ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Λάθος αντίπαλος

Το άλλοθι. «Ένας ωραίος πόλεμος, και μετατρέπουμε αυτή την τυφλή μισαλλοδοξία σε υγιή αγάπη για την πατρίδα» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Τις λιγότερες δυνατές ανθρώπινες απώλειες θα έχει η επίθεση κατά του Ιράκ,
διαβεβαιώνει ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Μπιλ Ρίτσαρντσον. Δηλαδή πόσες
ψυχές; Χίλιες; Δύο χιλιάδες; Πέντε;

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ αυτού του βίαιου αιώνα δεν έχει να επιδείξει πιο θανατηφόρο, βίαιο,
απάνθρωπο και υποτιμητικό βασανισμό όλου του πληθυσμού ενός ολόκληρου έθνους,
που να έχει επιβληθεί από μια ξένη δύναμη για τόσο μεγάλο διάστημα. Το γεγονός
ότι αυτό γίνεται εν ονόματι του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών
αποδεικνύει την άνανδρη υποταγή του στη θέληση των ΗΠΑ και καταρρίπτει την
ελπίδα ότι τα Ηνωμένα Έθνη θα εκπλήρωναν την υπόσχεσή τους για πίστη σε
στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και θα έσωζαν τις ερχόμενες γενιές από τη
μάστιγα του πολέμου».

Την επιστολή αυτή έστειλε πρόσφατα σε αξιωματούχους του ΟΗΕ ο πρώην υπουργός
Δικαιοσύνης των ΗΠΑ Ράμσεϋ Κλαρκ, καταγγέλλοντας το εμπάργκο κατά του Ιράκ που
έχει σκοτώσει τουλάχιστον 750.000 ανθρώπους, ίσως και δύο φορές τόσους, στην
πλειοψηφία τους βρέφη, μωρά, αρρώστους και ηλικιωμένους. Αποκορύφωμα αυτής της
«γενοκτονίας» ­ όπως χαρακτηρίζει ο Κλαρκ τις κυρώσεις ­ είναι η επίθεση που
σχεδιάζει η Ουάσιγκτον εναντίον της Βαγδάτης. Μια επίθεση παράλογη, παράνομη
και άνανδρη, αφού το Ιράκ δεν έχει τη δυνατότητα να προβάλει καμιά σοβαρή
αντίσταση στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Λάθος αντίπαλο διάλεξε ο Λευκός Οίκος, έγραφε πρόσφατα στη «Μοντ» ο Ζαν-Λουί
Ντυφούρ, αρχισυντάκτης του γαλλικού περιοδικού «Άμυνα». Εάν τελικά γίνει αυτός
ο πόλεμος, είναι βέβαιο ότι θα σκοτωθούν άμαχοι ­ το παραδέχεται ακόμη και ο
Ρίτσαρντσον. Θα πέσουν θύματα είτε των βομβαρδισμών είτε της προσφιλούς στον
ιρακινό δικτάτορα συνήθειας να χρησιμοποιεί πολίτες ως ανθρώπινες ασπίδες. Στα
τέλη όμως αυτού του αιώνα, οι πόλεμοι δεν γίνονται πια εναντίον λαών αλλά
εναντίον επικίνδυνων ηγετών. Όταν έχεις να κάνεις μ’ έναν τρελό τον κλείνεις
στο φρενοκομείο, δεν εκδικείσαι την οικογένειά του.

Οι πολεμικές προετοιμασίες συνοδεύονται και από τη γνωστή παραπληροφόρηση. Ο
αμερικανός υπουργός άμυνας Μπιλ Κόεν δηλώνει πρώτα ότι το Ιράκ έχει τη
δυνατότητα να δηλητηριάσει τη μισή Ουάσιγκτον. Έρχεται μετά ο πρόεδρος Κλίντον
και «αποκαλύπτει» ότι οι ιρακινοί πύραυλοι μπορεί να πλήξουν την Ευρώπη. Κατά
τον Ρίτσαρντ Μπάτλερ, τον αυστραλό επικεφαλής των επιθεωρητών για τον
αφοπλισμό του Ιράκ, η Βαγδάτη είναι έτοιμη να βομβαρδίσει το Τελ Αβίβ με
πυραύλους που φέρουν βακτηριολογικές κεφαλές. Και ο ισραηλινός υπουργός Αμύνης
απαντά, φυσικότατα, ότι στην περίπτωση αυτή η χώρα του δεν θα διστάσει να
χρησιμοποιήσει τα τακτικά πυρηνικά της όπλα…

Μα υπάρχουν άλλες λύσεις πέραν του βομβαρδισμού; Φυσικά, απαντά ο Ντυφούρ. Να
συμβάλεις στη συγκρότηση μιας δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Να βοηθήσεις τον
πληθυσμό να επιβιώσει, αντί να τον καταδικάζεις σε αργό θάνατο. Ακόμη και να
συνομιλήσεις με τον Σαντάμ Χουσεΐν ­ υπάρχουν άλλωστε άφθονα ιστορικά
παραδείγματα. Στις παρούσες συνθήκες, όλα είναι προτιμότερα από τις βόμβες.