ΠΡΟΣΩΠΑ Η μητρότητα στη δεκαετία του ’90

Μελίσσα Μπεν. «Είμαι από εκείνες που ουδέποτε είχαν φανταστεί πως θα μπορούσαν να γίνουν μητέρες»

Ο Τόνι Μπλερ τούς κόβει τα επιδόματα, «ειδικοί» τις καταγγέλλουν για όλα τα
κακά, αλλά οι μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους βρήκαν επιτέλους
κάποιον να τις υποστηρίξει.

ΚΙ ΑΥΤΟΣ δεν είναι άλλος από τη Μελίσσα Μπεν, μοναχοκόρη του ριζοσπάστη
αριστερού Βρετανού πολιτικού Τόνι Μπεν. Στρατευμένη φεμινίστρια, δοκιμιογράφος
και μητέρα δύο κοριτσιών, τα οποία μεγαλώνει με τον ψυχαναλυτή και συγγραφέα
σύντροφό της, η 40χρονη Μελίσσα εξέδωσε ένα βιβλίο για τη μητρότητα με τίτλο
«Μαντόνα και Παιδί: Προς μια νέα πολιτική για τη μητρότητα» (Εκδ. Jonathan
Cape). «Ήθελα να μάθω για τις εμπειρίες των συνηθισμένων μητέρων», εξηγεί στην
«Τάιμς». «Των μητέρων που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, εκείνων που μένουν
στο σπίτι, εκείνων που πασχίζουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη δουλειά και τα
παιδιά τους, χωρίς να έχουν τη βοήθεια νταντάδων ή ενός ισχυρού συστήματος υποστήριξης».

Παρά την κοινωνική επανάσταση που ακολούθησε τη δεκαετία του 1960, γράφει η
Μελίσσα Μπεν, οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι ενταγμένες σε μια οικιακή δομή
στην οποία εκείνες φροντίζουν για όλα όσα αφορούν το σπίτι και οι άνδρες
πιστεύουν ότι είναι εξαιρετικά φιλότιμοι αν μαγειρέψουν ένα φαγητό, αν κάνουν
μια φορά την εβδομάδα τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ ή ασχοληθούν μία ολόκληρη
ημέρα με το παιδί. Ακόμη και στη μεταφεμινιστική δεκαετία του ’90, οι άνδρες
«βοηθούν», ενώ οι γυναίκες «πράττουν». Οι γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τα
παιδιά τους και τις οποίες ορισμένοι «κοινωνικοί σχολιαστές» κατηγορούν ότι
«τρώνε» τα χρήματα του δημοσίου με τα επιδόματα που τους χορηγούνται και ότι
ευθύνονται για την αύξηση της εγκληματικότητας, είναι συνήθως γυναίκες που,
εγκαταλειμμένες από τον σύζυγο ή τον πατέρα των παιδιών τους, παλεύουν μόνες
για να αναθρέψουν τα παιδιά τους με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο.

Η Μελίσσα άρχισε να σκέπτεται τη μητρότητα προς το τέλος της τέταρτης
δεκαετίας της ζωής της. «Είμαι από εκείνες που ουδέποτε είχαν φανταστεί πως θα
μπορούσαν να γίνουν μητέρες. Πίστευα ότι ουδέποτε θα το έκανα αν ήθελα να
μπορώ να γράφω, να είμαι ανεξάρτητη και ελεύθερη, αλλά διαπίστωσα πως είχα
άδικο». Παραδέχεται, ωστόσο, ότι έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι σύντροφός
της ήταν ένας άνδρας που συμμεριζόταν τις αξίες της και καταλάβαινε τα σχέδιά
της: «Είμαι από τις τυχερές», τονίζει. «Έχω ένα σύντροφο που αποφάσισε να
δουλεύει λιγότερο επαγγελματικά και να δουλεύει για το σπίτι ώστε να μπορούμε
να μοιραζόμαστε την ευθύνη. Είχαμε και οι δύο φιλοδοξίες και θέλαμε και οι δύο
παιδιά, έτσι ρυθμίσαμε τη ζωή μας αναλόγως… Ακούγεται κοινότοπο, αλλά το ότι
γίναμε γονείς μάς άλλαξε. Η χαρά και η ικανοποίηση που μας έφεραν τα παιδιά με εξέπληξε».