Ο Άγιος Βαλεντίνος… ψαλίδισε τη συνδιάσκεψη

Κώστας Σημίτης. Ικανοποιημένος από μία συνδιάσκεψη για… την παγκοσμιοποίηση…

Η ΩΡΑ ήταν περίπου 5 το απόγευμα. Στο κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, όπου
πραγματοποιήθηκε η ιδεολογική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, η… κίνηση παρουσιάζει
μια απότομη αύξηση. Ύστερα από ώρες υποτονικότητας και ερημιάς, στο πάνελ
προσέρχονται ένα ένα τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου και το φουαγιέ με τα
συνήθη πηγαδάκια γνωρίζει αίφνης πιένες ­ και ξεχωρίζουν οι ωραίες κυρίες.
Έμπειρο περί τα οργανωτικά στέλεχος έδωσε αμέσως την ερμηνεία: «Έρχεται ο
Σημίτης». Μονάχα που αυτή δεν είναι η μόνη εξήγηση της κινητικότητας: σε
γειτνιάζουσα αίθουσα πραγματοποιείται παιδικό πάρτι και τα πιτσιρίκια
προσέρχονται μεταμφιεσμένα, συνοδευόμενα από τις μαμάδες.

Η πραγματικότητα, όμως, εισέβαλε στις διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ και με άλλο τρόπο
­ υποχρέωσε τη συνδιάσκεψη να παραπέμψει στο μέλλον, σε ξεχωριστές ημερίδες,
τα δύο τελευταία της θέματα, διότι η αίθουσα έπρεπε να παραδοθεί για έναν χορό
προς τιμήν τού… Αγίου Βαλεντίνου!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Τα δεκάδες στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έλαβαν το λόγο προχθές, κατέβαλαν ­ οι
περισσότεροι, τουλάχιστον ­ προσπάθεια να υπερβούν τον «καθημερινό» πολιτικό
τους λόγο ­ και να κινηθούν σε ένα επίπεδο που να αφορά πράγματι τις
ιδεολογικές αναζητήσεις του χώρου. Παρ’ όλα αυτά, κεντρικό ζήτημα αναδείχθηκε
το περιεχόμενο της… παγκοσμιοποίησης, με τους μεν («εκσυγχρονιστές» και…
σύμμαχες δυνάμεις) να αναζητούν τον τρόπο με τον οποίο η Αριστερά θα
ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες και τους δε, να ταυτίζουν την παγκοσμιοποίηση
με τον νεοφιλελευθερισμό.

Στο… μέσον επιχείρησε να κινηθεί ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο οποίος ­ αφού
υπενθύμισε ότι «δεν κινούμαστε σε κενό ιστορικού αέρος» ­ είπε πως «ενώ
κινδυνεύαμε παλαιότερα από μια έλλειψη θεωρίας για την πολιτική, το κράτος και
την εξουσία, τώρα κινδυνεύουμε από την έλλειψη μιας αριστερής θεωρίας για την
οικονομία». Αντιθέτως, τον… αντιπολιτευτικό λόγο εκπροσώπησε ο Χάρης
Καστανίδης, ο οποίος αμφισβήτησε εμμέσως ακόμη και την ανάλυση του
Πρωθυπουργού, υποστηρίζοντας ότι «η βεβαιότητα για την παγκοσμιοποιημένη
οικονομία είναι ένα οικονομικό ιδεολόγημα της νεοφιλελεύθερης μυθοπλασίας».
Αντιστοίχως, ο Γιώργος Ανωμερίτης έκανε λόγο για μια κινητοποίηση του ΠΑΣΟΚ
ώστε «να επιβάλουμε έναν χρηματοοικονομικό αφοπλισμό», ενώ η Μαρία Φραγκιαδάκη
«προειδοποίησε» πως «με τις ενέσεις νεοφιλελευθερισμού που κάνει η κυβερνητική
μας πολιτική στην ιδεολογία μας, αν δεν απεξαρτηθεί άμεσα θα την οδηγήσει την
ιδεολογία στο οριστικό τέλος ­ και αυτό με άλλοθι τον μονόδρομο της παγκοσμιοποίησης».

«ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ»

Αντιθέτως, ο Θόδωρος Τσουκάτος απέρριψε τις κορόνες της «άλλης πλευράς»,
υποστηρίζοντας ότι «ο λαϊκισμός, η δημαγωγία, οι εμμονές σε ιδεολογήματα και
ιδεολογικά σχήματα του παρελθόντος δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν πολιτικός λόγος».

Το γεγονός, πάντως, ότι οι σκληρές κόντρες και οι «βαριές κουβέντες»
αποφεύχθηκαν, ικανοποίησε την ηγεσία του κόμματος, η οποία είχε αρχικά έναν
μικρό φόβο μήπως, για παράδειγμα, η παρουσία καθηγητών και άλλων «ξένων» προς
τον χώρο αντιμετωπιζόταν αρνητικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και η
ενότητα για τις διεθνείς σχέσεις στη νέα εποχή σημαδεύτηκε από υψηλό επίπεδο,
παρά τις διαφωνίες που ασφαλώς δεν εξέπληξαν, δεδομένης της «σύνθεσης» των
ομιλητών (Κρανιδιώτης, Παπουτσής, Καψής, Ροζάκης). Ακόμη και ο
«αντιπολιτευόμενος» Παντελής Οικονόμου συμφώνησε με τον Γιώργο Κατηφόρη ­ παρ’
ότι κινήθηκε σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις ­ ότι «στην αίθουσα δεν συμφωνούμε
όλοι με όλα», αλλά «οι διαφορετικές απόψεις όταν τίθενται στη βάση ενός
διαλόγου, όπως σήμερα, νομίζω ότι οδηγούν σε μια σύνθεση»…