[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΑ ΟΣΑ απίθανα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ, δεν
ξενίζουν κανέναν απ’ όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στη Χαριλάου
Τρικούπη. Είναι απόρροια του έντονου ανταγωνισμού που υπάρχει για το ποιος θα
ελέγξει τις οργανώσεις του κόμματος, ανταγωνισμός που αναπτύχθηκε και κατά τις
πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη των Νομαρχιακών Επιτροπών. Χρειάσθηκε
μεγάλη προσπάθεια από όλες τις πλευρές του κόμματος για να μη λάβει ο
ανταγωνισμός αυτός χαρακτήρα ανοιχτής σύγκρουσης. Και ίσως η προσπάθεια αυτή
να μην είχε καρποφορήσει αν δεν μεσολαβούσε, εκείνες ακριβώς τις ημέρες, η
μεγάλη κρίση στους κόλπους της Ν.Δ.

Ποιοι ανταγωνίσθηκαν και γιατί, είναι γνωστό: από την μια πλευρά είναι οι
δυνάμεις που εκφράζουν την λεγόμενη «εκσυγχρονιστική» τάση, και από την άλλη
όσοι συμπεριλαμβάνουν εαυτούς και αλλήλους στην λεγόμενη «εσωκομματική»
αντιπολίτευση. Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου τους ήταν το επόμενο συνέδριο
του κόμματος, το καλοκαίρι του 1999. Εκεί είχαν στραμμένο το βλέμμα όλοι και
εξαιτίας αυτού του συνεδρίου κατέφυγαν σε μασκαράτες, όπως αυτή με τις αθρόες
εγγραφές ανθρώπων που έχουν μικρή ή καθόλου σχέση με το ΠΑΣΟΚ…

Το ίδιο συμβαίνει και με τη Νεολαία του κόμματος. Η μάχη, που εξελίσσεται,
είναι εικόνα και ομοίωση του ανταγωνισμού που αναπτύχθηκε στις κομματικές
οργανώσεις, με μία διαφορά: έχει την ένταση που απετράπη να έχουν οι «μεγάλοι».

Αν σκεφθεί κανείς ότι η εκλογή προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο συνέδριο του 1996
κρίθηκε για περίπου 450 ψήφους, είναι εύκολα αντιληπτό γιατί κόπτονται όλοι
για τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Το θέμα είναι όμως, για ποιον πραγματικά κόπτεται η ίδια
η Νεολαία του κόμματος. Διότι για τους νέους και τα προβλήματά τους,
αποκλείεται. Άλλωστε η ανεργία, τα ναρκωτικά, η αποξένωση, η προβληματική
εκπαίδευση, η έλλειψη πολιτισμού, ελάχιστα ή καθόλου επηρεάζονται από την
λογική των «κουκιών».