ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι άνθρωποι μέσα στην πόλη

«ΑΥΤΟ που με ενδιαφέρει δεν είναι οι πέτρες και τα δένδρα, αλλά οι άνθρωποι
μέσα στην πόλη», είναι τα λόγια που έβαλε ο Πλάτωνας στο στόμα του Σωκράτη.
Και οι άνθρωποι μέσα στην πόλη αυτό τον καιρό διεκδικούν, διαδηλώνουν και
απεργούν. Και υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που τους αγνοούν και τους ειρωνεύονται.

«Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι για τους οποίους η απεργία είναι ένα σκάνδαλο»,
έγραφε ο Ρολάν Μπαρτ, «δηλαδή όχι απλώς ένα σφάλμα, αλλά ένα έγκλημα κατά της
ηθικής, μια ανυπόφορη πράξη που διαταράσσει, κατά την γνώμη τους, τη Φύση. Η
νοοτροπία αυτή χρονολογείται από την εποχή που η αστική τάξη εκτέλεσε ένα
είδος συγκερασμού Ηθικής και Φύσης, δίνοντας στη μια την εγγύηση της άλλης:
καμώνεται πως συγχέει το πολιτικό σύστημα με το φυσικό και καταλήγει στο να
κηρύσσει ανήθικο καθετί που αμφισβητεί τους διαρθρωτικούς νόμους της
κοινωνίας, την οποία ανέλαβε να υπερασπίσει».

«Η αστική τάξη», προσθέτει ο Μπαρτ, «δεν σκοτίζεται να μάθει ποιος, σε μιαν
απεργία έχει δίκιο και ποιος άδικο: αφού διαιρέσει τ’ αποτελέσματα μεταξύ τους
για ν’ απομονώσει καλύτερα μόνον εκείνο που την αφορά, δεν θέλει να
ενδιαφερθεί για την αιτία: η απεργία καταντά ένα μεμονωμένο επεισόδιο, ένα
φαινόμενο που παραλείπουν να το εξηγήσουν για να κάνουν να φανεί καλύτερα το σκάνδαλο»

Είναι επομένως λογικό, μπρος στο ψέμα της ουσίας και του μέρους, η απεργία να
τείνει να θεμελιώσει την αλήθεια του όλου. Η απεργία σημαίνει ότι ο άνθρωπος
είναι ολικός, ότι όλες οι λειτουργίες του είναι αλληλεξάρτητες, ότι οι ρόλοι
του εκπαιδευτικού, του υπαλλήλου ή του αγρότη είναι προκαλύμματα πάρα πολύ
φθηνά για να αντισταθούν στην μεταδοτικότητα των γεγονότων. Και ότι στην
κοινωνία όλα έχουν σχέση με όλα….