Το χόμπι έγινε κέρδος

Κάθε χρόνο, ο τζίρος μας αυξάνεται και μέχρι τώρα, στο τέλος κάθε χρονιάς,
φθάνουμε στον στόχο που είχαμε θέσει την προηγούμενη χρονιά. Κάθε χρόνο, δε,
στοχεύουμε όλο και ψηλότερα!

Τα δύο αδέλφια ξεκίνησαν ­ ήδη από το Γυμνάσιο ­ να καλλιεργούν «για χόμπι»
την αφημένη έκταση που ο πατέρας τους είχε στον Μαραθώνα. Γρήγορα, το χόμπι
έγινε πάθος και έπειτα κερδοφόρος δραστηριότητα. Τα χορταρικά, τα λάχανα, τα
μικρά ολόγλυκα ντοματάκια των δύο μαθητών έγιναν σήμα-κατατεθέν σε μεγάλες
αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Πέρυσι τον Δεκέμβριο, οι έφηβοι Λουκάς και Χρήστος
Κωνσταντινίδης κέρδισαν το «Βραβείο Επιχειρηματικότητας» για νέους
επιχειρηματίες. Φέτος, απτόητοι, συνεχίζουν να «ανεβαίνουν»…

Νεαρός επιχειρηματίας. Ο ένας από τους δυο αδελφούς, ο Λουκάς Κωνσταντινίδης, στους ώμους του οποίου έχουν πέσει ­ κυρίως ­ οι ευθύνες της ανθούσας επιχείρησης, καθώς ο αδερφός του Χρήστος υπηρετεί τώρα τη στρατιωτική του θητεία

ΣΗΜΕΡΑ, οι εκτάσεις είναι πιο εντατικά καλλιεργημένες από πέρυσι. Δεν υπάρχει
πλέον μονάχα ένα θερμοκήπιο, αλλά δύο. Και τα μηχανήματα έχουν
πολλαπλασιασθεί. Ο Χρήστος ­ ο οποίος είχε αναλάβει πέρυσι τον μεγαλύτερο
φόρτο της δουλειάς ­ βρίσκεται στην Κύπρο, όπου υπηρετεί τη στρατιωτική του
θητεία, ενώ ο 18χρονος τώρα Λουκάς, φοιτητής πλέον της Βιολογικής Σχολής
Αθηνών, στην οποία αγωνιζόταν πέρυσι να περάσει, είναι ­ αυτό το διάστημα ­ ο
«στύλος» της επιχείρησης. Κατά τα άλλα, νέες αγορές έχουν ανοίξει για τα
αγροτικά προϊόντα των δύο παιδιών, ο τζίρος της κοινής επιχείρησής τους
ακολουθεί ανοδική πορεία και τα αδέλφια δεν αποκλείουν πλέον να ακολουθήσει η
επιχείρησή τους ­ «σιγά σιγά», όπως λένε ­ την μοντέρνα οδό του franchising…

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Το βραβείο, όμως, που τους παραδόθηκε πέρυσι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Κωστή Στεφανόπουλο, δεν τους έχει φύγει στιγμή από το μυαλό. «Αυτό ήταν πάρα
πολύ μεγάλη τιμή για μας», λέει ο Λουκάς, «ήταν η καταξίωση ολόκληρης της
προσπάθειάς μας. Τους στόχους μας, βέβαια, τους είχαμε θέσει, ούτως ή άλλως,
αλλά σε κάθε περίπτωση η βράβευση αυτή ήταν ένα μεγάλο γεγονός για μας». Όσο
για την αντιμετώπιση που είχε ο κόσμος, αλλά και οι πελάτες τους, απέναντι στα
δύο παιδιά, ύστερα από τη βράβευσή τους; «Όλοι όσοι μας γνώριζαν, χάρηκαν
απίστευτα πολύ», απαντάει ο Λουκάς, «οι δε πελάτες, είχαν πάντα πολύ καλή
σχέση μαζί μας. Εξάλλου, εκείνοι μας κρίνουν πάντοτε ­ ανά πάσα στιγμή ­ από
τα προϊόντα που παράγουμε και τους στέλνουμε. Γι’ αυτό και μας προτιμούν. Η
βράβευση, όμως, μας έδωσε ­ και μας δίνει ­ φτερά να συνεχίσουμε. Είναι η
προσπάθειά μας που δικαιώθηκε. Κι αυτό είναι τόσο σημαντικό…».

Η ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ

Όσο για τη δημοσιότητα που έλαβαν ξαφνικά τα δύο παιδιά και η επιχείρησή τους,
ο Χρήστος και ο Λουκάς μάλλον δεν ενθουσιάστηκαν με αυτήν την πτυχή του
θέματος. «Αισθάνομαι ότι, πέρυσι, με την βράβευση κι αμέσως μετά, μας τράβήξαν
αρκετές φωτογραφίες ώστε να μας αρκέσουν μία ολόκληρη ζωή», λέει ο Λουκάς
αστειευόμενος. «Η επιχείρησή μας, εξάλλου, ήταν πάντα και θα είναι όνειρο ζωής
για μας. Από εκεί και πέρα, η δημοσιότητα δεν είναι ούτε εκείνη που μας
βοηθάει ούτε μας δίνει καμία ώθηση να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Όνειρό
μας, εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια που ξεκινήσαμε σιγά σιγά την επιχείρηση,
είναι αυτό που σταθερά χτίζουμε και προσπαθούμε».

Χορταρικά, ραδίκια, σπανάκι, παντζάρια, λάχανα, μαρούλια, μικρά κόκκινα
ντοματάκια, καθώς και άλλα οπωροκηπευτικά, είναι ορισμένα μονάχα από τα
προϊόντα που ο Χρήστος και ο Λουκάς καλλιεργούν. Ο Λουκάς γκρινιάζει για «το
ατύχημα που είχαμε, λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, με τα ντοματάκια. Βέβαια,
όλοι οι παραγωγοί το είχαν το πρόβλημα, αλλά… μας κόστισε, στενοχωρηθήκαμε».

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ

Η μητέρα των δύο αγοριών στενοχωριέται. «Κουράσθηκαν και κουράζονται πάρα
πολύ. Πέρυσι ο Χρήστος, φέτος ο Λουκάς· έχουν ξεθεωθεί». Ο Λουκάς διαφωνεί,
«δεν κουραζόμαστε καθόλου! Αυτό που κάνουμε με τον Χρήστο μάς ευχαριστεί.

Πρόκειται για το όνειρό μας, που χτίζεται σταθερά, εξελίσσεται και μπροστά στα
μάτια μας γίνεται πραγματικότητα. Φέτος είναι, απλώς, λίγο δυσκολότερα τα
πράγματα για μένα. Ο Χρήστος υπηρετεί και είναι και πολύ μακριά κιόλας. Έτσι,
το κύριο βάρος της ίδιας της δουλειάς πέφτει πάνω μου, ενώ πέρυσι, με τις
Πανελλήνιες που είχα να δώσω, συνέβαινε το αντίστροφο.

Βέβαια, ο Χρήστος παραμένει ιθύνων νους και ψυχή της επιχείρησης ­ όπως ήταν
πάντα. Κάθε μέρα επικοινωνούμε τηλεφωνικώς, για καθετί που γίνεται· μου δίνει
διάφορες συμβουλές, για όλα τα θέματα της επιχείρησής μας. Αν και μακριά, τα
κατέχει όλα ο Χρήστος και δίνει κατευθύνσεις, γνώμες, και οδηγίες».

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Όσο για το Πανεπιστήμιο, ο Λουκάς ­ φοιτητής της Βιολογίας Αθηνών ­ προσπαθεί
να παρακολουθήσει τα μαθήματα… «όσο μ’ αφήνει η ενασχόλησή μου με την
επιχείρηση. Όποτε είμαι στην Αθήνα και δεν είμαι στον Μαραθώνα, πηγαίνω. Οι
σπουδές μου, εξάλλου, είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ, καθώς αργότερα στο
μέλλον σκοπεύω να τις προσανατολίσω στην κατεύθυνση της επιχείρησης, ώστε να
μπορώ να αποδώσω καλύτερα και εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Χρήστο, ο
οποίος ­ ελπίζουμε ­ του χρόνου, τελειώνοντας την στρατιωτική του θητεία, να
μπορέσει να εξασφαλίσει κάποιο αγροτικό δάνειο για το κτήμα».

Και με τα χρήματα που εξασφαλίζουν, μέσω της επιχείρησής τους, τα δύο νέα
παιδιά, τι γίνεται; «Κάθε χρόνο, ο τζίρος μας αυξάνεται», λέει ο Λουκάς, «και
μέχρι τώρα, στο τέλος κάθε χρονιάς, φθάνουμε στο σημείο, στον στόχο που είχαμε
θέσει την προηγούμενη χρονιά.

Κάθε χρόνο δε, στοχεύουμε όλο και ψηλότερα! Τα χρήματα, όμως, προσπαθούμε να
μην τα ξοδεύουμε. Τα επενδύουμε: αγοράζουμε μηχανήματα, τεχνικό εξοπλισμό
απαραίτητο για την επιχείρησή μας, που ολοένα και μεγαλώνει… Αυτή η αδελφική
επιχείρηση και το μέλλον της είναι εκείνο που μας ενδιέφερε πριν από λίγα
χρόνια, πέρυσι, φέτος και, νομίζω, για πάντα…».