[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΑ «ΚΑΛΑ νέα» παίρνουν εκδίκηση. Η δικαιολογία του Τύπου για τη μη προβολή
τους ήταν ανέκαθεν η εξής: Το καλό δεν αποτελεί είδηση, δεν ενδιαφέρει κανένα,
δεν εξάπτει τη φαντασία, δεν προκαλεί συζητήσεις. Να όμως που (ευτυχώς ή
δυστυχώς;) έφθασε η εποχή όπου τα καλά ­ αλλά δυσεύρετα ­ νέα αποτελούν
ειδήσεις και τα κακά ­ λόγω εθισμού ­ μάς αφήνουν μάλλον αδιάφορους. Η
καταδίκη ενός πρώην τοξικομανούς, ας πούμε, που πάνω στην υπεράνθρωπη
προσπάθεια απεξάρτησης τρώει ένα δυνατό «χαστούκι» από το δικαστήριο, μας
ενοχλεί, αλλά δεν μας ξενίζει. Συγκλονίζει όμως την κοινή γνώμη η μεγαλοψυχία
του ανθρώπου, ο οποίος συγχωρεί στο δικαστήριο ­ ανακαλώντας τη μήνυση ­ τον
νεαρό τοξικομανή που του είχε κλέψει κάποτε τη μοτοσυκλέτα.

Και δεν είναι μόνο η ανάκληση της μήνυσης που εντυπωσιάζει στην προκειμένη
περίπτωση. Είναι κυρίως το γεγονός ότι ο άνθρωπος στον οποίο αναφερόμαστε,
πλήρωσε ­ μαζί με άλλους παρευρισκόμενους ­ και τα δικαστικά έξοδα που όφειλε
στο κράτος ο Μιχάλης. Αλλιώς, αν και αθώος, θα είχε οδηγηθεί στη φυλακή… Ο
νόμος είναι νόμος και δεν αφήνει περιθώρια για ευαισθησίες, θα μας απαντήσουν
οι αρμόδιοι, επικαλούμενοι ίσως και την πρόσφατη εκτέλεση της Κάρλα Φέι Τάκερ,
στο Τέξας, όπου καμιά παρέμβαση δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την υλοποίηση
της θανατικής καταδίκης. Η μελαγχολική αυτή υπόθεση, ωστόσο, ανέδειξε έναν
ακόμη πραγματικό άνθρωπο. Τον αδελφό του ενός από τα θύματα της Κάρλα.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ήταν ένας από εκείνους που τάχθηκαν ματαίως υπέρ
της απονομής χάριτος στη δολοφόνο του αδελφού του!

Και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η
καλοσύνη έγινε είδηση. Μπορεί στη στάση και των δύο να συνέβαλε ο πανδαμάτωρ
χρόνος.

Το βέβαιο είναι ότι είχαν την πολυτέλεια να επιδείξουν την ανθρωπιά τους χωρίς
δεσμεύσεις από νόμους και κανόνες, που επιβάλλουν στους δικαστές να αφήνουν
έξω από την αίθουσα τους συναισθηματισμούς.