ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ντανιέλ και Ζαν-Μαρί

Ζαν-Μαρί Ονορέ. Ο 37χρονος μαχητής, μαζί με μέλη της οικογενείας του και τον άστεγο που φιλοξενεί

Ο ένας είναι πρώην επαναστάτης. Ο άλλος είναι νυν εξεγερμένος. Ο πρώτος
ηγήθηκε των αμφισβητιών πριν από τριάντα χρόνια, ο δεύτερος οδηγεί σήμερα τους
απελπισμένους. Δύο προσωπικότητες, δύο εποχές.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ πρόσωπο το χρησιμοποιούν εκτενώς και οι δύο ­ μα με πόσο διαφορετικό
τρόπο! Ακούστε πώς εκφράζεται ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ σε συνέντευξή του στο
περιοδικό «L’ Evenement du jeudi»: «Έχω κάνει πολλά για να ανοίξει η συζήτηση
για το Μάαστριχτ στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Στις τελευταίες
εκλογές ώθησα τη γαλλική αριστερά να προβάλει ένα πιο ευρωπαϊκό πρόσωπο, να
μην παίζει πια κρυφτό με το ευρώ. Και τώρα, τριάντα χρόνια μετά την απέλασή
μου, ονειρεύομαι να κάνω εδώ προεκλογική εκστρατεία. Θέλω να ηγηθώ της λίστας
των Πρασίνων στις ευρωεκλογές. Μα μερικοί απ’ αυτούς νομίζουν πως έχουν βγει
από το τούνελ και πως δεν χρειάζονται εμένα για να αποσπάσουν ένα καλό
αποτέλεσμα. Πλανώνται. Τους εκνευρίζω γιατί δεν είμαι άνθρωπος του κόμματος.
Μου λένε πως είμαι ανεξέλεγκτος, πως θα γίνω ένας νέος Μπερνάρ Ταπί, αν είναι δυνατόν…».

Θα δεχόταν ο άλλοτε ηγέτης του Μάη και μετέπειτα αντιδήμαρχος της Φραγκφούρτης
να έχει τη δεύτερη ή την τρίτη θέση στη λίστα; «Η πρόταση αυτή είναι ανέντιμη.
Ή οι Πράσινοι θα αποφασίσουν ότι είναι ενδιαφέρον να προωθήσουν την ιδέα μιας
οικολογικής και κοινωνικής Ευρώπης και θα με τοποθετήσουν επικεφαλής της
λίστας ή θα απορρίψουν την ιδέα και δεν θα με συμπεριλάβουν καθόλου στο
ψηφοδέλτιό τους. Στην περίπτωση αυτή, όμως, δύσκολα θα ξεπεράσουν το όριο του 5%».

Δοξάστε τον άνθρωπο που, αφού έβγαλε τη γαλλική αριστερά από την απομόνωση,
θέλει τώρα να σώσει τους οικολόγους! Θαυμάστε τον τρόπο με τον οποίο ο άλλοτε
υπέρμαχος της συλλογικής δράσης καλλιεργεί τώρα την προσωπολατρία! Βάλτε
δίπλα-δίπλα την αλαζονεία του με την κραυγή ενός σημερινού αμφισβητία: «Είμαι
αντάρτης γιατί είμαι άνεργος και ίσως να είμαι άνεργος επειδή είμαι αντάρτης»,
λέει στο ίδιο περιοδικό ο Ζαν-Μαρί Ονορέ, εκπρόσωπος των χωρίς ταυτότητα,
χωρίς δουλειά, χωρίς στέγη, χωρίς αξιοπρέπεια. Στο πρώτο πρόσωπο μιλάει κι
αυτός. «Δουλεύω από τα δέκα μου. Στα 14 παράτησα το σχολείο και τα επόμενα
δεκαπέντε χρόνια εργάστηκα σε αρτοποιεία-ζαχαροπλαστεία. Έφυγα για το Βέλγιο
και ό,τι κέρδιζα τα έστελνα στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Μια μέρα με
βρήκαν αναίσθητο στον δρόμο. Γύρισα στη Γαλλία. Δούλευα εδώ κι εκεί. Έμαθα να
τρώω κάθε δύο μέρες και να κοιμάμαι ελάχιστες ώρες. Από το 1994 είμαι μέλος
της οργάνωσης AC! (Δράση κατά της ανεργίας). Κλέβουμε προϊόντα από τα
καταστήματα και τα μοιράζουμε στους φτωχούς, καταλαμβάνουμε γραφεία ευρέσεως
εργασίας, τέτοια πράγματα».

Τον αποκαλούν Ρομπέν των Δασών ή Τσε. Η πολιτική γι’ αυτόν είναι ισοδύναμη με
τη δράση, τα κόμματα δεν τον ενδιαφέρουν. Είναι απρόβλεπτος και ανέντακτος.
Αργά ή γρήγορα, ο Κον-Μπεντίτ θα τον βρει απέναντί του.