFA κι άλλους διεθνείς οργανισμούς υπέγραψαν ένα συμφωνητικό
όπου όσα παιδιά θέλουν να εργαστούν στις βιοτεχνίες αθλητικών ειδών (απασχολεί
30-40 σε κάθε μία), υποχρεωτικά πρέπει να μάθουν γράμματα ή τουλάχιστον να
ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν. Έτσι, οι αρχές του Πακιστάν με νόμο πλέον
υποχρεώνουν όλους τους νέους στη μάθηση και το σχολείο.

Για τα παιδιά που ήδη απασχολούνται στις «μπάλες», η βραδινή εκπαίδευση είναι
απαραίτητη. Ταυτόχρονα όμως αυξάνεται ο «μισθός» τους και οι 150 δραχμές
γίνονται 280 για κάθε δύο μπάλες που θα «ράψουν» στο χέρι.

Δυστυχώς δεν λείπουν οι παρανομίες ορισμένων μεγάλων βιομηχανιών, οι οποίες
εξακολουθούν να απασχολούν παιδιά χωρίς άδεια. Είναι οι εργοστασιάρχες που δεν
προσυπέγραψαν το συμφωνητικό της Ατλάντα. Από τα 200 εργοστάσια και βιοτεχνίες
κατασκευής αθλητικών ειδών, μόνο οι 32 υπέγραψαν και τηρούν τη συμφωνία. Η
«παιδική δουλεία» συνεχίζεται παρά τις υποσχέσεις.