[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΟΥΝΙΟΤΑΝ ανήσυχος στην καρέκλα. «Θέλω να τον ξεφωνίσεις, δεν μπορώ, όμως, να
σου δώσω εγώ τα ντοκουμέντα, γιατί φοβάμαι μήπως διαρρεύσει. Σε λίγες μέρες θα
κριθεί η εξέλιξή μου, κι αυτός είναι δικτυωμένος γερά…», είπε για τον
ανώτερο συνάδελφό του. Λίγο πριν, ο ίδιος φοβισμένος άνθρωπος έλεγε, «οφ δι
ρέκορντ», ότι ο δικτυωμένος συνάδελφος, εκτός ότι προωθούσε «οσφυοκάμπτες»,
προωθούσε και μια εταιρεία χρησιμοποιώντας την ιδιότητά του. Δεν πρόκειται για
πολιτικούς, αλλά για… πανεπιστημιακούς καθηγητές! Γι’ αυτούς, λοιπόν, η
έρευνα που δημοσίευαν μέχρι χθες «ΤΑ ΝΕΑ» ήταν χαρακτηριστική. Μέσα από την
ενδεικτική περιπτωσιολογία των καταστάσεων που ανέδειξε, (εγκατάλειψη
διδασκαλίας αλλά όχι μισθού, «πόλεμοι» για την καρέκλα και για το τίνος η
έρευνα είναι καλύτερη, προώθηση ιδιωτικών εταιρειών μέσω της έρευνας,
αντιγραφές διατριβών, ΕΔΕ που μπαίνουν «συντεχνιακώ δικαίω» στο αρχείο ή
«παγώνουν» παρατυπίες, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, διπλοθεσίτες, επιλεκτικοί
παραγκωνισμοί και προωθήσεις, μύρια άλλα) φάνηκε ότι κάποιοι πανεπιστημιακοί
δεν περιορίζονται στην έρευνα και τη διδασκαλία. Άλλοι λειτουργούν με όρους
πολιτικής ίντριγκας και άλλοι «δεν δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν καλό
εισόδημα, αρκεί να πουλήσουν τις υπηρεσίες τους σ’ έναν ανόητο πλούσιο, είτε
σαν προπαγανδιστές είτε σαν γελωτοποιοί», θα ‘λεγε ο Μπέρτραντ Ράσελ. Η
περιπτωσιολογία όμως, αν και περιγράφει εξαιρέσεις, είναι χρήσιμη. Δείχνει ότι
ο κυνισμός, η απληστία, η καρέκλα μπορούν να συμβιβάσουν τη συνείδηση ακόμα κι
ενός πνευματικού ανθρώπου με μια κατάσταση που ο ίδιος δημοσίως θα καταδίκαζε.
«Η θεραπεία», λέει ο Ράσελ, «θα έρθει μόνο όταν θα έχουν μπροστά τους μια
σταδιοδρομία που θα ικανοποιεί τις δημιουργικές τους ανάγκες». Αλλά τέτοιες
ανάγκες δεν είναι (μόνο) ο καλός μισθός, η ιεραρχική ανέλιξη και η εντεινόμενη
επιχειρηματικότητα των ΑΕΙ, που δείχνουν να συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον στον
χώρο. Ουδείς αναμάρτητος, για να μιλήσουμε περί ιδανικών και αυτοκάθαρσης από
συντεχνιακές αντιλήψεις. Μακάρι να γινόταν. Γνωρίζουμε, πάντως, ότι ακόμα κι ο
Ραμπελέ δημοσίευε βιβλία ανώνυμα για να μην τον διώξουν από το Πανεπιστήμιο.
Στο μεταξύ, όμως, αναρωτιόμαστε αν ο φοβισμένος καθηγητής, ο «δικτυωμένος» του
αντίπαλος και οι ομοιοί τους συνειδητοποιούν ότι αντί αυτού θα μπορούσαν, αν
το ‘θελαν, να εμπνέουν στους φοιτητές την ανάγκη αληθινής δημιουργίας και να
‘ναι πλούσιοι αληθινά…