ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πόλις ασεβής…

ΧΡΑΠ! και το καινούργιο σινιέ γοβάκι μου σφηνώθηκε στην ανισόπεδη κακοφωνία
δύο πλακών της Χρήστου Λαδά ­ στο κέντρο δηλαδή της Αθήνας ­ αφήνοντάς με να
κλαίω για το άχρηστο πια παπούτσι και τα αθηναϊκά πεζοδρόμια.

«Αυτό δεν είναι τίποτα», αυτοπαρηγορήθηκα, καθώς θυμήθηκα τη νεαρή συνάδελφο
που έμεινε ένα μήνα στο σπίτι από κάταγμα του αστραγάλου, ύστερα από μια
ρομαντική βόλτα σε αθηναϊκούς δρόμους. Εκεί στο πεζοδρόμιο της Σταδίου, όμως,
την παραμόνευε μια εξαιρετικά… αγενής λακκούβα, που δεν εκτίμησε σωστά την
περιπατητική της διάθεση.

Βλέπω τους υποψήφιους δημάρχους να επιδίδονται σε αγώνα δρόμου για το πόσες
φορές θα εμφανισθεί ο καθένας τους σε γιορτές και πανηγύρια (είμαι σίγουρη ότι
θα έχουν και μπλοκάκια που θα σημειώσουν το «σκορ»!), αλλά δεν βλέπω να
κόπτεται κανείς για το τμήμα αυτό της πόλης, που μόνο κατ’ όνομα απευθύνεται
στους πεζούς..

Δεν μιλώ μόνο για τα αυτοκίνητα που κάνουν ανενόχλητα μόνιμη ­ και σχεδόν
νόμιμη πια ­ καταπάτηση της ιδιοκτησίας των ανυπεράσπιστων βαδιστών, ούτε μόνο
για τα τραπεζάκια των καφέ και τα εμπορεύματα, που σπρώχνουν τους πεζούς στον
δρόμο. Μιλώ και για τις λακκούβες, τις πλάκες που γλιστράνε με την πρώτη
ψιχάλα, τις κακοτεχνίες, τα σιδερένια καπάκια που προεξέχουν και τα πεζοδρόμια
του μισού μέτρου.

Όλα αυτά που με κάνουν να θέλω να δραπετεύσω στο Μόναχο, στο Παρίσι ή στη
Μαδρίτη, μόνο και μόνο για να σεργιανίσω. Όλα αυτά που με κάνουν να εύχομαι να
μπορούσα να… πετάξω, σαν τη Μαίρη Πόπινς, με μια ομπρέλα πάνω από αυτή την
πόλη που δεν σέβεται τους κατοίκους της.