ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Χώρα Θ(α)υμάτων

Περάσανε πολλοί απατ-αιώνες από πάνω μας. Μας τραυμάτισαν και μας στιγμάτισαν.
Ίσως και να προ-καθόρισαν κάποιες εξελίξεις.

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια λυώνουμε και σχεδιάζουμε το

/πώς να κάμουμε

για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί

Κ. Καβάφη, «Τελειωμένα»

Τεχνο-κράτες του Κράτους, μηδεν-κράτες του παρα-Κράτους, φιλελεύθεροι της
αν-ελευθερίας, σοσιαλιστές του σογιού τους ά-φρονες βασιλόπληκτοι, παλίμπαιδες
και παλινορθωτές, πειραματίζονται πάνω στο κορμί και στην ψυχή μας.

Τώρα τελευταία προστέθηκαν και ορισμένοι (εκ)κεντρ(ικ)οαριστεροί, οι οποίοι
πιστεύοντας ότι ανακάλυψαν μια «ιδεολογική τρύπα» προσπαθούν ­ εν είδει
τροχονόμων ­ να κατευθύνουν τη ροή των κοινωνικών κινημάτων.

Επιστήμονες και παν-επιστημιακοί, δημοσιο-γράφοι, αγιο-γράφοι και
ιδιωτικο-γράφοι, ερευνητές και ανεξερεύνητες προσωπικό(γραφικο)τητες
φιλολογούν και φλυαρούν ­ ανάμεσα σ’ έναν καπουτσίνο κι ένα κρουασάν ­ περί
του νέου εθνικού θαύματος.

Ως διά μαγείας η φτώχεια-ανεργία μετονομάσθηκε σε «επιχείρηση – ΟΝΕ», οι
καρδιακές αρυθμίες χαρακτηρίστηκαν «ψύχραιμη πολιτική», οι παλιοί μας
ιδεολογικοπολιτικοί εχθροί εξαγνίσθηκαν ως «φίλοι του περιβάλλοντος», οι
ταμειακές μηχανές βαφτίστηκαν «κοινωνική πολιτική» και η
καταστροφομελλοντολογία χρησιμοποιήθηκε ως τρομο-ιδεολογία για τους
«ά-πιστους». Την ίδια ώρα όμως και στην ίδια χώρα που ­ εν αγνοία μας ­
συντελούνται το 9ο (να τα ξέρουν όλα καμιά δεκαριά σοφοί) και το 10ο (να τους
έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα και οι από-δημοι) θαύματα της Ανθρωπότητας, μια
σειρά από τα συνήθη θύματα συνεχίζουν να υπο-φέρουν τον Σταυρό του μαρτυρίου.

Τα παιδιά μας βγήκανε στον δρόμο (με ή χωρίς στιλέτο και χασίσι) μη-αντέχοντας
το έρημο ­ συναισθηματικά ­ σπίτι.

Οι γυναίκες κακοποιούνται και ευτελίζονται στο όνομα της αν-ισότητας στη
σεξουαλική μας παιδεία (και όχι μόνο).

Οι ηλικιωμένοι ή θα κυβερνούν ή θα πεθαίνουν ξεχασμένοι. Μέση ­ ανθρώπινη ­
λύση δεν υπάρχει.

Οι μετανάστες θα πέφτουν πλέον θύματα νόμιμης εκμετάλλευσης από τους κάθε
μορφής δουλ-έμπορους της οικονομίας τής αρπαχτής (που μερικοί την αποκαλούν «ανάπτυξη»).

Οι «αντίθετοι» παίζουν με «γκαζάκια» φοβισμένοι περισσότερο από τη δική μας
αδράνεια, συνενοχή και ουδετερότητα παρά από την αστυ-νομική επι-τήρηση.

Αν τα θαύματα ­ αληθινά ή εικονικά ­ λαμβάνουν χώρα στα εργαστήρια, στα
παλάτια, στους ουρανοξύστες, στα χρηματιστήρια, δεν πρέπει να μας διαφεύγει
ότι τα θύματα κινούνται υποχρεωτικά σε υπόγειες διαδρομές. Στην ανωνυμία, στην
εγκατάλειψη, στην αποτυχία, στο περιθώριο, στο ίδρυμα.

Οι θαυματοποιοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως ­ συνειδητά ή ασυνείδητα ­
είναι ταυτόχρονα (και) θυματοτοποιοί και διακηρύσσουν ότι αυτά που
«κατασκευάζουν» αφορούν όλους και το γενικό καλό. Τα θύματα αντιθέτως έχουν
πεισθεί ότι τίποτα από τα συμβαίνοντα στον λαμπ(ε)ρό υπέρκοσμο δεν τους αφορά,
καθώς πρόκειται για παιχνίδια και ισορροπίες εξουσιών ανάμεσα στους Μεγάλους.
Κι αυτοί ­ ως θύματα ­ απλώς είναι Μικροί (ίσως και γι’ αυτό να θυματοποιήθηκαν).

Αυτή τη διάσταση απόψεων που οδηγεί αμετάκλητα και σε διάσπαση ιμάντων και
ιστών ζούμε στην Ελλάδα του 2000.

Αυτοί που νέμονται το Κράτος και το Χρήμα δεν σχεδιάζουν καμία αναδιανομή.

Αυτοί που υπο-μένουν δεν βλέπουν «σημάδια» άλλα εκτός από τις φιλανθρωπικές
πρωτοβουλίες (προερχόμενες συνήθως από ιδιαίτερα σκληρούς και απάνθρωπους
επιχειρηματίες). Αυτοί που ευνοήθηκαν (και) από τον τροχό της τύχης ακονίζουν
τον ποινικό τους οπλισμό.

Οι άτυχοι ακονίζουν το μίσος τους για μια μοίρα/κοινωνία που τους ξεγέλασε. Η
χώρα μας, θαύμα της Ιστορίας και θύμα των ανιστόρητων συμμάχων της, στέκει
αμήχανα στο σταυροδρόμι του Καλού και του Κακού, καθώς η ηγεσία της ­ σε όλα
τα επίπεδα ­ αρνείται να δηλώσει καθαρά και ντόμπρα «υπέρ ποίου το Καλό ή το
Κακό» αξίζει σήμερα ν’ αγωνίζεται ο Έλληνας.

Αν δεν δοθεί γρήγορα απάντηση και δεν ληφθούν ριζοσπαστικά μέτρα, η νέα γενιά
δεν θα ζήσει το ιδεολογικό δίλημμα «Αριστερά – Δεξιά», αλλά τον φοβερό
διαχωρισμό «Πάνω» (για τους ποντικούς της εξουσίας που θα ζουν σαν άνθρωποι) ­
«Κάτω» (για τους πραγματικούς ανθρώπους του μόχθου και του πόνου που θα ζουν
σαν ποντίκια).

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.