ΠΡΟΣΩΠΑ Το όνειρο της αιώνιας νιότης

Μίλλερ Κουώρλς. Η έμμονη ιδέα του είναι να ζήσει για πάντα

Επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν την πηγή της νεότητας και άνοιξαν το
δρόμο για την αθανασία· κι αυτό χάρη στον Μίλλερ Κουώρλς.

Ο ΜΙΛΛΕΡ Κουώρλς είναι ένας 83χρονος τεξανός πολυεκατομμυριούχος με μία έμμονη
ιδέα: θέλει να ζήσει για πάντα. Όχι ως κλώνος ούτε μέσω των παιδιών του, αλλά
ο ίδιος. «Μου έχουν μείνει αρκετά κύτταρα για να γίνω και πάλι όπως ήμουν στα
45 μου, αν βέβαια μπορούσα να τα κάνω να διαιρεθούν εγκαίρως», δήλωσε πρόσφατα
σε συνέντευξή του. «Πρέπει να κρατηθώ ζωντανός και υγιής επειδή ο χρόνος μου,
στατιστικά, τελειώνει».

Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν πως το μυστικό της αιώνιας νιότης βρίσκεται στη
διαίρεση των κυττάρων. Κάθε ανθρώπινο κύτταρο έχει ένα «φιτίλι» στην άκρη του
DNA του που κονταίνει κάθε φορά που το κύτταρο διαιρείται. Όταν, βραχυνόμενο,
φτάσει σ’ ένα ορισμένο μέγεθος, το κύτταρο πεθαίνει. Είναι συνεπώς λογικό ότι
αν δεν κοντύνει η άκρη αυτή, το κύτταρο ­ και συνεπώς ο οργανισμός ­ θα ζήσει
αιώνια. Όταν το πληροφορήθηκε ο Κουώρλς, το 1991, θέλησε να ιδρύσει μια
ιδιωτική εταιρεία για να αξιοποιήσει την πληροφορία· η Geron Corporation
ιδρύθηκε έτσι, το 1992, στην Καλιφόρνια.

Φαντάζεται λοιπόν κανείς τον ενθουσιασμό του Κουώρλς όταν μια ομάδα της Geron
Corporation, που δούλευε με τον δρα Γούντρινγκ Ράιτ του Πανεπιστημίου του
Τέξας, ανακοίνωσε ότι κατάφερε να κάνει ανθρώπινα κύτταρα να ζήσουν, στο
εργαστήριο τουλάχιστον, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θεωρείται φυσιολογικό.
Κλειδί για το επίτευγμα ήταν η παραγωγή ενός ενζύμου που δεν παράγει ο
ανθρώπινος οργανισμός: ονομάζεται τηλομεράση και εμποδίζει τη βράχυνση των
άκρων του DNA στην οποία, όπως αποδείχθηκε άμεσα από τα πειράματα, οφείλεται η
γήρανση των κυττάρων. Η ερευνητική ομάδα δήλωσε προς την επιθεώρηση Science
ότι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της ανακάλυψης είναι «συνταρακτικές» και ότι
τα κύτταρα «βρήκαν τη δική τους πηγή της νεότητας».

Δυστυχώς όμως θα χρειαστεί ακόμη καιρός για ν’ ανοίξει ο Κουώρλς τις
σαμπάνιες. Άλλοι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η τηλομεράση δεν είναι αρκετή
και ότι κύτταρα που δεν διαιρούνται, όπως αυτά των μυών και των νεύρων,
πεθαίνουν επίσης κάποια στιγμή. Τα κύτταρα των τρωκτικών παράγουν συνεχώς
τηλομεράση και τα άκρα του DNA των κυττάρων τους δεν βραχύνονται, ωστόσο τα
τρωκτικά πεθαίνουν. Η γήρανση, λέει στην «Ιντιπέντεντ» ο καθηγητής Ρόμπερτ
Νιούμπολντ του Πανεπιστημίου Μπρουνέλ, είναι μια σωρευτική διαδικασία ενώ
γενετικές βλάβες μπορούν επίσης να προκαλέσουν αυτοκαταστροφή των κυττάρων. Η
τηλομεράση δεν είναι τελικά το μυστικό της αιώνιας ζωής. Ισως για το καλό μας·
μπορεί έτσι να αποφύγουμε το «αποθανείν θέλω» της Σίβυλλας.