Εργαζόμενοι… άνεργοι

Κοινή δράση αναλαμβάνουν νέοι γιατροί και δικηγόροι. Κυρίως γιατί είναι
κοινά τα προβλήματα, με πρώτο τον «υπερπληθωρισμό» των δύο κλάδων που οδηγεί
τους νέους επιστήμονες σε «άλλους δρόμους» ή σε ιατρεία και δικηγορικά γραφεία
«με αμοιβές εξευτελιστικές». Προβλήματα, που τους καθιστούν «ανέργους με
θέσεις εργασίας…».

ΠΕΡΙΠΟΥ δέκα χιλιάδες νέοι γιατροί και 3.500 νέοι δικηγόροι (με είσοδο στο
επάγγελμα κατά την τελευταία πενταετία) κυνηγούν το όνειρο, αλλά αυτό συνέχεια
απομακρύνεται… Για όσους βλέπουν από μακριά τα πράγματα, αυτές οι χιλιάδες
νέων έχουν βρεθεί σε δύο χώρους με «κύρος, μεγάλες αποδοχές και εξασφαλισμένο μέλλον».

«Για ορισμένους το μέλλον έχει, πράγματι, λαμπερά χρώματα. Αλλά για τους
περισσότερους, η πραγματικότητα είναι σκληρή…», επισημαίνουν οι δύο πρόεδροι
που συστρατεύονται σε μια κοινή προσπάθεια διεκδικήσεων, ο Γιώργος Πατούλης
(του συλλόγου «Νέοι Γιατροί») και ο Θοδωρής Πέππας (της «Ένωσης Νέων
Δικηγόρων»). «Για τους πολλούς, οι φιλοδοξίες σταματούν σε ανυπέρβλητα εμπόδια
και όσα είχαν στο μυαλό τους για το επάγγελμα αποδεικνύονται γρήγορα “μαγική εικόνα”…».

«Η υπερπληθώρα γιατρών και δικηγόρων κάποια στιγμή θα προκαλέσει “έκρηξη”»,
εκτιμούν οι δύο πρόεδροι. Όπως τονίζει ο Γ. Πατούλης, το πρόβλημα έχει
πολλαπλές επιπτώσεις «ακόμη και στην υγεία των πολιτών». «Πέρα από την
υποαπασχόληση και την οικονομική ανέχεια των νέων γιατρών, ο υπερπληθωρισμός
οδηγεί σε χαμηλή ποιότητα παρεχομένων υπηρεσιών, με αυξανόμενο μάλιστα κόστος
για την Πολιτεία», σημειώνει. «Και ταυτόχρονα σε ελλιπή εκπαίδευση των
γιατρών, εξαιτίας της ελάχιστης πρακτικής εξάσκησης ή της έλλειψης
ενδιαφέροντος από την πλευρά τους για τις εξελίξεις γύρω από κάθε ειδικότητα».

Για τους δικηγόρους τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα και «ο κόμπος έχει
φθάσει πλέον στο χτένι», παρατηρεί ο Θοδωρής Πέππας. Και σε αυτόν τον χώρο, «η
ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών συνεχώς μειώνεται». Κι αυτό γιατί
«απουσιάζει ο επαγγελματικός προσανατολισμός και η εξειδίκευση των νέων
δικηγόρων σε γνωστικά αντικείμενα με αυξημένη ζήτηση υπηρεσιών, ενώ η
δικηγορική ύλη συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο σε λίγα δικηγορικά γραφεία,
με αποτέλεσμα οι υποθέσεις να αντιμετωπίζονται με “διαβαθμισμένο” ενδιαφέρον…».

«Από την άλλη πλευρά ­ τονίζει ο Θ. Πέππας ­ είναι απαράδεκτα χαμηλό το
επίπεδο αμοιβών των νέων και ασκούμενων δικηγόρων, ώστε σε ορισμένες
περιπτώσεις να μπορεί να γίνει λόγος για καθεστώς ιδιότυπης ανεργίας…».

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ

Οι δύο ενώσεις των νέων επιστημόνων θα προχωρήσουν από κοινού στην υποβολή
αιτημάτων και προτάσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του χώρου τους.

Σε μία πρώτη καταγραφή των αιτημάτων αυτών, οι νέοι γιατροί σημειώνουν ότι απαιτείται:

* Καταγραφή των αναγκών σε ιατρικό δυναμικό ανά ειδικότητα και για κάθε
γεωγραφική περιφέρεια της χώρας, ώστε οι νέοι να γνωρίζουν τι μπορούν να
προσδοκούν, με βάση τις πραγματικές ανάγκες.

* Αναβάθμιση των εξετάσεων του ΔΙΚΑΤΣΑ για τους γιατρούς που προέρχονται από
σχολές του εξωτερικού.

* Περιθωριοποίηση της ιδεολογίας που συνδέει το ιατρικό λειτούργημα με την
οικονομική και επαγγελματική καταξίωση.

Από την πλευρά των νέων δικηγόρων υποβάλλονται τα αιτήματα:

* Δραστική μείωση των εισακτέων στις Νομικές Σχολές της χώρας.

* Επανεξέταση του θεσμικού πλαισίου μετεγγραφών εξωτερικού.

* Κίνητρα εξόδου από το δικηγορικό επάγγελμα των δικηγόρων που είναι σε ηλικία
σύνταξης με αναπροσαρμογή των συντάξεων.

* Στήριξη των νέων επαγγελματιών με μέτρα δανειακών και φορολογικών διευκολύνσεων.

* Επέκταση θεσμών πληροφορικής και ανάπτυξη του θεσμού της νομικής βοήθειας
(Legal aid).

Η Σοφία Παππά

ΑΦΗΣΕ την Άρτα όταν πέρασε στην Ιατρική Θεσσαλονίκης. Μετά, ήρθε στην Αθήνα
για να βρεθεί αντιμέτωπη «με τα δεινά που κρύβει η λευκή ιατρική μπλούζα, όταν
την πρωτοβάζεις». Σήμερα, πλησιάζοντας τα 34 χρόνια της, η Σοφία Παππά, μητέρα
μιας 8χρονης κόρης, περιμένει διορισμό σε κάποιο Κέντρο Υγείας, ευελπιστώντας
ότι «θα μπει ένας μπούσουλας στην καριέρα της».

Η δική της ειδικότητα ­ Γενική Ιατρική ­ έχει προοπτικές, αλλά άλλες, όπως
λόγου χάρη η Παιδιατρική, «λειτουργούν με λίστα αναμονής πενταετίας…» Η ίδια
πέρασε «ουκ ολίγα» από τη στιγμή της αποφοίτησης και το τέλος του αγροτικού κι
αναγκάστηκε να αλλάξει δύο ειδικότητες, για να «βάλει κάποια όρια στην
αναμονή». «Αρκετοί συμφοιτητές ­ τονίζει ­ που διάλεξαν “δύσκολες”
ειδικότητες, αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ιδιωτικά ιατρεία ή ιδιωτικές
κλινικές για να επιζήσουν». Κι εκεί, «κάνουν τα πάντα και είναι ευχαριστημένοι
αν οι αποδοχές τους φτάσουν τις 200.000 τον μήνα. Όταν μπουν, επιτέλους, σε
ένα κρατικό νοσοκομείο και ξεμπλέξουν και με την ειδικότητα, θα έχουν φτάσει
τα 35 και θα αρχίσει η καριέρα τους. Κι αρκετοί μύθοι που είχαν ακούσει πριν
μπουν στη σχολή, θα έχουν καταρρεύσει…».

Αρκετοί φίλοι της για ένα μεγάλο διάστημα εργάστηκαν ως ιατρικοί επισκέπτες,
«πλασιέ φαρμάκων, δηλαδή…». Η ίδια δεν κατέφυγε σε αυτή τη δουλειά, αλλά η
Ιατρική έως σήμερα «απλώς τη συντηρεί». Ήθελε να γίνει δερματολόγος, αλλά
υπήρχε μεγάλη αναμονή και πέρασε στην πνευμονολογία, για να καταλήξει τελικά
στη Γενική Ιατρική, ώστε «να κερδίσει χρόνο», αλλά και να βλέπει την κόρη της.
Ειδικότητα στην πνευμονολογία έκανε στον Ευαγγελισμό «με 8 – 10 εφημερίες τον
μήνα» κι έτσι άλλαξε ειδικότητα και νοσοκομείο (σ.σ.: πήγε στο Λαϊκό), για να
γίνουν οι εφημερίες τέσσερις…

Η Μαρία – Χριστίνα Κέζα

Η ΜΑΡΙΑ – Χριστίνα Κέζα, στα 29 χρόνια της αναζητεί μία θέση κάτω από τον ήλιο
της δικηγορίας, με τα… μισά προβλήματα που απασχολούν τους νέους συναδέλφους
της.

Η ίδια παραδέχεται ότι μπορεί να θεωρηθεί από τους «προνομιούχους» του
επαγγέλματος, αφού βρήκε χωρίς κόπο ένα καλό δικηγορικό γραφείο (σ.σ.: του
θείου της, παλαιού συμβούλου του Δικηγορικού Συλλόγου) για την άσκηση και
κατόπιν για τα πρώτα επαγγελματικά βήματα. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι απέφυγε
όλα τα εμπόδια που υπάρχουν στο δρόμο των νέων δικηγόρων.

«Η αντιμετώπιση που βρήκα στο ξεκίνημα δεν ήταν ό,τι καλύτερο…», σημειώνει.
Και στέκεται, βέβαια, «στη συμπεριφορά που συνάντησε από μεγαλύτερους
δικηγόρους στα ακροατήρια, αλλά και από τους δικαστές της έδρας». Η μέρα της,
εντός κι εκτός γραφείου, είναι ένα «διαρκές τρέξιμο», ενώ την ίδια ώρα φίλοι
της, άλλοτε συμφοιτητές, «οδηγούν ταξί για να αυξήσουν τις 80 ή 100 χιλιάδες
δραχμές που αποκομίζουν από τη δικηγορία».

Ή τρέχουν «πίσω από κάθε διαγωνισμό για μια θέση στο Δημόσιο ή στις τράπεζες».
Στην παρέα «κάποιοι σκέφτονται να ανοίξουν μόνοι τους γραφείο, αλλά και πάλι
όσοι είχαν πάρει το ρίσκο τα προηγούμενα χρόνια αναγκάστηκαν να παρατήσουν την
προσπάθεια και να αναζητήσουν στέγη σε ένα γραφείο με όνομα…».

Εκεί, «τα πράγματα είναι καλύτερα». Υπάρχουν κάποιες προοπτικές, «αν
κυνηγήσεις τη δουλειά και δεν έχεις πρόβλημα με το γεγονός ότι επί χρόνια
θα… ψήνεις καφέδες και θα κουβαλάς φακέλους από το αρχείο…».

Κάποια στιγμή «θα έρθει πιθανότατα η ευκαιρία, αλλά και πιο… νέοι δικηγόροι
για να αναλάβουν τις… βάρδιες». Και τότε ο νέος δικηγόρος «θα κληθεί να
χειριστεί πιο ουσιαστικά θέματα, έστω κι αν έχει ξεπεράσει πλέον τα 35…».