Το Ολυμπιακό Στάδιο έχασε τον… μύθο του

ΣΑΡΑΝΤΑ ΔΥΟ μύθοι. Ναοί του ποδοσφαίρου σ’ όλο τον κόσμο. Είναι ο μαγικός
αριθμός των στολιδιών που φιλοξενούν αγώνες πρωταθλήματος, παιχνίδια των
εθνικών ομάδων. Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τελικούς Κυπέλλων
Ευρώπης. Και ανάμεσα σ’αυτά, δεν υπάρχει πλέον το ελληνικό Ολυμπιακό Στάδιο.

Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας. Το στολίδι της ελληνικής πρωτεύουσας, μετά το Καλλιμάρμαρο, φυσικά. Το Πανευρωπαϊκό Στίβου το ’82, ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Αμβούργου – Γιουβέντους το ’83, το Παγκόσμιο ανδρών, αλλά και ο τελικός Άγιαξ – Λοκομοτίβ Λ. του Κυπέλλου Κυπελλούχων είναι, μεταξύ άλλων, τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα που φιλοξενήθηκαν. Φυσικά, αγωνίζεται η Εθνική, ο Παναθηναϊκός και άλλες χρονιές ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ

Ήταν στον κατάλογο με τα καλύτερα, πιο ασφαλή, πιο μοντέρνα και άνετα στάδια
της Ευρώπης και του κόσμου. Όμως, η παγκόσμια ένωση στατιστικών και αθλητικών
γεγονότων, με αφορμή τα εγκαίνια του Σαντ ντε Φρανς στο Παρίσι, δημοσιοποίησε
τον κατάλογο των «μυθικών σταδίων» σ’ όλο τον κόσμο. Τότε, διαπιστώσαμε ότι
δεν περιλαμβανόταν σ’ αυτά το δικό μας «κόσμημα», που το πιο πρόσφατο μεγάλο
αθλητικό γεγονός, όπως ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου, ανέδειξε ως
κορυφαίο χώρο συγκέντρωσης φιλάθλων. Και όχι μόνον, αφού υπάρχει η διοργάνωση
των τελικών του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, δύο φορές, του Κυπέλλου Κυπελλούχων
και ακόμα το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και το Παγκόσμιο Εφήβων.

Το Ολυμπιακό Στάδιο «βγήκε» από τη λίστα, εδώ και έναν περίπου χρόνο. Από τότε
που οι εικόνες καταστροφής στις κερκίδες έκαναν το γύρο του κόσμου. Η ασφάλεια
των φιλάθλων, αλλά και των ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο, δεν είναι πια
εξασφαλισμένη. Και η ΦΙΦΑ, με την ΟΥΕΦΑ, θεωρούν ότι τα μέτρα και η έξαρση
βανδαλισμών στις εξέδρες, δημιουργούν μία εικόνα όχι θετική για να αποσπάσουμε
την εμπιστοσύνη των ανώτατων αθλητικών αρχών.

ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

ΠΑΡΑ το γεγονός ότι το Σταντ ντε Φρανς» στο Παρίσι, θεωρήθηκε «ως το πρώτο
στάδιο στον κόσμο για την αρχιτεκτονική του, τον φωτισμό του, τις ανέσεις του
και κυρίως τους χώρους αναμονής των φιλάθλων, τα καθίσματα και ιδιαίτερα την
πληροφόρηση μέσα από τους ηλεκτρονικούς πίνακες, με εικόνα, ήχο και στοιχεία,
«υπάρχουν ορισμένες ατέλειες, οι οποίες εμφανίστηκαν την πρώτη κιόλας ημέρα.
Αφορούν τους χώρους των δημοσιογράφων, αλλά και τη μεταφορά των φιλάθλων στο
Σεν Ντενίς, επτά χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού, όπου κατασκευάστηκε το στάδιο
της Γαλλίας.

Καθίσματα στενά, μακριά από τον αγωνιστικό χώρο, σε βαθμό ώστε οι
δημοσιογράφοι που κάθονται στα υψηλότερα σημεία να μην είναι σε θέση να δουν
τους απέναντι φιλάθλους, αν κάτι συμβεί στις κερκίδες. Οι δημόσιοι χώροι,
μπαρ, Κέντρο Τύπου, κ.λπ. χαμηλού βαθμού, με ατέλειωτες ουρές για ένα νερό,
μια κόκα κόλα και ένα σάντουιτς.

Τα σκέφθηκαν και φρόντισαν για όλα οι Γάλλοι, εκτός από τους εκπροσώπους του
Τύπου και της τηλεόρασης.

Όσον αφορά τις μεταφορές από τα διάφορα σημεία της πόλης στο στάδιο, υπάρχει
το Μετρό και δύο γραμμές ταχύτατης εξυπηρέτησης. Όμως η αποχώρηση από το
γήπεδο καθυστερεί, αφού οι σταθμοί αναχώρησης απέχουν σημαντικά από τις
εξόδους του σταδίου.

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ που συγκαταλέγονται στα μεγαλύτερα και καλύτερα στον κόσμο είναι,
μεταξύ άλλων:

Γουέμπλεϊ. «Ο ναός του ποδοσφαίρου». Εγκαινιάστηκε στις 28 Απριλίου 1923. Εδώ, μεταξύ των άλλων, η Αγγλία φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948

­ Το Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο (80.000 θεατές) στο οποίο διοργανώθηκαν οι
Ολυμπιακοί Αγώνες του 1948, το Παγκόσμιο Κύπελλο του ’66, τελικοί Κυπέλλου
Πρωταθλητριών και το πιο πρόσφατο Κύπελλο των Εθνών.

Ολυμπιαστάντιον. Έδρα της Μπάγερν του Μονάχου. Με τον αγώνα Δ. Γερμανίας – Σοβιετικής Ένωσης στις 26 Μαΐου 1972, εγκαινιάστηκε το στάδιο στο οποίο διεξήχθησαν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες της ίδιας χρονιάς

­ Το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου (83.000 θεατές) όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί
Αγώνες του 1972, αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, παιγνίδια του
«Εύρω-98», καθώς επίσης και τελικοί Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Σαντιάγο Μπερναμπέου. Φέρει τό όνομα του άλλοτε προέδρου της. Αγωνίζεται η Ρεάλ Μαδρίτης και τα εγκαίνιά του έγιναν στις 14 Δεκεμβρίου 1947 με τον αγώνα Ρεάλ – Μπελενένσες

­ Το Σαντιάγο Μπερναμπέου στη Μαδρίτη (106.500 θεατές) με ρεκόρ θεατών (όταν
είχε μεγαλύτερη χωρητικότητα από τη σημερινή) 124.000 στον τελικό του Κυπέλλου
Πρωταθλητριών το 1957. Φιλοξενήθηκαν αγώνες των τελικών του Κυπέλλου των Εθνών
το 1964, του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1982, και πλήθος ακόμα αγώνων των
ευρωπαϊκών κυπέλλων.

Μαρακάνα. Το επίσημο όνομά του είναι «Μάριο Φίλιο». Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 16 Ιουνίου 1950, με τον αγώνα Ρίο – Σάο Πάουλο. Σήμερα, έχει χωρητικότητα 125.000 θεατών

­ Το «Μαρακανά» στο Ρίο (200.000 θεατές, αλλά σήμερα χωρητικότητας μόνο…
125.00 θεατών) που έχει ακόμα το ρεκόρ προσέλευσης στον τελικό του Μουντιάλ
του 1950 (Βραζιλία – Ουρουγουάη) με 199.854 εισιτήρια. Με τελικούς αγώνες του
Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1950, του Κόπα Αμέρικα το 1989, καθώς επίσης και με
τελικούς των μεγάλων διοργανώσεων Ιντερκοντινένταλ, Σούπερ Κυπέλλου κ.λπ.

Αζτέκα. Πραγματική του ονομασία είναι Γιγέρμο Κανιέδο προς τιμήν του προέδρου της μεξικανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, χάρη στον οποίο το Μεξικό διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του ’86

­ Το Στάδιο «Αζτέκα» στο Μεξικό (θεατές 148.000 – ρεκόρ από το 1993 σε
αγώνες… πυγμαχίας) με τους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970, 1986 και
του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων το 1983.

42 ΓΗΠΕΔΑ

ΤΑ 42 στάδια «μύθοι» που έγραψαν ιστορία στο ποδόσφαιρο είναι τα εξής:

Άνφιλντ (Λίβερπουλ), Αζτέκα (Μεξικό), Καμπ Νου (Βαρκελώνη), Μεάτσα (Μιλάνο),
Ντα Λουζ (Λισαβώνα), Σεντενάριο (Μοντεβιδέο), Χάμπντεν Παρκ (Γλασκώβη),
Μαρακανά (Ρίο), Μονουμεντάλ (Μπουένος Άιρες), Ολντ Τράφορντ (Μάντσεστερ),
Ολυμπιακό στάδιο (Ρώμης), Ολυμπιαστάντιον (Μονάχου), Πράτερ (Βιέννη),
Σταντιάγο Μπερναμπέου (Μαδρίτη), Γουέμπλεϊ (Λονδίνο), Σταντ Ντε Φρανς
(Παρίσι), Αρίνα (Άμστερνταμ), Αρούντα (Ρεσίφε Βραζιλίας), Μπομπονέρα (Μπουένος
Άιρες), Ντας Άντας (Πόρτο), Μπέιρα Ρίο (Πόρτο Αλέγκρε), Καστελάο (Φορταλέζα
Βραζιλία), Ντέλε Άλπι (Τορίνο), FNB Στάντιουμ (Σοβέτο), Ίμπροξ Παρκ
(Γλασκώβη), Ζαλίσκο (Γουαδαλαχάρα), Μαρακανά (Βελιγράδι), Λουζίνσκι (Μόσχα),
Μορούμπι (Σάο Πάουλο), Νασιονάλ (Σαντιάγο), Όλιμπικ (Σεούλ), Νάσιοναλ (Τόκιο),
Παρκ ντε Πρενς (Παρίσι), Ραζούντα (Στοκχόλμη), Ρόι Φαχτ (Ριάντ), Σαν Πάολο
(Νάπολι), Ρόουζ Μπόουλ (Πασαντένα Λος Άντζελες), Σέρα Ντουράδα (Γκοϊάνια
Βραζιλία), Βιθέντε Καλντερόν (Μαδρίτη), Βαλντστάντιον (Φρανκφούρτη), Μινεϊράο
(Μπέλο Οριζόντε).