Μετά το «Γιώργο χάσαμε», έχασε ευκαιρίες

Ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Αρσένης δεν κρύβει ότι είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.
Ερωτευμένος με τη γυναίκα του, Λούκα, συχνά παίζει με την κόρη τους,
αναζητώντας πάντα ­ χωρίς να τα πολυκαταφέρνει ­ λίγο ελεύθερο χρόνο για να
πάει στην Κεφαλονιά.

Με τίποτε δεν ανταλλάσσει τις ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές. Και σχεδόν
ποτέ δεν χάνει την ηρεμία του και την ψυχραιμία του, ακόμη και όταν διαφωνεί.

Από τότε που με χιούμορ είπε τη φράση «Γιώργο χάσαμε», όταν δεν προκρίθηκε για
την τελική ψηφοφορία που ανέδειξε Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, δεν δείχνει να
τον πειράζει που έχει μειωθεί η επιρροή του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Όπως επίσης δεν δείχνει να έχει πικρία για το ότι έχασε αυτό που ίσως να
κέρδιζε το ’96. Είχε λάβει, τότε, στην ψηφοφορία για την ανάδειξη νέου
πρωθυπουργού 50 ψήφους έναντι 53, που έλαβαν οι κ.κ. Σημίτης και
Τσοχατζόπουλος. Και αν έμπαινε στον δεύτερο γύρο, όπως τουλάχιστον
υποστηρίζουν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, ίσως θα μπορούσε να διεκδικήσει
και την πρωθυπουργία. Βεβαίως, η πολιτική καριέρα του Γεράσιμου Αρσένη έχει
γνωρίσει πολλά σκαμπανεβάσματα. Μετά μια πολύ καλή καριέρα στον ΟΗΕ, έγινε ο
πανίσχυρος «τσάρος» της ελληνικής οικονομίας, στις πρώτες κυβερνήσεις του
Ανδρέα Παπανδρέου. Και φαινόταν να κερδίζει στις προτιμήσεις πολλών βουλευτών.

Την ανοδική του πορεία διέκοψε, όμως, η διαγραφή του και μάλιστα με την
κατηγορία ότι είχε συστήσει «φράξια», το ’86, όταν διαφώνησε με την οικονομική
πολιτική της κυβέρνησης. Στη συνέχεια ίδρυσε το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα,
το οποίο απέτυχε στις εκλογές του ’89 να εκπροσωπηθεί στη Βουλή.

Η κυβέρνηση όμως Τζαννετάκη και η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου λειτούργησαν
ως καταλύτης στις σχέσεις του με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ο Γεράσιμος Αρσένης
βρέθηκε και πάλι κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος και του εμπιστεύθηκε
το υπουργείο Εθνικής Άμυνας το ’93.

Από τότε και ώς το ’96 η πορεία του Γεράσιμου Αρσένη ήταν και πάλι ανοδική.
Και για πολλούς μέσα στο ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι μπορεί να
διαδεχθεί τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αυτό φάνηκε ­ ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος ­ και από το ότι
συγκέντρωσε τις προτιμήσεις τού ενός τρίτου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του
ΠΑΣΟΚ στην ψηφοφορία για νέα πρωθυπουργό.

Από τότε, όμως, η πορεία του έδειξε και πάλι να ανακόπτεται. Και να
περιορίζεται δραστικά η επιρροή του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, κυρίως μετά
τις εκλογές του φθινοπώρου του ’96.

Φίλοι του Γεράσιμου Αρσένη υποστήριξαν κατά καιρούς ότι ο υπουργός έχασε
ευκαιρίες. Τότε που «δεν παραιτήθηκε το βράδυ της κρίσης στα Ίμια» ή όταν «δεν
έμεινε έξω από την κυβέρνηση την ώρα που ο κ. Σημίτης τού πρόσφερε το
υπουργείο Παιδείας αντί του υπουργείου Εθνικής Άμυνας».

Ο ίδιος ο υπουργός δεν δείχνει να συμφωνεί με τις παραπάνω απόψεις. Και έχει
διαμηνύσει προς όλες τις πλευρές ότι «θέλει να αφήσει έργο στο υπουργείο Παιδείας».

Παράλληλα, τονίζει σε κάθε συνομιλητή του ότι διαφωνεί με τις αποφάσεις ­ για
τα εθνικά θέματα ­ και της Μαδρίτης και των Βρυξελλών, ενώ επισημαίνει ότι
«δεν μπορεί να προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ στηριζόμενο στη λογική των “ημετέρων” και
των “υμετέρων”».

Ο υπουργός δείχνει αποφασισμένος ­ χωρίς να υποστέλλει τη σημαία των διαφωνιών
του ­ να παραμείνει στην κυβέρνηση.

Και δεν ακούει τις «σειρήνες» είτε ορισμένων φίλων του, που «του προτείνουν να
παραιτηθεί», είτε ορισμένων «αντιπάλων» του, που «τον σπρώχνουν να φύγει από
την κυβέρνηση».

Ο κ. Αρσένης δεν αγωνιά. Δεν είναι το πρόβλημά του «να το παίξει αρχηγός»,
όπως λέει χαρακτηριστικά συνεργάτης του. Θεωρεί ότι πέτυχε αρκετά στην
πολιτική και επιστημονική του καριέρα.

Είναι, ωστόσο, ένας πόλος συσπείρωσης στο κυβερνών κόμμα. Και ορισμένοι θα τον
ήθελαν να ηγηθεί της «εσωκομματικής αντιπολιτεύσεως», η οποία είναι «ακέφαλη».
Μόνον που το ερώτημα παραμένει, αν δηλαδή το θέλει και αν το μπορεί…