ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάλι καρναβάλι;

Σε άλλους αρέσει. Εγώ πάντως βαριέμαι. Τα μασκέ, τις Απόκριες, το καρναβάλι
και τον σοκολατοπόλεμο. Με τη σοκολάτα, άλλωστε, είχα πάντοτε ειρήνη.

Σε άλλους αρέσει. Να ντυθούν κολομπίνες, πρόεδροι, πιλότοι, πρωθυπουργοί και
υπουργοί Εξωτερικών, πιερότοι και μαζορέτες, αγρότες στη Βιοκαρπέτ, και
μέντιουμ. Να φορέσουν τη γούνα του γορίλα και το κολάν του Σούπερμαν. Αν και
τα κολάν δεν πάνε σε όλους.

Πρέπει πρώτα να αποφασίσεις. Να είσαι ωραίος, αστείος, τρομακτικός, κάτι
συγκεκριμένο ή κάτι που τους κάνει να αναρωτιούνται (τι ντύθηκες είπες;)

Και το αποφασίζεις. Βρίσκεις τον χαρακτήρα σου, μπαίνεις στο πετσί του ρόλου
και αυτοσχεδιάζεις. Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Το προηγούμενο είναι η
προετοιμασία. Όπου πρέπει να κόψεις, να ράψεις και να το φέρεις στα μέτρα σου,
να φροντίσεις το μέικ-απ να μην παραδοθεί στον πρώτο χορό και να συνδυάσεις με
κάτι πιο πρακτικό το πέπλο του κοστουμιού. Γιατί «Χίλιες και μια νύχτες» με
γκαμπαρντίνα γίνεται; Δεν γίνεται. Σε άλλους πάλι αρέσει. Να ιδρώνουν πίσω από
μια μάσκα, που εκτός από το μυστήριο σου εξασφαλίζει και την αφυδάτωση
ταυτόχρονα με την εξαφάνιση της υδατικής κρέμας ως διά μαγείας. Και όλα αυτά
μέσα σε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα από σερπαντίνες και κομφετί που βουτάνε
χαριτωμένα και πολύχρωμα στο κοκτέιλ όπως και να το πίνετε ­ βάλτε και λίγες
Απόκριες μέσα και κουνήστε το καλά.

Απωθημένο πάντως δεν έχω. Και φωτογραφίες έχω από τον Άγνωστο Στρατιώτη ως
«κάου γκερλ» με μπότες, σπιρούνια, καπέλο, πιστόλι και τα περιστέρια του
ντεκόρ και το καλύτερο ζευγάρι ήμασταν με τον Γεράσιμο, εκείνος ταυρομάχος,
εγώ Σπανιόλα ­ θα με συγχωρήσετε, αλλά καλύτεροι δεν έχουν περάσει. Οπότε,
αφήστε. Κι αφήστε και το χειρότερο.

Να πέσουν οι μάσκες. Και τότε να καταλάβεις ότι προτιμούσες τις Απόκριες.