«Επικρατούσα θρησκεία» και «σατανιστές»

Ο δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Δημήτριος Κ. Σέργιος γράφει για τις μεταφυσικές
τελετουργίες, που η ακραία τους μορφή είναι ο φόνος και όχι η «θυσία»:«Από την
ακροαματική διαδικασία της περίφημης υπόθεσης των “σατανιστών” στο Εφετείο
(όπως και παλαιότερα στο Πρωτοδικείο) προκύπτει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι
οι κατηγορούμενοι διέπραξαν φόνους “τελετουργικού” χαρακτήρα. Είναι, όμως,
εκπληκτικό ότι η επικρατήσασα αυτή ερμηνεία της υπόθεσης δεν έτυχε αποδοχής
από τα ΜΜΕ.

Οι συντριπτικώς περισσότεροι σχολιαστές των ραδιοτηλεοπτικών και έντυπων
μέσων χαρακτηρίζουν τους καταδικασθέντες ως “αυτοαποκαλούμενους” σατανιστές,
πράγμα που δείχνει απροθυμία των ΜΜΕ να συμβιβαστούν στην ιδέα “τελετουργικών”
ανθρωποθυσιών στην εποχή μας.Τα κύρια χαρακτηριστικά πάσης μεταφυσικής
τελετουργίας είναι δύο: δόγματα και μυστηριακές θυσίες. Δεν είναι έτσι ξένο το
στοιχείο άλλοτε των ζωοθυσιών και άλλοτε των ανθρωποθυσιών στο πλαίσιο της
θρησκευτικής δραστηριότητας. Ανθρωποθυσίες εγίνοντο ανέκαθεν προς εξιλασμό του
θείου.

Ότι οι φόνοι, τώρα, των νεαρών καταδικασθέντων συνιστούν “έγκλημα” και είναι
αποδοκιμαστέοι προκύπτει αποκλειστικά και μόνο από την υπάρχουσα νομοθεσία,
αλλά κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να θυμάται με θετικό τρόπο ότι η
υπάρχουσα νομοθεσία είναι εν προκειμένω και αυτή προϊόν θρησκευτικής επιρροής.

Αν δηλαδή δεν υπήρχε κάποια θρησκεία που να είναι “επικρατούσα” έναντι άλλων
και αν αυτή η θρησκεία δεν ήταν ο Χριστιανισμός που καταδικάζει απολύτως τον
σφαγιασμό του ανθρώπινου σώματος προς εξιλασμό του Θεού, υπάρχει σαφές ερώτημα
αν θα υπήρχε νομοθέτης προπαιδευμένος να καταδικάσει τέτοιου είδους φόνους.

Το πολύ πολύ, υπό το κράτος της θεωρίας περί “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” (που
μολονότι οφείλεται και αυτή στην κατάργηση των ανθρωποθυσιών από τον
Χριστιανισμό στη Δύση, χρησιμοποιείται σήμερα από τη διανόηση εναντίον της
θρησκείας αυτής ως, τάχα, “ασφυκτικής” για τον δυτικό πολίτη!) ίσως δούμε
κάποτε τον νομοθέτη να αναγνωρίζει και… ελαφρυντικά στους τελούντες
θρησκευτικούς φόνους…

Γελάτε; Έχετε δίκιο.Όμως δανείζομαι το σκεπτικό μου από έτερη κατηγορία φόνων,
τα λεγόμενα “πολιτικά εγκλήματα”, για τα οποία η επιστήμη του Ποινικού Δικαίου
και της Εγκληματολογίας είναι απόλυτα σαφής: επιτάσσει την αναγνώριση στους
κατηγορουμένους για τέτοια εγκλήματα ελαφρυντικού “μη ταπεινού ελατηρίου”.

Αν ποτέ, δηλαδή, συνελαμβάνοντο οι εκτελεστές της “17ης Νοέμβρη”, του “ΕΛΑ”,
των “Επαναστατικών Πυρήνων” κ.λπ. θα εκρίνοντο υποχρεωτικώς με το ελαφρυντικό
αυτό, λόγω της σχετικής επιταγής όχι ενός ή δύο θεωρητικών, αλλά της κρατούσης
θεωρίας στην επιστήμη.

Αλλά ποια είναι η διαφορά μεταξύ κάποιου που “εκτελεί” για να εξευμενίσει την
“κοινωνική οργή” και κάποιου που “εκτελεί” για να εξευμενίσει τη “θεία”;

Και ο μεν και ο δε απλώς νομίζουν ότι εξευμενίζουν οργές, ο ένας την κοινωνική
και ο έτερος τη θεϊκή.

Γιατί, λοιπόν, η θεωρία των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” αναγνωρίζει υποχρεωτικώς
ελαφρυντικό “μη ταπεινού ελατηρίου” στον πολιτικό φόνο και αρνείται να το
αναγνωρίσει στον θρησκευτικό φόνο;

Η απάντηση είναι ακριβώς η παραπάνω: η νομοθεσία μας έχει διαμορφωθεί επί τη
βάσει του χριστιανικού κριτηρίου περί θρησκευτικής θυσίας, που αποκλείει τον
σφαγιασμό των ανθρώπων για τον εξιλασμό του Θεού.