Μετά τις δύο αλλεπάλληλες ήττες, «ο Άκης λάμπει»

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, λίγο πριν από
την έναρξη της συζήτησης στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, ένα «δίδυμο»
πολιορκήθηκε από φωτογράφους και κάμερες, περισσότερο από κάθε άλλο: ήταν ο
Κώστας Λαλιώτης και ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Κυρίως ο δεύτερος, που έμοιαζε «ο
πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη», όπως του φώναξε ένας δημοσιογράφος!

Εκείνοι που γνωρίζουν τον Άκη Τσοχατζόπουλο έχουν να λένε ότι αυτήν την εικόνα
την παρουσιάζει εδώ και πολύ καιρό, και προσδιορίζουν ένα διάστημα χρόνου που
συμπίπτει με την ημέρα που ανέλαβε υπουργός Εθνικής Άμυνας. «Ο Άκης λάμπει,
είναι χαρούμενος, δείχνει ικανοποιημένος», είναι τα συνηθέστερα σχόλια που
ακούει κανείς στο ΠΑΣΟΚ, καθώς ο υπουργός Εθνικής Άμυνας παρουσιάζει και στις
συνεδριάσεις την ίδια εικόνα που εμφανίζει και δημοσίως. Είναι καλά και το
δείχνει, και πώς να μην είναι, εδώ που τα λέμε.

ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΛΥΣΗ

Όλοι ενωμένοι. Στην εκλογή νέου Πρωθυπουργού, στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, οι Κ. Σημίτης, Α. Τσοχατζόπουλος, Γ. Αρσένης και Γ. Χαραλαμπόπουλος έλεγαν ο ένας στον άλλον θερμά λόγια, υποσχόμενοι και οι τέσσερις ότι θα προχωρήσουν μαζί

Εκεί που όλοι πίστευαν ότι η διπλή ήττα του από τον Κώστα Σημίτη (τον
Ιανουάριο του ’96 στην αναμέτρηση για την πρωθυπουργία και τον Ιούνιο του
ίδιου χρόνου στο συνέδριο) θα τον περιθωριοποιούσε και θα τον έθετε έξω από το
πολιτικό παιχνίδι, ο Α. Τσοχατζόπουλος κατάφερε όχι μόνο να είναι παρών αλλά
και να αποτελεί σήμερα τη μοναδική αξιόπιστη λύση για το ΠΑΣΟΚ μετά τον Κ. Σημίτη.

Για να φτάσει όμως σ’ αυτό το επίπεδο χρειάσθηκε να κάνει αρκετές ρήξεις με το
παρελθόν, και ειδικά με πρόσωπα και καταστάσεις που τον είχαν καταστήσει
αφερέγγυα λύση, τόσο στη διαδικασία ανάδειξης πρωθυπουργού όσο και στο
συνέδριο.

Οι ρήξεις αυτές δεν ήταν χωρίς προσωπικό κόστος για τον ίδιο. Πολλοί βουλευτές
που στήριξαν την υποψηφιότητά του, είτε έμειναν «άστεγοι» όταν εκείνος φάνηκε
απρόθυμος να σηκώσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους στον Κώστα Σημίτη, είτε
προσχώρησαν σε άλλες λύσεις.

Μια άλλη κατηγορία βουλευτών σχηματοποίησε τη λεγόμενη εσωκομματική
αντιπολίτευση, που δημιουργεί προβλήματα στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό,
αλλά δεν έχει σχέση με τον Α. Τσοχατζόπουλο.

Τόσο είναι το χάσμα που έχει ανοιχτεί, ώστε αρκετοί από αυτούς του επιτέθηκαν
όταν συνυπόγραψε την συμφωνία για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ και αναγκάσθηκε η
κυβέρνηση να στηρίξει την υπογραφή του υπουργού Άμυνας.

Ίδιες επιλογές έκαναν και τα στελέχη του κομματικού μηχανισμού τα οποία είχαν
υποστηρίξει τον Α. Τσοχατζόπουλο στο συνέδριο ­ άλλοι αποστασιοποιήθηκαν
εντελώς, ορισμένοι επιχείρησαν να ανανεώσουν το λόμπι των «προεδρικών» και
κάποιοι τρίτοι είναι ενταγμένοι πλέον στην λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση.

ΔΗΜΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΥΨΗ

Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του Α. Τσοχατζόπουλου θα ήταν το λιγότερο
δυστυχής. Χωρίς (πολλά) ερείσματα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και τον κομματικό
μηχανισμό, τι μπορεί να αναμένει κανείς για το μέλλον; Προφανώς τίποτε.

Όχι όμως ο Α. Τσοχατζόπουλος, που μπορεί να έχει απώλειες σε στελεχικό
δυναμικό, βλέπει όμως τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται στα ύψη ­ εκεί που
κάποτε τον έβαζαν για να συμπληρώνεται ο κατάλογος.

Τι είναι αυτό που κάνει τον Α. Τσοχατζόπουλο δημοφιλή; Το ίδιο ερώτημα
απασχολεί και τους συμβούλους του Πρωθυπουργού, χωρίς όμως να βρίσκουν
πειστικές απαντήσεις.

Οι επικοινωνιολόγοι πιστεύουν ότι η δημοτικότητα του Α. Τσοχατζόπουλου
οφείλεται ακριβώς στους λόγους που τον κρατούσαν χαμηλά όσο βρισκόταν στην
σκιά του Α. Παπανδρέου.

Τότε ο «πιστός» Άκης είχε ταυτισθεί με την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν έχει
άποψη, ιδέες, πολιτική προσωπικότητα. Σήμερα, η προσεκτικά σοβαρή στάση που
διατηρεί απέναντι στην πολιτική του Κ. Σημίτη, και τον ίδιο προσωπικά, τον
καθιστούν φερέγγυο και σταθερή πολιτική αξία.

ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Υπέρ του έχει μετρήσει πολύ και το γεγονός ότι έκλεισε τα αυτιά σε όλους
εκείνους που επεδίωκαν «ρεβάνς» και τον καλούσαν να αντιπολιτευθεί τον Κ.
Σημίτη, αμέσως μετά τις δύο ήττες.

Ο Α. Τσοχατζόπουλος λειτούργησε με τη λογική του ιστορικού στελέχους, αυτού
δηλαδή που γνωρίζει ότι μια τέτοια τακτική θα οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ σε περιπέτειες
­ και το απέφυγε.

Είναι περίπου βέβαιο ότι το ίδιο θα κάνει ως το συνέδριο του 1999. Το μέγα
ερώτημα είναι τι θα κάνει στο ίδιο το συνέδριο. Θα διεκδικήσει πάλι την προεδρία;