[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, όσο κι αν καλύπτεται από «μανδύα νομιμότητας» εντός των συνόρων,
είναι τεράστιο ­ και κάποια στιγμή μπορεί να μας εκθέσει διεθνώς: Η Ελλάδα
παραβιάζει θεμελιώδη αρχή δικαίου, τουλάχιστον του πολιτισμένου κόσμου, κατά
την οποία κανείς δεν μπορεί να κριθεί δύο φορές για την ίδια πράξη.

Ο «παραλογισμός» κρύβεται στα πρώτα κιόλας άρθρα του Ποινικού Κώδικα από το
1950. Και παραμένει ακόμη εκεί, στέλνοντας στα δικαστήρια και στις ελληνικές
φυλακές πολίτες για ένα αδίκημα που διέπραξαν (ή δεν διέπραξαν, δεν έχει καμία
σημασία στην παρούσα φάση) σε μιαν άλλη χώρα, στην οποία μάλιστα εξέτισαν και
την ποινή τους.

Ουσιαστικά, αμφισβητούμε το σύστημα απονομής δικαιοσύνης άλλων κρατών, ακόμη
και των πλέον προηγμένων. Και διατυπώνουμε υποψίες ότι αλλού αντιμετωπίζουν με
υπερβολική επιείκεια τους εγκληματίες ­ και γι’ αυτό πρέπει να παρέμβουμε
εμείς, με το «αλάνθαστο νομικό σύστημα», για να κρίνουμε από την αρχή μια
υπόθεση που διαδραματίστηκε στην άλλη άκρη του κόσμου.

Πρόκειται, τουλάχιστον, για υποκρισία. Και γιατί οι επίμαχες διατάξεις
θεσπίστηκαν σε περίοδο εμφυλιοπολεμικού παραληρήματος (αφού αναφέρονται,
μεταξύ άλλων, σε προδοσία της χώρας μας στο εξωτερικό, παραπέμποντας σε
αριστερούς που είχαν καταφύγει στην Ανατολική Ευρώπη), αλλά ακόμη περισσότερο
γιατί επιτρέπουν εκ νέου καταδίκες για αδικήματα που έρχονται από το παρελθόν.
Ένας Έλληνας, λόγου χάρη, με καταδίκη στην Ιρλανδία για άσεμνα δημοσιεύματα,
θα ξαναδικαστεί στην Ελλάδα, όταν λίγα μέτρα μακριά από τη δικαστική αίθουσα
υπάρχουν περίπτερα τυλιγμένα με άσεμνα εξώφυλλα!

Δεν πρέπει να αγνοείται, μάλιστα, ότι όλα αυτά ισχύουν κατά παράβαση του
Διεθνούς Συμφώνου του ΟΗΕ για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που κύρωσε
πέρυσι η χώρα μας, σύμφωνα με το οποίο «κανείς δεν δικάζεται για αδίκημα για
το οποίο έχει ήδη απαλλαγεί ή καταδικαστεί με οριστική απόφαση…»

Το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει οι δικαστικές αρχές από τις επίμαχες
διατάξεις φανερώνει και ο εισαγγελικός λόγος στη δίκη που ξεκίνησε προχθές για
ένα έγκλημα που έγινε στον Καναδά και για το οποίο οι Καναδοί βεβαιώνουν ότι
αποδόθηκε δικαιοσύνη. «Είναι κρίμα και άδικο ­ είπε ο εισαγγελέας ­ ένας
άνθρωπος να δικάζεται δύο φορές για την ίδια πράξη, αλλά ο νόμος είναι
νόμος…». Και, δίχως άλλο, αυτός ο νόμος επιβάλλεται να καταργηθεί. Είναι,
πάνω απ’ όλα, θέμα πολιτισμού…