Καρφώνουν βελόνα στην καρδιά της πόλης

Τα παράθυρα στα σπίτια μπροστά από το λόφο του Στρέφη δεν ανοίγουν σχεδόν
ποτέ τα τελευταία χρόνια. Δεκάδες χρήστες ­ περίπου εκατό κάθε μέρα, όπως
υπολογίζει η Αστυνομία ­ έχουν βρει καταφύγιο στο λόφο που κάποτε ήταν πάρκο
για τις «καλές» οικογένειες της Αθήνας, μετατρέποντάς τον σε ένα είδος γκέτο.

Διάσπαρτες σύριγγες. Το θέαμα στο λόφο του Στρέφη είναι απελπιστικό. Εκατό χρήστες κάθε μέρα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Αστυνομίας, περνούν από εκεί

ΠΡΟΧΘΕΣ τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων και οι υγειονομικές υπηρεσίες μάζεψαν
τόσες πολλές σύριγγες που χρειάστηκαν εκατό σακούλες σκουπιδιών για να
χωρέσουν! «ΤΑ ΝΕΑ» πήγαν χθες στο λόφο του Στρέφη. Δεν είναι τόσο η εικόνα με
τις σύριγγες (που εξακολουθούν να είναι πεταμένες παντού) που τρομάζει, όσο η
ατμόσφαιρα που υπάρχει στο χώρο. Αστυνομία δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.
Παντού, νεαρά αγόρια και κορίτσια με πρόσωπο γερασμένο και βλέμμα που μόνιμα
βλέπει χαμηλά. Κάποιοι από αυτούς είναι μισολιπόθυμοι και κάποιοι άλλοι
ετοιμάζονται να κάνουν την ένεση. Μόλις εμφανιστεί κάποιος που δεν είναι δικός
τους, πέφτει «σύρμα» και όλοι εξαφανίζονται στα δεκάδες μονοπάτια της περιοχής
που γνωρίζουν καλά.

Μερικά μέτρα πιο κάτω βρίσκονται οι πιο κεντρικοί δρόμοι της πρωτεύουσας. Και
λίγο πιο εκεί ένα ανοικτό γήπεδο μπάσκετ, «κολλημένο» στο λόφο. Λίγοι έχουν το
θάρρος να ανέβουν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο λόφο. Ακόμα και με το φως της
ημέρας, τίποτα δεν θυμίζει το χώρο που κάποτε έσφυζε από ζωή. Ούτε λόγος για
το βράδυ…

«Εδώ είναι το σημείο συνάντησης των χρηστών όλης της Αθήνας», λέει η κ. Ελένη
Στάμου, που έχει κατάστημα με είδη δώρων στην περιοχή, κάτω από το λόφο του
Στρέφη. «Είναι θλιβερό να βλέπεις άτομα που τα είχες πελάτες πριν από λίγους
μήνες, να σέρνονται κυριολεκτικά. Αρκετές φορές, μάλιστα, είναι βίαιοι, αφού
ψάχνουν να βρουν χρήματα με κάθε τρόπο». Οι περισσότεροι κάτοικοι φοβούνται να
μιλήσουν. «Τρελοί είμαστε; Να μας κάψουν το αυτοκίνητο ή το σπίτι;»,
συνηθίζουν να λένε. Ο φούρναρης της γειτονιάς κοιτάει το ρολόι του. «Να, σε
λίγο θα έρθει η Αστυνομία. Είναι η ώρα της. Θα τους διώξει και, κατά το
απόγευμα, θα ξαναέρθουν».

Οι αστυνομικοί της περιοχής θεωρούν ότι ο βασικός λόγος που ο λόφος έχει γίνει
απαγορευτικός για τους κατοίκους είναι ότι η Πλατεία Εξαρχείων βρίσκεται πολύ
κοντά, αλλά και το ότι υπάρχουν πολλά σημεία διαφυγής. Γι’ αυτούς τους λόγους
ο λόφος του Στρέφη συγκεντρώνει τόσους πολλούς χρήστες.

Τα ουζερί που κάποτε υπήρχαν, σήμερα δεν λειτουργούν. Έχουν καεί ή
καταστραφεί. Οι αρμόδιοι του Δήμου Αθηναίων λένε ότι θα προσπαθήσουν σύντομα
να τα επαναλειτουργήσουν, θα τοποθετήσουν παγκάκια και φυτά και θα καθαρίζουν
συχνότερα το λόφο από τις σύριγγες, όμως η περιοχή δύσκολα θα ξαναγίνει χώρος
περιπάτου και παιχνιδιού για τα παιδιά.

«Πώς να περπατήσουμε εκεί την στιγμή που δεν είμαστε σίγουροι αν θα κατέβουμε
από τον λόφο σώοι και με όλα τα χρήματα στην τσέπη», λέει ο κ. Γιάννης
Δεληγιάννης. Δεν έχει άδικο. Δίπλα του πεταμένες σύριγγες, ακόμα και στα
σκαλιά που συνδέουν τον λόφο του Στρέφη με τον «πολιτισμό». Τα παιδιά που
πηγαίνουν στο 36ο Σχολείο Εξαρχείων έχουν μάθει να συντομεύουν το βήμα τους
όταν περνάνε κάτω από το λόφο. Οι κάτοικοι δεν βγαίνουν ποτέ έξω το βράδυ. Στο
γήπεδο σπάνια ακούγεται η μπάλα του μπάσκετ. Και οι αρμόδιοι συνεχίζουν να μη
συγκινούνται, παρ’ ότι τα γραφεία τους δεν απέχουν παραπάνω από δύο χιλιόμετρα…

Παντού καταστροφή. Κάποτε ο λόφος του Στρέφη ήταν χώρος περιπάτου, σήμερα τίποτα δεν θυμίζει την παλιά καλή εποχή…

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ λέει ότι ο λόφος του Στρέφη ήταν ο χώρος συγκέντρωσης των
ρομαντικών ποιητών στις αρχές του αιώνα, που ήθελαν να απαγγείλουν λίγους
στίχους κάτω από το φεγγάρι. Ένας από αυτούς, ο Θεοφίλης, έχασε τη δουλειά του
στο Εθνικό Τυπογραφείο επειδή ανέβηκε στο λόφο για να απαγγείλει ένα ποίημα.
Όταν το έμαθαν οι θαυμαστές του αποφάσισαν να τον τιμήσουν με δάφνινο στεφάνι.
Ήταν ένα βράδυ που φωτιζόταν από το γεμάτο φεγγάρι. Όμως, μόλις ο ποιητής
άρχισε να απαγγέλλει τους στίχους του, κάποιος από τους… μόνιμους κατοίκους
του λόφου ενοχλήθηκε και τον πήρε στο κυνήγι με το μπαστούνι του…

Ο μύθος του λόφου διατηρήθηκε για πολλά χρόνια. Αρχικά ήταν νταμάρι που
«έκτισε» πολλά αθηναϊκά σπίτια. Μετά το 1920 η έκταση απαλλοτριώθηκε από το
Δήμο Αθηναίων και έγινε πάρκο. «Οι χρήστες άρχισαν να έρχονται τα τελευταία
είκοσι χρόνια», λέει η κ. Λένα Κουτσοχέρα-Στρέφη, απόγονος της οικογένειας που
κάποτε είχε στην κυριότητά της τον λόφο.

Σήμερα η ίδια δεν τολμά να πάει βόλτα με τα εγγόνια της στο χώρο. Εκεί που
κάποτε, ως φοιτήτρια, συναντούσε τους φίλους της για να οργανώσει την
αντίσταση στην Κατοχή, σήμερα υπάρχουν μόνο σύριγγες. «Δεν μπορεί να
συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Γιατί δεν κάνουν στο χώρο ένα μεγάλο κυκλικό
υπαίθριο θέατρο για να αναβαθμιστεί όλη η περιοχή;», αναρωτιέται.

Ο πρόεδρος του συλλόγου των Αθηναίων κ. Δημήτρης Γέροντας θυμάται με μεγάλη
νοσταλγία τον λόφο του Στρέφη στις αρχές του αιώνα. «Ήταν μια όαση για την
Αθήνα, όσο ήταν ιδιόκτητος. Αλλά και μετά, ως πάρκο, μπορούσαμε να κάνουμε τις
βόλτες μας και να παίζουμε. Σήμερα, τίποτα δεν θυμίζει τον λόφο που γνώρισα…».