[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΛΕΜΕ πως τα λάθη είναι ανθρώπινα. Και μάλιστα όταν οφείλονται σε μας θεωρούμε
αυτονόητη τη συγχώρεση του άλλου. Αρκεί να μην τον έχουμε στείλει φυλακή ή ­
ακόμη χειρότερα ­ στον άλλο κόσμο. Στη δεύτερη περίπτωση εμπίπτουν τα μοιραία
ιατρικά λάθη, που, έστω κι αν είναι ανεπανόρθωτα, δεν παύουν να είναι
ανθρώπινα. Μπορεί να μη συγχωρούνται, αλλά εξηγούνται.

Εκείνα που ούτε εξηγούνται ούτε συγχωρούνται ούτε επιτρέπονται ­ γιατί ανέτως
προλαμβάνονται ­ είναι τα λάθη των διωκτικών αρχών. Αυτά που προκαλούν στέρηση
της ελευθερίας, διασυρμό και, πολύ συχνά, πλήρη καταστροφή προσωπικής και
επαγγελματικής ζωής.

Ο Τύπος αποτελεί το μέσον του διασυρμού. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά οι
δημοσιογράφοι δεν είναι ανακριτές. Δημοσιεύουν πληροφορίες διασταυρωμένες από
τις αρμόδιες πηγές, οι οποίες και επιβεβαιώνονται από τις σχετικές ενέργειες.
Σύλληψη, δίωξη, κράτηση ή και προφυλάκιση και, τέλος, δίκη.

Τις τελευταίες ημέρες δύο άνθρωποι κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου
άδικα. Ο πρώτος αντιμετώπιζε την κακουργηματική κατηγορία της προμήθειας
ναρκωτικών σ’ ένα παιδί. Σ’ ένα παιδί, του οποίου τα ψέματα (χωρίς κανένα άλλο
επιβαρυντικό στοιχείο) στάθηκαν ικανά να καταστρέψουν ένα νέο. Ο δεύτερος…
Ούτε ο ίδιος πρόλαβε να καταλάβει γιατί βρέθηκε εκεί. Μια εξυπηρέτηση πήγε να
κάνει στον φίλο του, ιδιοκτήτη καταστήματος ηλεκτρονικών παιχνιδιών και τον
συνέλαβαν εκεί, χωρίς δεύτερη κουβέντα. «Δεν είναι δικό μου το μαγαζί», τους
έλεγε. «Και πού το ξέρουμε εμείς», του απαντούσαν. Και αντί να υποβληθούν στον
κόπο να μάθουν, τον έστειλαν στο Αυτόφωρο να… μάθει εκείνος!

Και οι δύο αθωώθηκαν από το δικαστήριο, που, έστω και εκ των υστέρων, διόρθωσε
δύο τραγικά λάθη. Δύο λάθη που απέδειξαν πως δεν αρκεί ούτε να είσαι τίμιος
ούτε να φαίνεσαι για να μη βρεθείς με χειροπέδες. Όλα τελικά εξαρτώνται από
συμπτώσεις, που, εν καιρώ δημοκρατίας, δεν ξέρεις και πώς να τις αποφύγεις…