ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το πρόσωπο του πολέμου

Το Μανιφέστο. Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύθηκε επί δύο μέρες συνέχεια στην πρώτη του σελίδα

Όλος ο πόλεμος, σε μια φωτογραφία: εκείνη του απανθρακωμένου Ιρακινού
στρατιώτη μέσα στο άρμα μάχης. Όλος ο πόλεμος, σε μια δημοσκόπηση: εκείνη που
έγινε μεταξύ των νέων της Βρετανίας.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Σάββατο, η ιταλική εφημερίδα Μανιφέστο δημοσίευσε στην πρώτη της
σελίδα τη γνωστή, όσο και εφιαλτική εκείνη φωτογραφία από τον βομβαρδισμό των
ιρακινών αρμάτων μάχης έξω από τη Βαγδάτη, στο τέλος του Πολέμου του Κόλπου. Ο
τίτλος ήταν: «Το πρόσωπο του πολέμου». Η φωτογραφία αυτή, υπενθύμιζε η
εφημερίδα επικαλούμενη την αμερικανική Επιτροπή του Δικαστηρίου για τα
Εγκλήματα Πολέμου, απεικονίζει ό,τι απέμεινε από έναν στρατιώτη που επλήγη από
βόμβα φωσφόρου ή ναπάλμ.

Την επομένη, το Μανιφέστο δημοσίευσε ξανά στην ίδια θέση την ίδια φωτογραφία
με τον ίδιο τίτλο. Δεν πρόκειται για λάθος, έγραφε το κείμενο που τη συνόδευε.
«Σας παρουσιάζουμε την ίδια σελίδα με χθες, γιατί η “είδηση” (η χθεσινή, η
σημερινή και η αυριανή) είναι μία: ο επικείμενος δεύτερος πόλεμος του Κόλπου.»
Ούτε το συνέδριο του Ντ’ Αλέμα ούτε το θαυματουργό φάρμακο για τον καρκίνο,
ούτε η απεργία των σιδηροδρομικών, που επέλεξαν οι άλλες εφημερίδες. Ο
πόλεμος. Και ξανά ο πόλεμος. Ο πόλεμος και τι πρέπει να γίνει για να αποφευχθεί.

Πώς να αποτραπεί όμως ο πόλεμος όταν οι δύο ηγέτες που τον υποστηρίζουν και
τον προωθούν έχουν την ανεπιφύλακτη στήριξη της κοινής τους γνώμης; Ο Μπιλ
Κλίντον γνωρίζει ότι η δημοτικότητά του θα αυξηθεί κατακόρυφα μόλις αρχίσουν
οι βομβαρδισμοί ­ και δεδομένου ότι δεν έχει το άγχος της επανεκλογής που
διακατείχε το 1991 τον Τζ. Μπους, μπορεί να παίρνει πολύ πιο χαλαρά τις
αποφάσεις του.

Αυτό που εντυπωσιάζει όμως περισσότερο, είναι η στήριξη του πολέμου από την
πλειοψηφία της κοινής γνώμης της Βρετανίας.

Και ιδίως, όπως έδειξε πρόσφατη δημοσκόπηση, από τους νέους ηλικίας 18 ως 25
ετών. Τη γενιά του MTV.

Είναι βέβαιο, γράφει στην Ιντιπέντεντ ο Ταρίκ Αλί που είχε πρωταγωνιστήσει
στον Μάη του ’68 και ετοιμάζει τώρα ένα βιβλίο για τα γεγονότα εκείνης της
εποχής, ότι ελάχιστοι από τους νέους που απάντησαν σ’ εκείνη τη δημοσκόπηση θα
ήταν έτοιμοι να πάνε να πολεμήσουν. Ταυτόχρονα, όμως, δεν χωρά αμφιβολία ότι
τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχει σημειωθεί μια σαφής αποπολιτικοποίηση των
πανεπιστημίων.

Η παραδοσιακή πολιτική της Αριστεράς, κεντρικό σημείο της οποίας ήταν η
αντίθεση σε άδικους πολέμους, έχει περιοριστεί τώρα στις τάξεις της άκρας
Αριστεράς.

Η συνειδητή απόφαση των περισσοτέρων εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών να
«εκ-κουτσομπολίσουν» την εσωτερική πολιτική και να μειώσουν δραστικά τον χώρο
και τον χρόνο τους για τα διεθνή θέματα, μαζί με την εξάπλωση της ιδεολογίας
του φόβου και του ατομισμού ως αποτέλεσμα της θατσερικής περιόδου, συνέβαλαν
αποφασιστικά στην αδιαφορία των νέων για τον υπόλοιπο κόσμο. Και τους
κατέστησαν ακόμη πιο ευάλωτους στην κυβερνητική προπαγάνδα.