Οι δραπέτες της Αθήνας

Την μουντή πόλη την άφησαν πίσω. Ξέφυγαν. Επιστρέφουν σπάνια πια. Αναγκαστικά
τις περισσότερες φορές. Αρρωσταίνουν περπατώντας στους δρόμους της και γυρνούν
σχεδόν τρέχοντας πίσω, στη δική τους μικρή, μακρινή Ιθάκη.

Η ΥΠΟΛΟΙΠΗ Ελλάδα αλλάζει πρόσωπο και υποδέχεται τους «δραπέτες της
τσιμεντούπολης», εκείνους που ξεκίνησαν σε αναζήτηση μιας διαφορετικής
ποιότητας ζωής. Όσο για την Αθήνα, φαίνεται πως χάνει την αίγλη της. Ο ρυθμός
αύξησης του πληθυσμού της έπεσε στο 1,57% (από 21% τη δεκαετία 1971-1981),
πολύ πιο κάτω από τον μέσο όρο αύξησης στη χώρα, που είναι 5,4%.

Έτσι, η πραγματικότητα φαίνεται πως επιβεβαιώνει τη δημοσκόπηση της PRC, που
διεξήχθη για λογαριασμό των «ΝΕΩΝ», φανερώνοντας πως το 72,6% των κατοίκων της
βρίσκουν αυτή την πόλη αβάσταχτη, ενώ ένα άλλο 37,4% θέλει να την εγκαταλείψει.

Μπορεί να είναι δύσκολο από πρακτικής πλευράς, δεν είναι όμως ακατόρθωτο. Και
αυτό αποδεικνύεται από τις δεκάδες οικογένειες, που ήδη έχουν φύγει για να
ζήσουν μόνιμα σε άλλα μέρη. Εκεί σε μιαν «άλλη» Ελλάδα, που ξαναζεί και μαζί
της ξανανιώνουν οι άνθρωποι εκείνοι που κουράστηκαν να περνούν τις ημέρες τους
μέσα σε αυτοκίνητα, ακινητοποιημένοι για ώρες στο μποτιλιάρισμα, σε στενά
γραφεία ή κλεισμένοι στα σπίτια τους, εξουθενωμένοι από την τρέλα της μεγαλούπολης.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ

Όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που αποφασίζουν να φύγουν από την πόλη και
να ζήσουν μόνιμα σε κάποιο χωριό, σε κάποιο νησί, κάπου μακριά. Εκεί που οι
ρυθμοί είναι περισσότερο ανθρώπινοι και η ποιότητα ζωής ανώτερη.

Ανάμεσα σε αυτούς που ξεπέρασαν τις δυσκολίες και κατάφεραν να φύγουν από την
πρωτεύουσα ήταν και η Μαρίνα Καρακώστα. Από το 1990 ζει μόνιμα με τον σύζυγό
της Νίκο, στο Φοινίκι της Μεθώνης. Σκέπτονταν να εγκαταλείψουν την Αθήνα,
χρόνια πριν.

«Δεν ήταν όμως εύκολο να ξεγράψουμε με τη μια έναν τρόπο ζωής που είχαμε
συνηθίσει και να εξοικειωθούμε με έναν άλλον, σε ένα άγνωστο μέρος». Στη
Μεθώνη δεν τους ήξερε κανείς, ούτε ήξεραν κανέναν. Άφησαν πίσω τους φίλους
τους, την κόρη τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Έπρεπε όμως να φύγουν, γιατί
«η Αθήνα είναι μια κόλαση».

Το επόμενο όμως βήμα ήταν και το πιο δύσκολο. «Ωραία να φύγουμε, αλλά πού θα
πάμε;». Ξεκίνησαν να ψάχνουν κάθε περιοχή της Ελλάδας. «Η αρχή έγινε από το
Πήλιο και ύστερα από πολύ καιρό καταλήξαμε στη Μεθώνη. Μας ταιριάζει και της
ταιριάζουμε». Σήμερα έχουν φίλους, έχουν χρόνο ν’ ασχοληθούν με τα χόμπι τους,
να διασκεδάζουν φροντίζοντας τα ζώα και τον λαχανόκηπό τους.

Ο Χρήστος Μαχαιρίδης επέλεξε τα Χανιά για να ζήσει με την οικογένειά του.
Μετακόμισε εκεί μόνιμα το 1988. Σήμερα, σε ηλικία 40 ετών, έχει πια χτίσει το
δικό του κάστρο εκεί δίπλα στο ρολόι του λιμανιού. «Στα Χανιά ήρθα για πρώτη
φορά το 1974. Δεν δυσκολεύτηκα να αποφασίσω να εγκατασταθώ μόνιμα εδώ. Στο
“γιατί” δεν υπάρχει απάντηση. Όπως στον έρωτα δεν υπάρχει “γιατί”. Την αγαπώ
αυτή την πόλη και την ανακαλύπτω κάθε στιγμή που περνάει».

Για ορισμένους, το να φύγουν ήταν όνειρο ζωής. Για κάποιους άλλους ήταν απλή
ανάγκη επιβίωσης.

Να ζήσουν ήθελαν ανθρώπινα, επί ίσοις όροις και όχι με τη μεγαλούπολη να τους
συνθλίβει καθημερινά με τον όγκο και τη φασαρία της. «Μάθαμε ξανά από την αρχή
να απολαμβάνουμε μια καλή παρέα, μια βόλτα, ένα ψάρεμα. Διασκεδάζουμε όπως
διασκέδαζαν πάντα οι άνθρωποι: μια κιθαρίτσα, ένα βιολί, ένα τραγούδι κι ας
είναι και φάλτσο». Ο Αντώνης Τσαβδαρίδης άφησε για πάντα τις μεγάλες πόλεις ­
την Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε και την Αθήνα όπου μεγάλωσε. Απο το 1983 ζει
στη Σαντορίνη, το νησί που γνώρισε ως φαντάρος και τον κατέκτησε.

Εκεί γνώρισε την Γερμανίδα σύζυγό του, την Πέγκυ, εκεί πέρασε τα τρία πρώτα
χρόνια της ζωής της η κόρη τους, εκεί θα γεννηθεί και το δεύτερο παιδί τους.

«Ευτυχώς, τα πράγματα μού ήρθαν βολικά. Κουράστηκα, αλλά κατάφερα να φτιάξω τη
δουλειά μου εδώ. Έχτισα τη ζωή μου σε σωστές βάσεις. Γιατί στην Αθήνα, η ζωή
έχει χάσει το νόημά της. Λέμε πως υπάρχουν ευκαιρίες να διασκεδάσεις. Άχρηστη
είναι η διασκέδαση, πλαστική. Δεν μπορείς να την χαρείς».