ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗΣ Του λείπει μόνον ο χρόνος

Η ταμπέλα είναι το πρώτο που παρατηρείς, όταν κάθεσαι απέναντί του, στο
φωτεινό γραφείο του: «Παρακαλώ να είστε σύντομοι»! Όλοι τη βλέπουν, αλλά καμιά
φορά πελαγοδρομούν, ξεχνώντας τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας επιγραφής και τότε
εκείνος αναγκάζεται να τους υπενθυμίσει ότι ο χρόνος είναι το μόνο που δεν διαθέτει…

ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ανθρώπους που συμπιέζουν τον χρόνο τους ο Βασίλης Θεοχαράκης.
Ίσως, γιατί καθημερινά διαπιστώνει: «Το 24ωρό μου είναι τόσο μικρό για όλα όσα
θέλω να κάνω». Κατόρθωσε, όμως, να εκπαιδεύσει έτσι τον εαυτό του ­
συρρικνώνοντας, έστω, τον χρόνο. Το μυστικό του, εξομολογείται, είναι «ότι δεν
έχει διαλείμματα. Κάθε κίνηση είναι φυσικό επακόλουθο της προηγούμενης…». Θα
ήταν ένα συνεχές 24ωρο η ζωή του ­ αν δεν μεσολαβούσαν κάποιες ώρες ύπνου. Αν
δεν υπήρχε η διαφοροποίηση ανάμεσα σε ημέρα και νύχτα.

«Δώσε μου ένα κομματάκι σίδερο, να φτιάξω ένα καρφί, αλλά μη μου μιλάς για
επιχειρήσεις…», απάντησε κάποτε στον πατέρα του, όταν εκείνος τον πίεσε να
δείξει και για τις επιχειρήσεις τους το ενδιαφέρον που έδειχνε για τη
ζωγραφική. Αυτό που σαγήνευε πάντα τον Βασίλη Θεοχαράκη ήταν η δημιουργία.
Λάτρεψε από παιδί τη ζωγραφική και πίστευε ότι η επιχειρησιακή δράση είναι μια
ανιαρή υπόθεση. Δεκαετίες αργότερα τα λόγια του πατέρα βρήκαν τη δικαίωσή
τους. Εκείνος ο αθεράπευτα ρομαντικός νεαρός δεν δημιουργεί μόνο
ζωγραφίζοντας. Αλλά και ως πρόεδρος ενός ομίλου επιχειρήσεων.

Ο ΚΑΒΑΦΗΣ

Είναι αδύνατον να σταματήσεις τον χρόνο «όσο κι αν το θέλεις». Τρέχει ο χρόνος
­ με ξέφρενη ταχύτητα. Αλλά υπάρχουν και οι στιγμές που διαβάζει Καβάφη! Τότε
νιώθει ότι «σταματούν οι δείκτες του ρολογιού. Είναι ο μόνος ποιητής που
εξακολουθώ να διαβάζω. Κάθε φορά βρίσκω και κάτι καινούργιο στη γραφή του που
άλλοτε δεν είχα προσέξει. Αυτός ο ποιητής έχει τη δύναμη να σταματά τον χρόνο
και να σε μεταφέρει στα όσα περιγράφει…».

Ταξιδεύει από τον Καβάφη στο στρατηγείο των επιχειρήσεών του κι από εκεί στο
ατελιέ των εμπνεύσεών του. Έχει μια μοναδική ικανότητα να ξεκαθαρίζει στάσεις
και απόψεις μέσα από αστραπιαίες τοποθετήσεις. Η ζωγραφική, παραδέχεται, τον
έκανε καλύτερο επιχειρηματία: «Με μαλάκωσε, δεν είμαι ένας σκληρός άνθρωπος.
Αν χρειασθεί, βάζω και τις φωνές, αλλά συνήθως αγκαλιάζω με αγάπη τους
ανθρώπους, από τον πρώτο έως τον τελευταίο υπάλληλό μου ­ δεν κάνω διακρίσεις,
αρκεί να μου πηγαίνει ο άνθρωπος…».

Τον σημάδεψε πρόσφατα ο θάνατος ­ έχασε τη γηραιά μητέρα του, τον μόνο
σύνδεσμο με τις ρίζες του. Περνά φευγαλέα στην ατμόσφαιρα το θέμα ­ είναι τόσο
φρέσκο για να αγγιχτεί. Προτιμά να μιλήσει για τη ζωή, τα τρεχάματα και τις
αγωνίες, τις χαρές και τις πίκρες της, για όσα διδάχθηκε, για όσα κάθε στιγμή διδάσκεται.

Οι εκκινήσεις της ζωής του καθημερινά είναι σταθερές. Η ημέρα του ξεκινά το
αργότερο στις 7.30 το πρωί. Το πρωινό του λιτό ­ λίγο πόριντς. Καφέ πίνει
συνήθως στο γραφείο, αλλά όχι πάνω από έναν την ημέρα: «Θα ‘λεγα ότι δεν μου
ταιριάζει η γεύση του καφέ. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν αγαπώ τον καφέ. Θα πει
κανείς “και τι θέλει που ζει;”. Έχω βρει, φαίνεται, τα αντίδοτα των χαμένων απολαύσεων…».

Θα κάνει ένα πολύ μεγάλο γύρο ­ έως ότου καταλήξει στα κεντρικά γραφεία της Λ.
Αθηνων, στις 10 – 11 περίπου το πρωί: «Χάνω πολύτιμες ώρες στις διαδρομές.
Πριν έρθω εδώ, θα περάσω από 4-5 γραφεία. Θα μιλήσω με ανθρώπους, θα
αντιμετωπίσουμε προβλήματα, θα δώσουμε λύσεις. Ακόμη και η πιο υγιής και
επικερδής επιχείρηση έχει προβλήματα που χρειάζονται λύση!».

Θα παραμείνει στο στρατηγείο του έως τις 4 το απόγευμα: «Κάθε δουλειά έχει το
κόστος της. Ζητώ συντομία από τους ανθρώπους για να… Η μια τηλεφωνική γραμμή
πάνω στην άλλη, ο ένας άνθρωπος πίσω από τον άλλο. Ομολογώ ότι είναι
κουραστικό. Αλλά, όταν φεύγω από εδώ, όσο κουρασμένος κι αν είμαι, είμαι
χαρούμενος. Κάθ δουλειά χρειάζεται αγάπη, μεράκι, αλλιώς δεν αξίζει ο κόπος…».

ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥ

Όσο ήταν νέος είχε μια δυσκολία στην απόλαυση της ζωής: «Περνούσα υπέροχες
βραδιές και δεν τις ευχαριστιόμουν ­ είχα κάτι το ανικανοποίητο. Διδάχθηκα,
όμως ότι όσο καλό είναι να βαστάς τις αρχές σου, άλλο τόσο είναι να χαίρεσαι
και τη ζωή. Κάθε στιγμή αξίζει, όταν την ζεις! Τώρα, ακόμη κι αν δεν είναι
σπουδαία μια βραδιά, λέω: “Δόξα τω Θεώ, καλά περάσαμε”. Και είμαι ευχαριστημένος…».

Δύο φορές πατέρας, έξι φορές παππούς από τις κόρες του, απολαμβάνει πάντα τη
ζωντάνια των παιδιών: «Έχω τέσσερις εγγονές και δύο εγγονούς. Τα παιδιά, η
φύση και τα ζώα, είναι η αδυναμία μου. Βλέπω τα εγγόνια μου σχεδόν καθημερινά.
Κάποιες φορές από λίγο ­ ένα δεκάλεπτο. Παραπονιούνται λίγο, αλλά υπάρχουν
πολλά που περιμένουν…».

Ο «μεσημεριάς», ο μπαμπούλας που χτύπησε τις γρίλιες των παραθύρων του, όταν
ήταν παιδί (διά χειρός της γιαγιάς του) άφησε μάλλον τα ίχνη του στη ζωή και
στον ψυχισμό του: «Μία, το πολύ, ώρα μεσημεριανού ύπνου μού είναι απαραίτητη.
Έτσι έμαθα ­ διά της μεθόδου του φόβου!».

Το κολύμπι είναι μια από τις απογευματινές του δραστηριότητες. Όχι σε ιδιωτική
πισίνα, αλλά σε καλαίσθητο οργανωμένο γυμναστήριο των βορείων προαστίων:
«Είναι μια ευκαιρία να δεις δυο φίλους, να ανταλλάξεις λίγες κουβέντες…
Αγαπώ τους ανθρώπους, δεν μου αρέσει να απομονώνομαι. Αυτό δεν σημαίνει ότι
δεν μπορώ να ζήσω και μόνος μου. Απολαμβάνω τη μοναξιά, όταν επισκέπτομαι το
Άγιον Όρος. Και όταν ζωγραφίζω…». Ζωγραφίζει τις πολύ μικρές ώρες: «Καμιά
φορά που έχουμε επισκέψεις έως αργά, δεν πάω για ύπνο αλλά στο ατελιέ. Φωνάζει
η γυναίκα μου, αλλά είναι μια ζωτική ανάγκη…».

Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Οι εμπνεύσεις του απορρέουν από εικόνες που έχει συσσωρεύσει. Δεν τον εμπνέει
το ανθρώπινο σώμα, όσο οι καμπυλότητες των βουνών, ένα δάσος, ένα τοπίο, τα
σύννεφα πριν από τη βροχή: «Βασικά, είμαι τοπιογράφος, ακόμη και την περίοδο
που έκανα αφηρημένη ζωγραφική διαισθανόσουν ότι από τον πίνακα ξεπρόβαλλε ένα
τοπίο. Ζωγραφίζω τώρα τις εικόνες της μνήμης μου από το Άγιον Όρος…». Ακόμη
και ένα διάφανο ποτήρι έχει τα μυστικά του για τον Β. Θεοχαράκη: «Αν ψάξεις,
θα βρεις αναύγειες χρωμάτων… Η ζωγραφική δεν είναι επιστήμη που χρειάζεται
πείραμα, ψυχρότητα, επαγγελματισμό. Δεν είναι απλή εκτέλεση κανόνων. Θέλει
ψυχή. Αν κατορθώσεις και αφήσεις ένα κομμάτι ψυχής στα έργα σου, τότε έχεις ζωγραφίσει…».

Σε νεαρή ηλικία, χρησιμοποιούσε «εξαιρετικά πολύ το κόκκινο χρώμα». Πέρασε ένα
διάστημα με παλ ανταύγειες, αλλά τελευταίως επέστρεψε και πάλι «στα δυνατά,
ζωντανά χρώματα», εναρμονισμένα πάντα μεταξύ τους: «Δεν είναι ένα διάλειμμα
από την κόπωση του γραφείου η ζωγραφική. Είναι κι αυτή κοπιώδης. Αλλά είναι
πνευματική ξεκούραση…».

ΕΧΕΙ ΤΗ διακριτικότητα και τη γενναιότητα μιας άλλης γενιάς ανθρώπων, που δεν
εξασκήθηκαν στην… υποκριτική τέχνη και παραμένουν πηγαίοι και ειλικρινείς.
Μπορεί, λέει, να αποκρύψει κάτι «αν δεν θέλει να το πει», αλλά ποτέ δεν θα πει
ψέματα. Έτσι, λέει: «Δεν θα μπω ποτέ στη διαδικασία να γίνω μάντης, π.χ., της
ηλικίας μιας γυναίκας γιατί δεν θα κάνω τον κόπο που κάνουν άλλοι, να λένε μια
δεκαετία κάτω. Αν με καλέσουν κάπου και δεν θέλω να πάω, θα πω “προτιμώ να
κάνω κάτι άλλο ή προτιμώ να ξεκουραστώ”, αλλά δεν θα σκαρφισθώ έναν αιφνίδιο
πόνο στο στομάχι. Μου είναι αδιανόητες οι προφάσεις. Ομολογώ ότι δεν με έβλαψε
αυτή η τακτική. Ενδεχομένως να διώχνει κάποιες φορές ανθρώπους, αλλά
ξεκαθαρίζει σχέσεις…».

Είναι κέρδος για εκείνον να γνωρίζει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά του
τον εκτιμούν και τον εμπιστεύονται. Πολλά θα μπορούσε να αποχωρισθεί ­ «όπως
τα… μπριζολάκια που έχω χρόνια να δοκιμάσω, γιατί απέχω από το ζωικό λίπος»
­ αλλά ποτέ τους ανθρώπους του: «Έχω μεγάλο δεσμό με τη γυναίκα, τις κόρες, τα
εγγόνια μου. Δεν θα μπορούσα δίχως την παρουσία τους…».

Είναι εξίσου σημαντικά για κείνον τα κεφάλαια των επιχειρήσεων και της
ζωγραφικής και πιστεύει ότι η σπουδαιότητα της ζωής είναι συνάρτηση πολλών
παραγόντων: «Το αλεξίπτωτο δεν γίνεται μόνο από ένα σχοινί». Αλλά, αν τον
υποχρέωναν ποτέ να διαλέξει, «δίχως περίσκεψη, τους ανθρώπους μου θα διάλεγα!
Είναι ένας άλλος πλούτος. Αναντικατάστατος…».