Για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών

Για το μέτρο της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών γράφει ο κ. Δημήτρης Φατσέας,
καθηγητής Φυσικής στο 1ο Λύκειο Ηλιούπολης:«Τον τελευταίο καιρό προβάλλεται
από το υπουργείο Παδείας προς την κοινή γνώμη, ως καταλυτικό μέτρο για την
ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Ένας
πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα γραφειοκρατικός μηχανισμός, με επτά
διαφορετικά επίπεδα αξιολόγησης, απειλεί να «καλουπώσει» τον εκπαιδευτικό
οργανισμό, αφαιρώντας του και τα τελευταία υπολείμματα παιδαγωγικής
ελευθερίας. Γιατί γίνονται όλα αυτά, όμως;

Για να καταλάβουμε καλύτερα τι ακριβώς συμβαίνει, ας επιχειρήσουμε μια
αποτίμηση της γενικής κατάστασης των μεγάλων τομέων της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Εκπαιδευτική πολιτική χωρίς στρατηγική, αποσπασματική και πρόχειρη, αφού ποτέ
δεν υπήρξε προϊόν ενός ουσιαστικού διαλόγου, αλλά πάντα μονομερές
«δημιούργημα» ολίγων συμβούλων, εκεί όπου θα έπρεπε να επιζητείται η
μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση για τόσο καθοριστικής σημασίας επιλογές.

Αναλυτικά προγράμματα μονίμως αναχρονιστικά, αφού δεν προβλέπεται μηχανισμός
συνεχούς αναπροσαρμογής τους στις ταχύτατες εξελίξεις, σε πλήρη αναντιστοιχία
με τις ανάγκες των μαθητών και της κοινωνίας.

Βιβλία απαράδεκτα, που περιφρονούν τις παιδαγωγικές αντιλήψεις, ούτε στο
ελάχιστο ελκυστικά, επειδή παλαιόθεν γράφονται με ανάθεση σε ημετέρους και όχι
με διαγωνισμό, όπως επιβάλλεται. Ακόμα και σήμερα συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί
η «αυθεντία» του ενός βιβλίου.

Κτίρια καταθλιπτικά, με άθλια αρχιτεκτονική, κατεστραμμένα δίκτυα θέρμανσης,
με ανεπαρκή εργαστήρια και εξοπλισμό, χωρίς βιβλιοθήκες.

Εκπαιδευτικοί με μηδενικά κίνητρα, χωρίς επιμόρφωση και με άθλιους μισθούς,
τους χαμηλότερους σε ολόκληρη την Ενωμένη Ευρώπη. Η Ελλάδα κατέχει την
τελευταία θέση και από τα 29 κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ στις εκπαιδευτικές δαπάνες.
Μπράβο μας.

Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σέβεται τις ανάγκες των μαθητών, των
εκπαιδευτικών και της κοινωνίας, παρέχοντας όλα τα απαραίτητα μέσα, κανείς δεν
θα αρνηθεί ότι ένα σύστημα αξιολόγησης του συνόλου της εκπαιδευτικής
λειτουργίας είναι όχι απλά αποδεκτό, αλλά επιβεβλημένο. Ώστε να εντοπίζονται
έγκαιρα τα προβλήματα και να επιλύονται.

Ένας, όμως, γραφειοκρατικός μηχανισμός που στόχο έχει να συγκαλύπτει τις
διαχρονικές ευθύνες της πολιτείας και να αποδίδει τα τεράστια, συσσωρευμένα
προβλήματα της εκπαίδευσης στους εκπαιδευτικούς, ως άλλους αποδιοπομπαίους,
δεν θα βρει ασφαλώς ανταπόκριση στην κοινωνία. Διότι δεν πρόκειται για
μηχανισμό αξιολόγησης, αλλά συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού».