3η ΚΑΡΤΑ Κάρτες – πληγές

ΑΥΤΟ ΤΟ θέμα με τις κίτρινες κάρτες έχει παραγίνει στο ποδόσφαιρο που παίζεται
στην Ελλάδα. Πέρυσι υπήρξαν αγώνες όπου δύο και τρεις παίκτες της μίας ομάδας
έπαιρναν σειρά με αποκλειστικό στόχο να προκαλέσουν τον διαιτητή και να
χρεωθούν κάρτα. Με αυτόν τον τρόπο έκαναν επιλογή απουσίας τους από τον
επόμενο αγώνα της ομάδας τους, που θεωρητικά ήταν εύκολος. Αυτονόητο ότι η
πρωτοβουλία ανήκε στο προπονητικό τιμ.

Έτσι, όμως, αρκετές φορές έγινε διακωμώδηση του ποδοσφαίρου. Οι υπεύθυνοι
πήραν μέτρα και το φαινόμενο της δεύτερης κίτρινης κάρτας (κόκκινης) στον ίδιο
αγώνα σταμάτησε.

Ωστόσο, το ποδόσφαιρο δεν απαλλάχθηκε από την παραβίαση τού ευ αγωνίζεσθαι. Το
επεισόδιο Μπάγιεβιτς – Ίβιτς, μετά τον αγώνα Ολυμπιακού – Εθνικού 3-1, που
επισκίασε όλες τις ειδήσεις επί δύο ημέρες, έχει ρίζες στην έλλειψη πειθαρχίας
του ποδοσφαιριστή. Είχε εντολή να δεχθεί κίτρινη κάρτα στο παιχνίδι με τη
Βέροια ή τον Εθνικό, ώστε να είναι παρών στο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Ο Ίβιτς,
όμως, προφανώς για να πετύχει γκολ στα εύκολα ματς και να εξασφαλίσει πρωτιά
στον πίνακα των σκόρερ, απέφυγε να προκαλέσει τους διαιτητές. Έβαλε το
προσωπικό του συμφέρον πάνω από εκείνο της ομάδας του, όπως το αντιλαμβάνεται
και το εκφράζει κάθε φορά η αθλητική ηγεσία.

Στον καιρό μας το fair play φαίνεται ότι δεν συγκινεί ή ίσως είναι χλωμό
μπροστά στη δύναμη της σκοπιμότητας. Έρχεται να το επιβεβαιώσει και η απόφαση
της ΑΕΚ (με εισήγηση του Ντουμιτρίου) να καθιερώσει πριμ κίτρινης κάρτας, όταν
τη δέχεται ο ποδοσφαιριστής για το «καλό της ομάδας».

Το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα
προπονητών και ομάδων, στέλνει όμως αρνητικά μηνύματα στο φίλαθλο κοινό και
κυρίως στους νέους. Δεν είναι ασφαλώς το καλύτερο μάθημα που μπορεί να δώσει
το ποδόσφαιρο.